บทที่ 358 สิ่งอัปมงคลใต้หลุมศพ

สุสานภายใต้แสงแดดแผดเผา
ทุกคนต่างก็มีสีหน้ามึนงง
"ซินแสน้อย นี่ก็คือโกฐใส่อัฐิของแม่เหล่าเกิน"
"กระดูกของแกถูกเผาไปแล้วจริงๆ ตอนนั้นพวกตาแก่เกือบทุกคนก็อยู่กันครบ"
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ากล่าวด้วยความร้อนรนใจ
ลู่เฟยจ้องมองหลุมศพ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หู่จึ เอาโลงศพออกไป บางทีข้างใต้คงจะมีอะไรซ่อนอยู่"
"ได้"
โลงศพบางๆ โลงนี้ไม่ค่อยหนักนัก หู่จึคนเดียวก็สามารถลากมันออกจากหลุมศพได้
ดินด้านล่างชุ่มชื้นจนแทบจะมีน้ำซึมออกมา
"หู่จึ ขุดอีก!"
ลู่เฟยกับหู่จึถือจอบ ขุดลงไปอีกสองสามที จู่ๆ ก็มีควันสีเขียวสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมา
"ระวัง!"
ลู่เฟยรีบผลักหู่จึออกไป
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ากับพวกที่ยืนดูอยู่ข้างๆ รีบถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างลุกลี้ลุกลน
รอจนกระทั่งควันสีเขียวนั้นสลายไป ทุกคนถึงได้กลับมาล้อมวงกันใหม่ แล้วมองดูในหลุมศพอย่างระมัดระวัง
เห็นเพียงว่าในดินที่ชื้นแฉะและถูกขุดเปิดออกนั้น มีฝ่ามือที่เต็มไปด้วยขนสีเขียวโผล่ออกมาข้างหนึ่ง
ศพแล้ง!
ลู่เฟยเบิกตากว้าง มีศพแล้งอีกศพอยู่จริงๆ ด้วย!
"หู่จึ เร็วเข้า ขุดออกมาให้หมด!"
หู่จึกลืนน้ำลายลงคอ รีบช่วยลู่เฟยขุดดินออกจนหมดอย่างรวดเร็ว
รูปร่างหน้าตาของศพแล้งศพนี้ ปรากฏสู่สายตาของทุกคนอย่างสมบูรณ์
อายุราวๆ สามสิบปี เป็นผู้ชาย
ผิวหนังที่ขาวซีดเต็มไปด้วยขนสีเขียว ร่างกายยืดยาวขึ้นมาก บนหน้าท้องมีรูโหว่ ท้องป่องขึ้นมาสูงลิ่ว
ที่ริมฝีปาก ยังมีเขี้ยวยื่นออกมาให้เห็นลางๆ
"นี่มันโก่วต้านไม่ใช่เหรอ?!" ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าร้องตะโกนเสียงหลง
"โก่วต้านคือใคร?" ลู่เฟยรีบถามทันที
"ก็ลูกชายลุงเหล่าเกินไงล่ะ!" หู่จึตอบ "ไอ้หมอนี่ทั้งขี้เกียจทั้งตะกละแถมยังชอบเล่นการพนัน หายหน้าไปเป็นสิบวันครึ่งเดือนเป็นเรื่องปกติ แล้วทำไมเขาถึง... ทำไมเขาถึงไปอยู่ใต้หลุมศพย่าเขาได้ล่ะ?"
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่ากับพวกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"พูดก็พูดเถอะ ตั้งแต่หมู่บ้านเกิดภัยแล้ง ก็ไม่เห็นหน้าไอ้เด็กนี่เลย นึกว่าหนีไปเที่ยวเตร่ข้างนอกซะอีก"
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" ลู่เฟยตาลุกวาว "หลังจากศพแล้งก่อตัวขึ้น มันจะเริ่มกินสัตว์เลี้ยงในบ้านของตัวเองก่อน จากนั้นก็ค่อยกินคนในครอบครัวของตัวเอง"
"และคนในครอบครัวที่ถูกมันลากลงไปกินในหลุมศพ ก็จะกลายเป็นศพแล้งศพต่อไป"
ทุกคนอึ้งไป
หู่จึร้องเสียงดังขึ้นมาก่อน "มิน่าล่ะ ตอนที่เผากระดูกแม่ลุงเหล่าเกินเสร็จแล้ว ทำท่าเหมือนฝนกำลังจะตกแต่สุดท้ายก็ไม่ตก ที่แท้ก็เป็นเพราะมีศพแล้งโผล่มาอีกศพนี่เอง"
"ถูกต้อง! ทุกคนขุดหลุมศพเปิดโลงศพ ใครจะไปคิดล่ะว่ายังมีศพอีกศพซ่อนอยู่ใต้โลงศพ? โชคดีที่ศพแล้งศพนี้ยังโตไม่เต็มที่ เขี้ยวยังงอกไม่สุด ไม่อย่างนั้นก็คงออกมาจับคนกินแล้ว!"
