บทที่ 389 ฝีมือแกยังกระจอกนัก

ภายในหอพัก
ลู่เฟยและจิงเจี้ยนกวัดแกว่งอาวุธวิเศษเข้าใส่ผีผมขาวที่ห้อยตัวอยู่บนผนังอย่างพร้อมเพรียงกัน
แสงเจิดจ้าสว่างวาบ
ผีผมขาวไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน ร่วงหล่นลงมากองกับพื้นและสั่นเทาอย่างอ่อนแรง
ดวงตาทั้งแปดค่อยๆ ดับแสงลงทีละคู่
เมื่อเหลือเพียงดวงตาคู่บนใบหน้าเท่านั้น มันดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพยายามหันหัวไปทางเสี่ยวจู้บนเตียงอย่างยากลำบาก
ในที่สุดเสี่ยวจู้ก็ตื่นขึ้น เขาลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องหอพัก
เมื่อเห็นผีผมขาว ร่างกายเขาก็สั่นสะท้านและถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

"ผี..."
จากนั้น เขาดูเหมือนจะจำใบหน้าที่บิดเบี้ยวใบนั้นได้ จึงอดไม่ได้ที่จะชะงักไป

"อาเซียง?"
ผีผมขาวลากร่างกายที่รวยรินเข้าไปหาเสี่ยวจู้ แต่แล้วก็หลับตาลงชั่วนิรันดร์ตรงหน้าเตียงนั่นเอง
ใต้ร่างของเธอ มีกลุ่มเส้นใยสีทองสุกปลั่งกองหนึ่ง
มันเรียวบางราวกับเส้นผม และเปล่งประกายเจิดจ้าบาดตา!
ชวนให้คนมองไม่อาจละสายตาได้เลย

ที่ด้านนอกหอพัก
"ทำไมคุณไสยถึงสะท้อนกลับกะทันหันแบบนี้..."
ซาลี่รู้สึกหน้ามืดเวียนหัว เดินโซเซถอยหลังไป
แมงมุมตัวนั้นดูเหมือนจะได้รับผลกระทบไปด้วย ร่างกายที่มีขนรุงรังของมันสั่นเทา อวัยวะปากที่เหมือนเข็มฉีดยาจึงไม่สามารถแทงทะลุลงไปได้

"สบโอกาสแล้ว!"
เถี่ยเซิ่งหลานโคจรพลังเวททันที สะบัดแมงมุมตัวนั้นให้กระเด็นหลุดจากไหล่ ก่อนจะตวัดกระบองคู่แทงเข้าไปอย่างแรง
แมงมุมกระโดดหลบอย่างสุดชีวิต คลานกลับไปที่ข้างเท้าของซาลี่
ส่วนแมลงพิษที่ขวางทางดาบเหรียญทองแดงไว้ ก็ร่วงหล่นลงพื้นในพริบตา
จางโม่หลินคว้าอาวุธวิเศษคืนมาได้ แล้วรีบพุ่งไปหาเถี่ยเซิ่งหลานด้วยสีหน้าตึงเครียด