บทที่ 350 วัวแก่ตายอนาถ

เสียงวัวร้องอย่างน่าเวทนาและร้อนรนดังก้องไปทั่วหมู่บ้านที่ร้อนอบอ้าวและเงียบสงัด
ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับการทรมานอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง
ชวนให้ขนลุกซู่
"แย่แล้ว ศพแล้งมาแล้ว... ไม่ใช่สิ! ศพแล้งถูกเผาไปแล้วนี่นา..." สีหน้าของหู่จึเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

"อย่าเพิ่งลนลาน เข้าไปดูเดี๋ยวก็รู้เองว่ามันคือตัวอะไร!"
ลู่เฟยหยิบดาบหัวผีออกมา ส่งให้หู่จึ
พอดาบใหญ่ที่คุ้นเคยและดูน่าเกรงขามเล่มนี้มาอยู่ในมือ หู่จึก็พลันมีความมั่นใจขึ้นมาทันที
"ไป!"
ทั้งสองคนสาวเท้าอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังทิศทางที่เสียงวัวร้องดังมา จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง

ประตูลานบ้านเปิดอ้าซ่าอยู่ในสภาพบิดเบี้ยว ราวกับถูกกระแทกอย่างแรง
เสียงวัวร้องอย่างน่าเวทนาดังก้องไปทั่วลานบ้าน แต่ในบ้านกลับไม่มีแสงไฟสว่างขึ้นเลยสักดวง และไม่มีใครกล้าออกมาดู
"นี่บ้านป้าชุ่ยนี่นา บ้านแกเหลือวัวแค่ตัวเดียวเองนะ!"
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
ลู่เฟยกับหู่จึสบตากัน กำอาวุธวิเศษของตัวเองไว้แน่น แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในลานบ้านที่ประตูเปิดอ้าอยู่

ในลานบ้านมืดสนิท
ตรงมุมมีคอกวัวแบบเรียบง่ายสร้างไว้
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งออกมาจากข้างใน วัวตัวสีเหลืองตัวหนึ่งล้มตึงอยู่บนพื้น เตะขาไปมาอย่างรุนแรง เสียงร้องโหยหวนในลำคอเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
ลู่เฟยส่งซิกให้หู่จึ
หู่จึพยักหน้า กำดาบหัวผีไว้แน่น แล้วค่อยๆ เข้าไปใกล้คอกวัวเป็นคนแรก จงใจย่ำเท้าให้เกิดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

ส่วนลู่เฟยอาศัยความมืดมิดยามราตรีอำพรางตัว ย่องอ้อมไปทางด้านข้างอย่างเงียบเชียบ
ลูกหมาตัวดำหมอบอยู่อย่างว่าง่ายบนกระเป๋าเป้ ดวงตาสีดำขลับทั้งสองข้างจ้องมองวัวสีเหลืองที่กำลังดิ้นรนเขม็ง ไม่ส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนเดินตามกันไป ค่อยๆ เข้าใกล้คอกวัว
กลิ่นคาวเลือดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
หู่จึหยุดฝีเท้าลง หยิบไฟฉายออกมาสาดส่องไปอย่างระมัดระวัง