ลู่เฟยถอนหายใจยาว ในที่สุดก็รู้ความจริงเกี่ยวกับภัยแล้งของหมู่บ้านเสียที
เรื่องต่อไปก็จัดการง่ายแล้ว
แค่เผาศพแล้งศพนี้ทิ้งซะก็สิ้นเรื่อง
"เวลาไม่คอยท่า พวกเราเอามันออกมาเผาเดี๋ยวนี้เลยเถอะ"
ลู่เฟยกับหู่จึยื่นมือไปลากศพที่เต็มไปด้วยขนสีเขียวขึ้นมา
จู่ๆ ดวงตาของสิ่งอัปมงคลตนนี้ก็ลืมขึ้น จ้องเขม็งมาที่ทุกคน ทำเอาผู้ใหญ่บ้านเฒ่าตกใจจนเซล้ม
"ทุกคนไม่ต้องกลัว! กลางวันแสกๆ แบบนี้สิ่งอัปมงคลมันขยับไม่ได้หรอก มันก็แค่หลอกให้กลัวเท่านั้นแหละ!"
ลู่เฟยโบกมือปัด หยิบยันต์อักษรสยบผีออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วแปะลงบนหน้าผากของศพแล้ง
จากนั้นก็ออกแรงช่วยหู่จึลากสิ่งอัปมงคลตนนี้ออกมาจากหลุมศพ
ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าไปแจ้งให้ลุงเหล่าเกินทราบ
ถึงยังไงก็เป็นลูกชายของลุงเหล่าเกิน จะยังไงก็ต้องให้เขามาดูหน้าเป็นครั้งสุดท้าย
ลู่เฟยมองดูศพ
หู่จึกับคนอื่นๆ ไปหาฟืนแห้งมา
ตอนที่เตรียมการใกล้จะเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็พาลุงเหล่าเกินมา ด้านหลังยังมีคนทั้งหมู่บ้านเดินตามมาด้วย
ลุงเหล่าเกินเดินกะเผลก ร่างกายอ่อนยวบลงไปกองอยู่หน้าศพ สองตาจ้องมองลูกชายที่กลายพันธุ์ไปแล้วเขม็ง ปากอ้ากว้าง แต่กลับส่งเสียงอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
ชาวบ้านต่างก็เกลียดชังลุงเหล่าเกิน เพราะเรื่องศพแล้งและผีแมว
แต่พอเห็นภาพนี้ ก็อดที่จะสงสารและทนตำหนิไม่ลง
"เหล่าเกิน เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว ทำใจให้สบายเถอะ" ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจพลางตบไหล่ลุงเหล่าเกิน
"เผาฉันไปด้วยเลย! เผาฉันไปพร้อมกันเลย!"
ลุงเหล่าเกินแผดเสียงคำรามด้วยความเศร้าโศกและเคียดแค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
ชาวบ้านส่ายหน้า เดินเข้าไปดึงตัวเขาออกมา
ลุงเหล่าเกินไม่ได้ขัดขืน เอาแต่ร้องตะโกนให้เผาเขาไปด้วย น้ำตาคนแก่ไหลพราก
เปลวไฟลุกโชน
ศพแล้งค่อยๆ กลายเป็นเถ้าธุลี
ลุงเหล่าเกินราวกับคนตายไปแล้วครึ่งตัว แก่ลงไปหลายสิบปีในพริบตา นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้นราวกับคนบ้าใบ้
หายนะเริ่มต้นมาจากครอบครัวของเขา
ตอนนี้ เขาไม่เหลืออะไรเลย
ทั้งแม่ ภรรยา และลูก ต่างก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปหมดแล้ว...
ต้องมามีจุดจบแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขาทำตัวเองทั้งนั้น
ลู่เฟยมองดูเขา แล้วก็มองดูหลุมศพที่ถูกขุดเปิดออก ด้วยความรู้สึกซับซ้อน
สาเหตุที่แท้จริงของการเกิดศพแล้งนั้นไม่มีใครอธิบายได้ชัดเจน แต่สิ่งอัปมงคลชนิดนี้พบเห็นได้ยากมาก ลำพังแค่คนตายมีความเคียดแค้นก็สามารถก่อตัวขึ้นได้เลยงั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นศพแล้งบนโลกนี้คงมีเต็มไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?
เหนือหมู่บ้าน เมฆดำก่อตัวซ้อนกันเป็นชั้นๆ
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าร้องดังขึ้น
ฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาอย่างหนัก
"ฝนตกแล้ว!"
