บทที่ 359 วิทยายุทธ์ประจำตระกูล

ลึกลงไปในดินที่ชุ่มชื้น มีสสารเหนียวหนืดสีเขียวอมเหลืองก้อนหนึ่ง ดูราวกับเยลลี่ ขนาดใหญ่เท่าหัวผู้ใหญ่
"เถ้าแก่ นี่มันอะไรเนี่ย?"
หู่จึเบิกตากว้าง พิจารณาดูอย่างระมัดระวัง
บนโลกนี้มีของแปลกประหลาดมากมายจริงๆ เขาคิดว่าตั้งแต่เข้ามาทำงานในร้านอักษรเสีย ก็ได้เห็นโลกกว้างมาไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังดูไม่ออกอยู่ดีว่าของตรงหน้าคืออะไร
"ฉันนึกถึงตำนานเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับฮั่นป๋าขึ้นมาได้"
ลู่เฟยนั่งยองๆ อยู่ริมหลุม จ้องมองเยลลี่สีเขียวอมเหลืองก้อนนั้นอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างครุ่นคิด

"ในเทพนิยายโบราณ ฮั่นป๋าเดิมทีก็คือหนี่ว์ป๋า เป็นลูกสาวของจักรพรรดิเหลือง เป็นเทพธิดาที่มีรูปโฉมงดงามและมีฐานะสูงส่ง"
"สาเหตุที่กลายเป็นฮั่นป๋า ก็เพราะตอนที่ช่วยจักรพรรดิเหลืองสู้รบกับชือโหยว เธอสู้จนหมดแรงและสิ้นใจตาย ร่างกายถูกอสนีบาตจากสวรรค์ฟาดฟันจนเกิดการกลายพันธุ์"
"ไปเยือนที่ใด ที่นั่นก็แห้งแล้งไปไกลนับพันลี้"
"เพื่อไม่ให้เป็นภัยต่อสรรพชีวิต ฮั่นป๋าจึงจำศีลหลับใหลอยู่ลึกลงไปใต้ดิน แต่เมื่ออยู่ที่ใดที่หนึ่งนานเข้า ผืนดินบริเวณนั้นก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลง และให้กำเนิดสิ่งอัปมงคลบางอย่างขึ้นมา"

"บางทีก้อนๆ นี้น่าจะเกี่ยวข้องกับฮั่นป๋าก็ได้"
หู่จึฟังจนอ้าปากค้าง "เถ้าแก่ คุณหมายความว่า ใต้สุสานบรรพบุรุษของพวกเราเคยมีฮั่นป๋ามานอนหลับงั้นเหรอ?"
"ฉันก็แค่เดาเอาน่ะ ถึงยังไงมันก็เป็นแค่เทพนิยายในสมัยโบราณกาลเท่านั้น นอกจากนี้ก็ยังมีอีกความเชื่อหนึ่ง ที่บอกว่าฮั่นป๋าเป็นสิ่งอัปมงคลชนิดหนึ่ง ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นตัวฮั่นป๋าเองเลยก็ได้"
"ซี๊ด——"
หู่จึสูดลมหายใจเข้าลึก ร้อนรนขึ้นมาทันที
"เถ้าแก่ ถ้างั้นก็ต้องรีบจัดการแล้วนะ!"

"ไม่ว่าจะเป็นตัวฮั่นป๋าเอง หรือสิ่งอัปมงคลที่เกี่ยวข้องกับฮั่นป๋า ล้วนกลัวน้ำทั้งนั้น"
"ฉันจะไปตักน้ำเดี๋ยวนี้แหละ!"
หู่จึรีบร้อนวิ่งออกจากสุสานไป ไม่กี่นาทีก็หิ้วถังน้ำวิ่งกลับมา ทำตามที่ลู่เฟยบอก เทน้ำลงไปบนเยลลี่สีเขียวอมเหลืองก้อนนั้น
ซ่า
ทันทีที่น้ำราดลงไป เยลลี่ก้อนนั้นก็ขยับตัว!
มันมุดลงไปในดินดังฟุ่บ ดันดินขึ้นมาเป็นก้อนเล็กๆ แล้วพุ่งทะยานออกไปไกล

ความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ
ลู่เฟยกับหู่จึยังไม่ทันได้ตั้งตัว มันก็พุ่งพรวดออกจากสุสาน มุ่งหน้าเข้าไปในภูเขาลูกใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปเสียแล้ว
ทั้งสองคนตามไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ได้แต่มองดูก้อนดินที่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ จนหายลับไปในส่วนลึกของภูเขาลูกไหนก็ไม่รู้
"เถ้าแก่ เอาไงดี?"
"ในเมื่อมันหนีไปแล้ว หมู่บ้านนายก็ปลอดภัยแล้วล่ะ"
"แล้วในภูเขาจะเกิดภัยแล้งไหม?" หู่จึเป็นกังวลอยู่บ้าง