บทที่ 390 โรคหลงใหลกลิ่นประหลาด

พ่อไม่ได้ส่งเสียงตอบมานานพักใหญ่ คุณชายจินจึงมองเข้าไปในรถด้วยความสงสัย
บนที่นั่งว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของผู้คน

"พ่อ พ่อไปไหนแล้ว?"
คุณชายจินรื้อค้นหาไปทั่วทั้งข้างในและข้างนอกรถ แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของพ่อ
แปลกประหลาดจริงๆ!
แค่ชั่วพริบตาเดียว พ่อจะหายไปไหนได้?
ความมืดมิดและเงียบสงัดยามค่ำคืน ทำให้คุณชายจินเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

ปัง! ปัง! ปัง!
มีเสียงกระแทกแปลกๆ ดังมาจากบนหลังคารถ
คุณชายจินสะดุ้งตัวสั่นเทา เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนอย่างระมัดระวัง พริบตาเดียวเขาก็ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
เถ้าแก่จินถูกเชือกเส้นหนึ่งแขวนคอห้อยโตงเตงอยู่บนต้นไม้ใหญ่
ดวงตาเบิกกว้างเขม็ง ลิ้นจุกปากห้อยยาวออกมา
ร่างกายส่ายโอนเอนไปมา
ปลายเท้ากระทบกับหลังคารถจนเกิดเสียงกระแทกดังปังๆ เป็นระยะ

"พ่อ..."
คุณชายจินตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยแขนและขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง
ทันทีที่เขาหันกลับมา
เชือกแขวนคอที่ขมวดเป็นบ่วงวงกลม ก็ทิ้งตัวลงมาหาเขา...

เมื่อรุ่งสางมาเยือน มีคนพบศพสองพ่อลูกตระกูลจินถูกแขวนคออยู่บนต้นไม้ใหญ่หน้าทางเข้าโรงงาน ตามร่างกายเต็มไปด้วยแมลงที่รุมล้อมอยู่ยั้วเยี้ย...