บทที่ 357 ความจริงของภัยแล้ง

"ช่วยด้วย!"
"ช่วยด้วยสิ!"
ลุงเหล่าเกินหวาดกลัวสุดขีด พยายามตะเกียกตะกายออกมาจากใต้โต๊ะอย่างสุดชีวิต
แต่ภายใต้ความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด แขนขาของเขากลับไร้เรี่ยวแรง ถูกผีแมวใช้กรงเล็บตะปบกดลงกับพื้นจนคลานไม่ขึ้น
"รีบสาดน้ำเร็ว!"
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็กระทืบเท้าเดินออกมาจากหลังโอ่งน้ำ สาดน้ำในกะละมังใส่ผีแมว
ลุงเหล่าเกินจะเลวระยำแค่ไหน ก็ยังเป็นชีวิตหนึ่งชีวิต เขาเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน ไม่อยากเห็นคนในหมู่บ้านต้องมาตายอีก
คนแก่อีกสองสามคนก็ทำตามเขา รวบรวมความกล้ายืนหยัดขึ้นมาสาดน้ำ
แต่น้ำส่วนใหญ่กลับถูกโต๊ะบังเอาไว้หมด
ร่างกายของลุงเหล่าเกินเพิ่งจะคลานออกมาได้แค่ครึ่งเดียว ดิ้นรนไปมาราวกับปลาขาดออกซิเจน ผีแมวกดทับเขาไว้อย่างเหี้ยมโหด กรงเล็บจิกเกี่ยวเข้าไปในผิวหนังของเขา
ยิ่งเขาดิ้นรนก็ยิ่งเจ็บปวด
"ฉันผิดไปแล้ว!"
"ไม่ว่าแกจะเป็นแม่ หรือเป็นต้าฮวา หรือว่าเมียฉัน ฉันก็ผิดไปแล้วจริงๆ!"
"ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ"
ลุงเหล่าเกินร้องขอความเมตตาอย่างน่าเวทนา
ผีแมวมีบาดแผลเต็มตัว ผิวหนังและเนื้อหลายแห่งราวกับถูกกรดกำมะถันแผดเผา ใบหน้าที่กึ่งคนกึ่งแมวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น สีหน้าไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย
มันอ้าปากกว้าง ฟันที่แหลมคมทำเอาลุงเหล่าเกินตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ตูม!
ในตอนนั้นเอง ประกายสายฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามา
ตามมาติดๆ ลุงเหล่าเกินก็รู้สึกว่าไหล่ทั้งสองข้างของตัวเองถูกคนจับไว้ แล้วออกแรงลากออกไปข้างนอก
จากนั้น ทุกหนทุกแห่งก็เต็มไปด้วยน้ำ
หลังจากความโกลาหลช่วงสั้นๆ ภายในบ้านก็กลับมาสงบนิ่ง
ลุงเหล่าเกินหอบหายใจแฮกๆ นึกว่าตัวเองรอดแล้ว แต่ที่ขากลับรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก เขาก้มหน้าลงมอง ใจก็หล่นวูบในทันที
ผีแมวตนนั้นกัดขาของเขาไว้แน่น ถูกลากออกมาจากใต้โต๊ะพร้อมกัน
ทั่วร่างของมันมีควันสีดำพวยพุ่ง ผิวหนังและเนื้อถูกน้ำกัดกร่อนจนหมด เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนน่าสยดสยอง
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น มันก็ยังไม่ยอมปล่อยปาก

"ช่วย... ช่วยฉันด้วย..."
ลุงเหล่าเกินตัวสั่นเทา แทบจะหมดสติไปอยู่รอมร่อ
ลู่เฟยตักน้ำขึ้นมาขันหนึ่ง ราดรดลงบนหัวของผีแมวโดยตรง
ผีแมวนิ่งสนิทไปอย่างสมบูรณ์ สายตาเฮือกสุดท้ายของมันราวกับมองไปยังลิ้นชักที่ล็อกรูปตั้งศพเอาไว้
สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้ตายลงในที่สุด
พวกคนแก่ต่างก็รู้สึกโล่งใจ แต่เมื่อเห็นสภาพที่น่าเวทนานั้น ภายในใจก็มีความรู้สึกซับซ้อนปะปนกันไป
แมวยังมีน้ำใจกว่าคนเสียอีก
มีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นต้องชำระ
ที่น่ารังเกียจก็คือลุงเหล่าเกินไม่มีความรับผิดชอบ ทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
"ซากศพนี้เก็บไว้ไม่ได้ ต้องรีบเผาทิ้งให้เร็วที่สุด"
ลู่เฟยดึงขาของลุงเหล่าเกินออกมาจากฟันอันแหลมคมของผีแมว ให้หู่จึหาข้าวเหนียวมาพอกไว้ที่ปากแผล เพื่อดูดพิษศพออกก่อนแล้วค่อยพันแผล
ตลอดกระบวนการ ลุงเหล่าเกินไม่พูดไม่จาสักคำ ราวกับว่าตัวยังอยู่ แต่วิญญาณได้หลุดลอยไปแล้ว
คืนนั้น
พวกคนแก่ก็ก่อกองไฟขึ้น แล้วจัดการเผาซากศพทิ้ง
บ้านของลุงเหล่าเกินเละเทะไปหมด
ทุกคนช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านจนฟ้าสาง
ดวงอาทิตย์แผดเผาหมู่บ้านราวกับลูกไฟ ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกเลยแม้แต่น้อย
อารมณ์ดีๆ จากการกำจัดผีแมว ถูกความร้อนระอุนี้แผดเผาจนมลายหายไปในชั่วพริบตา
"ซินแสน้อย ผีแมวก็ถูกกำจัดไปแล้ว แต่ความแห้งแล้งนี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ในดวงตาของผู้ใหญ่บ้านเฒ่าเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง
"หมู่บ้านพวกเราไปทำกรรมอะไรไว้ สวรรค์ถึงต้องลงโทษพวกเราแบบนี้ด้วย?"
