บทที่ 388 แมงมุมแม่หม้ายดำ

ดวงตาทั้งแปดดวงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แขนขาทั้งสี่ข้างกดแนบลงกับพื้น
ผีผมขาวดูราวกับแมลงขนาดยักษ์ ร่างกายของมันบิดเบี้ยวไปมา ทันใดนั้นเส้นใยกลุ่มหนึ่งก็พ่นออกมาจากสะดือ กลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ลู่เฟยและจิงเจี้ยน

ทั้งสองคนรีบเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด
ตาข่ายสีขาวนั้นวืดไปติดอยู่บนกำแพงแทน
ผีผมขาวอาศัยจังหวะที่เส้นใยดึงรั้งกระโดดวูบเดียวขึ้นไปเกาะอยู่บนผนังห้องในท่ากลับหัว

"นี่มัน... แมงมุมงั้นเหรอ?!"
จิงเจี้ยนหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

"ถูกต้อง!"
ลู่เฟยกำไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น จ้องเขม็งไปที่ผีผมขาวซึ่งอยู่ในสภาพพิลึกพิลั่น
"มีแมงมุมที่มีพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง เรียกว่าแมงมุมแม่หม้ายดำ แมงมุมชนิดนี้หลังจากผสมพันธุ์กับตัวผู้แล้ว มันจะกินตัวผู้เข้าไปเพื่อเอาสารอาหารมาใช้ในการวางไข่"

"นายจะบอกว่า อาเซียงถูกคุณไสยแมงมุม ร่างกายเลยเปลี่ยนเป็นแมงมุมแม่หม้ายดำ? เพราะอย่างนี้ถึงได้จ้องลักพาตัวแต่ผู้ชายงั้นเหรอ?" ถึงแม้จะพอฟังดูสมเหตุสมผล แต่จิงเจี้ยนก็ยังเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