"ดีจังเลย ในที่สุดฝนก็ตกแล้ว!"
คนในหมู่บ้านตระกูลจ้าวยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน โห่ร้องด้วยความดีใจกันเสียงดังลั่น

หมู่บ้านตระกูลจ้าวที่แห้งแล้งมาหลายเดือน ในที่สุดก็ได้รับความชุ่มชื้นจากน้ำฝน
ฝนตกติดต่อกันทั้งวันทั้งคืน
ผืนดินที่แห้งแล้งเหี่ยวเฉามานาน ในที่สุดก็ได้ดื่มน้ำจนอิ่ม เช้าวันรุ่งขึ้น แม้แต่อากาศก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายความสดชื่น
หมู่บ้านตระกูลจ้าวราวกับได้เกิดใหม่หลังจากผ่านพ้นหายนะ ทุกบ้านต่างก็มีควันไฟลอยกรุ่น เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ผู้ใหญ่บ้านตื่นแต่เช้าตรู่ สั่งให้คนไปซื้อเนื้อที่ตัวตำบล ทำกับข้าวโต๊ะใหญ่มาต้อนรับลู่เฟย และทุกคนก็ยังแบ่งกับข้าวไปให้ลุงเหล่าเกินชุดหนึ่งด้วย
คนทั้งหมู่บ้านล้อมวงเข้ามาชนแก้ว ลู่เฟยจะไปดื่มไหวได้ยังไง จึงใช้ชาแทนเหล้าเพื่อรับมือไป
ทุกคนต่างก็ชมหู่จึ ที่หาเถ้าแก่ใหญ่แสนดีอย่างลู่เฟยได้ ได้ดิบได้ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย
จากนั้น ก็เล่าเรื่องน่าอายในวัยเด็กของหู่จึออกมาเป็นกระบุง
อะไรนะ เอาขี้แพะมากินเป็นลูกอมบ้างล่ะ ถูกห่านไล่กวดจนวิ่งหนีรองเท้าหลุดบ้างล่ะ ปีนต้นไม้ไปล้วงไข่นกแต่กลับถูกผึ้งต่อยจนหน้าบวมเป็นหัวหมูบ้างล่ะ เป็นต้น
ลู่เฟยฟังแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ หู่จึก็รู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง
หลังกินข้าว
ลู่เฟยแวะไปที่สุสานอีกรอบ
"เถ้าแก่ หมู่บ้านเราฝนก็ตกแล้ว จะมาทำอะไรอีกล่ะ?" หู่จึมีสีหน้าสงสัย
"ฉันมักจะรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ ศพแล้งไม่ใช่ว่าจะก่อตัวขึ้นมาได้ง่ายๆ การที่แม่ลุงเหล่าเกินมีความแค้นฝังลึกก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง แต่น่าจะมีสาเหตุพิเศษอย่างอื่นประกอบด้วย"
ลู่เฟยนั่งยองๆ มองดูหลุมศพที่ถูกน้ำฝนชะล้าง
"ต้องสืบหาสาเหตุให้กระจ่าง ถึงจะสามารถตัดรากถอนโคนได้"
"คนฝังลงไปแล้วถึงเกิดการกลายพันธุ์ บางทีตัวปัญหาจริงๆ อาจจะเป็นผืนดินตรงนี้ก็ได้"
"ผืนดินตรงนี้มีปัญหาเหรอ?" ใจของหู่จึหล่นวูบอีกครั้ง เขารู้ดีว่าเถ้าแก่ไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น จึงหันมองซ้ายมองขวา เผยสีหน้าสับสนออกมา
"แต่ที่นี่คือสุสานบรรพบุรุษของพวกเรา บรรพบุรุษทุกรุ่นก็ฝังไว้ที่นี่ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเกิดปัญหาอะไรนี่นา"
"ทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ล้วนเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา! ฮวงจุ้ยก็ไม่มีข้อยกเว้น บางทีเมื่อเวลาผ่านไปนาน ฮวงจุ้ยของสุสานแห่งนี้อาจจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก็ได้ หู่จึ ลองขุดลึกลงไปอีกหน่อยสิ ถ้าไม่มีอะไรก็ดีไป แต่ถ้ามีปัญหาจะได้จัดการได้ทันท่วงที" ลู่เฟยครุ่นคิดพลางเอ่ย
"ได้!"
หู่จึกลับไปเอาอุปกรณ์ที่หมู่บ้านมา ออกแรงขุดลงไป ขุดดินขึ้นมาได้ไม่น้อย
ขุดลึกลงไปประมาณหนึ่งเมตร ก็ขุดเจอของแปลกประหลาดเข้าจริงๆ