"ผู้ใหญ่บ้าน อย่าคิดมากสิครับ! เกิดภัยพิบัติขึ้นจะเป็นความผิดของหมู่บ้านได้ยังไง?" ลู่เฟยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก หรี่ตามองผืนดินที่แห้งแตกระแหงอยู่ด้านนอก
"ความแห้งแล้งที่ผิดปกติแบบนี้ ต้องมีสาเหตุบางอย่างแน่นอน ขอแค่พวกเราหาต้นตอให้เจอ ก็จะสามารถแก้ไขได้"
"ใช่แล้ว ผู้ใหญ่บ้าน เรื่องภัยแล้งเดี๋ยวฉันกับเถ้าแก่จะลองคิดหาวิธีดูอีกที" หู่จึช่วยพูดปลอบใจ "เหนื่อยกันมาทั้งคืนแล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อนเถอะครับ"
ทุกคนถอนหายใจ แล้วแยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน
ลู่เฟยกับหู่จึกลับไปที่รถ เปิดแอร์แล้วงีบหลับไปพักหนึ่ง
หู่จึมีเรื่องกลุ้มใจมากมาย ร่างกายเหนื่อยล้าแต่กลับนอนไม่หลับเลย
เห็นๆ อยู่ว่าตีศพแล้งไปแล้ว มองดูท่าทีก็เหมือนฝนกำลังจะตก ทำไมเช้าวันต่อมาถึงได้แห้งแล้งต่อล่ะ?
เป็ดไก่และสัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านล้วนถูกผีแมวกินไปหมด แล้วสิ่งที่ทำให้เกิดความแห้งแล้งตกลงมันคืออะไรกันแน่?
ในหัวของหู่จึสับสนวุ่นวายไปหมด คิดยังไงก็คิดไม่ออก
ระหว่างที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าลู่เฟยลุกขึ้นนั่ง
"เถ้าแก่ ฉันทำให้คุณตื่นหรือเปล่า?"
"เปล่าหรอก" ลู่เฟยส่ายหน้า มองออกไปนอกหน้าต่าง "หู่จึ นายพาฉันไปที่สุสานอีกรอบสิ บางทีพวกเราอาจจะพลาดอะไรไปก็ได้"
"ได้"
ผลักประตูรถออกไป คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้าหน้า
สองคนหนึ่งหมาฝ่าแสงแดดที่ร้อนระอุ เดินทางมาถึงสุสาน
ต้นไม้แถวนี้แห้งตายกันไปเกือบหมดแล้ว ไม่มีที่ให้หลบแดดเลย
ทั้งสองคนเดินอยู่ในสุสานได้ไม่กี่นาที ก็รู้สึกเหมือนน้ำมันในตัวถูกย่างจนละลายออกมาเคลือบผิวไปชั้นหนึ่ง
จู่ๆ ลู่เฟยก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าหลุมศพแม่ของลุงเหล่าเกินอีกครั้ง
"เถ้าแก่ มองเห็นอะไรหรือเปล่า?" หู่จึเช็ดเหงื่อพลางเอ่ยถาม
"หู่จึ นายไม่คิดว่าสีดินของหลุมศพนี้มันไม่เหมือนกับหลุมศพอื่นเหรอ?" ลู่เฟยหรี่ตาลง
"ก็เพิ่งจะถูกขุดไปเมื่อไม่นานมานี้ สีดินจะต่างกันบ้างก็เป็นเรื่องปกตินี่นา" หู่จึมองดู ดินหลุมศพแม่ของลุงเหล่าเกินดูใหม่กว่าหลุมศพอื่นๆ จริงๆ
"ไม่ถูกสิ แดดร้อนขนาดนี้ อากาศก็แห้งแล้งขนาดนี้ ไม่ว่าข้างในจะเป็นยังไง ผิวดินด้านนอกของหลุมศพก็น่าจะถูกแดดย่างจนแห้งเหมือนกับหลุมศพอื่นๆ สิถึงจะถูก"
ลู่เฟยหากิ่งไม้มาได้กิ่งหนึ่ง ประสานมือคารวะหลุมศพ
"ล่วงเกินแล้ว"
จากนั้น ก็ใช้กิ่งไม้เขี่ยผิวดินของหลุมศพออกเล็กน้อย
ดินข้างในสีเข้มกว่ามาก แถมยังชุ่มชื้นอีกด้วย
ยิ่งลึกลงไป ก็ยิ่งชื้น
"ดินบนหลุมศพมีความชุ่มชื้น นี่คือหนึ่งในลักษณะของศพแล้ง!" ลู่เฟยมีสีหน้าตกใจระคนสงสัย "แต่กระดูกแม่ของลุงเหล่าเกินถูกเผาไปแล้วนี่นา แล้วในหลุมศพนี้ทำไมถึงยังมีศพแล้งได้อีกล่ะ?"
