บทที่ 356 ปราณมังกรแท้

"เถ้าแก่!" พอเห็นปฏิกิริยาจากรูปตั้งศพ หู่จึก็นิ่วหน้าทันที กังวลว่าจะเกิดเรื่องร้ายเหมือนเมื่อคืนอีก

"ไม่เป็นไร" ลู่เฟยเดินเข้าไปอย่างใจเย็น ยื่นมือไปกดรูปตั้งศพที่กำลังสั่นไหวเอาไว้ มองดูหญิงชราที่ดูอมทุกข์และน่าเวทนาในรูป "คุณยาย นั่นไม่ใช่ต้าฮวาของคุณยายอีกต่อไปแล้ว มันทำร้ายสัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านไปจนหมด ตอนนี้เริ่มหันมาทำร้ายคนแล้วนะ ขออภัยด้วย!"

จากนั้น ยันต์อักษรสยบผีแผ่นหนึ่งก็ถูกแปะลงบนรูปตั้งศพ รูปตั้งศพสงบนิ่งลง ขับเน้นให้เสียงแมวร้องโหยหวนข้างนอกดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นไปอีก ดวงตาที่แห้งเหี่ยวของหญิงชราราวกับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ลู่เฟยให้หู่จึหาเสื้อผ้าเก่าๆ มาตัวหนึ่ง ห่อรูปตั้งศพเอาไว้ แล้วเก็บใส่ลิ้นชัก ล็อกกุญแจ เมื่อคืนนี้ไม่รู้ว่าหญิงชราคนนี้ยังอยู่ คืนนี้จะยอมปล่อยให้หล่อนออกมาสร้างความวุ่นวายได้ยังไง?

แง้ว—— แง้ว—— แง้ว——

เสียงแมวร้องอย่างน่าเวทนาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับมีวิญญาณเร่ร่อนและผีไร้ญาติมากมายกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งในหมู่บ้าน ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเคียดแค้นและเศร้าสลด ลำพังแค่ได้ยินก็ชวนให้ขนลุกซู่แล้ว พวกคนแก่ที่อยู่หลังโอ่งน้ำหน้าซีดเผือด เบียดเสียดกันด้วยความหวาดผวา