"ไม่รู้สิ หรือว่าจะเผาผิดตัว?" หู่จึเองก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน
ตอนนั้นมีสายตาตั้งกี่คู่คอยจ้องมองอยู่ คนในหมู่บ้านทุกคนล้วนรู้จักแม่ของลุงเหล่าเกิน จะเป็นไปได้ยังไงที่จะเผาผิด?
ยิ่งไปกว่านั้น
การที่ต้าฮวามาแก้แค้นแทนแม่ของลุงเหล่าเกิน มันก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วไม่ใช่เหรอ ว่ากระดูกของแม่ลุงเหล่าเกินถูกเผาไปแล้วจริงๆ?
"ไม่ว่าจะเป็นเพราะสาเหตุอะไร แค่ขุดหลุมเปิดโลงศพดูอีกครั้งก็รู้แล้ว" ลู่เฟยโบกมือปัด "หู่จึ รีบไปตามคนเอาเครื่องมือมาเร็วเข้า"
"ได้!"
หู่จึรีบร้อนวิ่งกลับไปที่หมู่บ้าน
เวลาผ่านไปชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย เขาก็กลับมาพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านเฒ่าและคนอื่นๆ อีกสองสามคน พวกเขาแบกจอบและพลั่ว เดินลากสังขารที่เหนื่อยล้ามาที่สุสานอย่างเร่งรีบ
"ซินแสน้อย ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงต้องขุดหลุมศพอีกแล้วล่ะ?" ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าใช้มือยันจอบ หอบหายใจแฮกๆ พลางเช็ดเหงื่อ
คนแก่อีกสองสามคนก็มองลู่เฟยด้วยความสงสัยเช่นกัน
"บางทีอาจจะยังมีศพแล้งอยู่อีกศพหนึ่งก็ได้" ลู่เฟยชี้ไปที่ดินหลุมศพที่ชุ่มชื้นแล้วเอ่ย
"หา?"
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
"แม่ร่วงเอ๊ย! หมู่บ้านเราไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ทำไมถึงได้มีเรื่องเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อนแบบนี้!"
"ขุดดูก่อนเถอะ ค่อยว่ากัน!"
ลู่เฟยหยิบพลั่วขึ้นมา ลงมือเป็นคนแรก
ถูกปัญหาของหมู่บ้านรบกวนจิตใจมาตั้งนาน เขาก็อยากจะรู้ความจริงให้เร็วที่สุดเหมือนกัน
คนอื่นๆ ก็รีบลงมือตาม ทุกคนช่วยกันขุดหลุมศพอย่างชุลมุน ยิ่งขุดลึกลงไปดินก็ยิ่งชื้น พวกคนแก่ต่างก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ดินหลุมศพชั้นล่างสุดกลับมีร่องรอยของน้ำซึมออกมา
ผิดปกติเกินไปแล้ว!
หลุมศพถูกขุดเปิดออก โลงศพไม้บางๆ โลงหนึ่งปรากฏขึ้นภายใต้แสงสว่าง
"เปิดโลง!"
ลู่เฟยพยักหน้า
หู่จึออกแรงงัดฝาโลงให้เปิดออก
ทุกคนต่างก็มองเข้าไปในโลงศพด้วยความตึงเครียดระคนอยากรู้อยากเห็น
แต่พอมองเข้าไป ทุกคนก็ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน
ภายในโลงศพไหนเลยจะมีศพแล้งอะไร มีเพียงโกฐใส่อัฐิอยู่เพียงใบเดียวเท่านั้น