บทที่ 391 สองสามีภรรยาคางคก

"เวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ลู่เฟยตกใจมาก
ขาดกลิ่นเหม็นแล้วอยู่ไม่ได้ นี่มันเกินขอบเขตของโรคหลงใหลกลิ่นประหลาดไปไกลแล้ว
"สาเหตุเกิดจากอะไรล่ะครับ?"
"นี่ก็คือสิ่งที่ฉันอยากจะสืบให้รู้แน่ชัดไง! ช่วงหลายปีมานี้ อาการป่วยของเขายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นเหม็นที่มีอยู่ในตอนนี้ยากที่จะทำให้เขาพอใจได้อีกแล้ว เวลาที่เขาหากลิ่นที่เหม็นกว่านี้ไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะทำเรื่องโง่ๆ อะไรลงไปบ้าง"
สวีเป่ยแบมือ เผยสีหน้าจนใจ
"ฉันลองมาแล้วหลายวิธี แต่ก็รักษาเขาไม่หาย"
"เถ้าแก่ลู่ ในมุมมองของนาย อาการของเขาตกลงแล้วเกิดจากการไปเจอของอัปมงคลชนิดพิเศษเข้า หรือว่าเขาป่วยเป็นโรคประหลาดแบบนี้จริงๆ?"
"รองประธานสวี ขอโทษด้วยนะครับ ผมยังไม่ได้เจอตัวคนก็เลยตัดสินไม่ได้ อีกอย่าง ผมก็ไม่ใช่หมอด้วย" ลู่เฟยพูดตามความจริง
ตั้งแต่เขามารับช่วงต่อร้านอักษรเสีย ก็เคยเจอของอัปมงคลแปลกประหลาดมาไม่น้อย แต่โรคที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้ เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
เขารู้สึกว่า หากปล่อยไว้นานไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราว อาการป่วยแปลกประหลาดบนโลกใบนี้ หรือแม้กระทั่งคน เขาก็คงจะได้เจอจนหมด
สวีเป่ยพยักหน้า ไม่มีท่าทีไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย แถมยังดูจริงใจมาก "ฉันเข้าใจ เพราะงั้นก็เลยอยากจะขอให้เถ้าแก่ลู่ช่วยหน่อย ช่วยฉันสืบให้รู้ว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่"
ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมเพิ่งจะกลับมาถึงเจียงเฉิง ขอเวลาผมเตรียมตัวสักสองสามวัน ได้ไหมครับ?"
"ได้อยู่แล้ว เพื่อนฉันคนนั้นกลัวการเจอคนแปลกหน้ามาก ฉันเองก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจให้เขาล่วงหน้าเหมือนกัน"
"ถ้าอย่างนั้น ฝั่งรองประธานสวีเตรียมตัวเสร็จเมื่อไหร่ก็บอกผมแล้วกันครับ"
"ตกลง!" สวีเป่ยยิ้มบางๆ "พูดตามตรง ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่ลู่จะรับปากช่วยง่ายดายขนาดนี้ ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง ก็ขอบคุณมากนะ!"
"รองประธานสวีเกรงใจไปแล้วครับ ผมก็ทำไปเพื่อธุรกิจเหมือนกัน! ถ้าสมาคมเจอของอัปมงคล ก็ฝากเรียกใช้ผมบ่อยๆ ด้วยนะครับ"
ลู่เฟยลุกขึ้นขอตัวลา
ถึงแม้กิ่งหลิวจะพิสูจน์แล้ว ว่าสวีเป่ยไม่ใช่คนที่มีไอสกปรกแปดเปื้อนอยู่บนตัว แต่ถ้าอยากจะเข้าหาประธานสมาคมผู้ลึกลับและเก็บตัวคนนั้น เกรงว่าคงต้องผ่านสวีเป่ยไปก่อน
ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อธุรกิจหรือเพื่อตามหาปู่ เขาก็ต้องช่วยงานนี้
กลับมาที่ถนนวัตถุโบราณ
เขากับหู่จึอาบน้ำพักผ่อนกันก่อน แม้แต่เสี่ยวเฮยก็ถูกส่งไปอาบน้ำที่ร้านอาบน้ำสัตว์เลี้ยงจนตัวหอมฉุย
จัดการทุกอย่างเสร็จ เพิ่งจะกินข้าวอิ่ม
หลิวฟู่กุ้ยก็ราวกับกะเวลาไว้แล้ว รีบร้อนพุ่งพรวดเข้ามาในประตู
"น้องลู่ ในที่สุดนายก็กลับมาสักที"
"มีอะไรเหรอ?"
ลู่เฟยชินกับท่าทางรีบร้อนลุกลี้ลุกลนของเขาไปเสียแล้ว หยิบสมุดบัญชีออกมาจดบัญชี
ไหมปั่นทอง
ของอัปมงคล +1 รวมของอัปมงคลที่รับซื้อมาทั้งหมด 24 ชิ้น
การเดินทางไปต่างถิ่นในครั้งนี้ เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะได้รับของอัปมงคลมาจริงๆ นับเป็นผลพลอยได้ที่คาดไม่ถึง
เส้นไหมทองนี้หาได้ยากยิ่ง บางทีอาจจะมีเพียงชิ้นเดียวบนโลกใบนี้
พูดตามตรง รับซื้อมาในราคาสองหมื่นหยวน เขาได้กำไรมหาศาลเลยทีเดียว
"คุณไล่กับพวกเขารอจนแทบจะหมดความอดทนแล้วนะ" หลิวฟู่กุ้ยขยับเข้ามาใกล้
คุณไล่ก็คือคนที่หน้าตาเหมือนปีศาจคางคกกลับชาติมาเกิดคนนั้น
ลู่เฟยปิดสมุดบัญชี เงยหน้าขึ้น "เขาเอาสุราคางคกทองคำมาแล้วเหรอ?"
ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่อิดออดไม่ยอมมา ลู่เฟยยังนึกว่าเขาเปลี่ยนใจไปแล้วเสียอีก
"ไม่ใช่แค่เอาเหล้ามานะ แต่พาเมียมาด้วย ฉันรู้ว่าสองวันนี้พวกนายออกไปทำธุระ ก็เลยไม่กล้ารบกวน ปล่อยให้พวกเขารอไปก่อน"
หู่จึอดสงสัยไม่ได้ "พาเมียมาทำไมล่ะ?"
"เมียเขาน่ะเหรอ..." หลิวฟู่กุ้ยเดาะลิ้นดังจึ๊กจั๊ก จงใจอุบไต๋ไว้ "เดี๋ยวพวกนายเห็นก็รู้เองแหละ"
"ตกลง ไปเรียกคนมาเถอะ"
ลู่เฟยเก็บสมุดบัญชีใส่ลิ้นชัก
"ฉันต้องไปหาคนมาช่วยหน่อย ไม่อย่างนั้นพวกเขาเข้ามาไม่ได้แน่!"
หลิวฟู่กุ้ยพูดจบก็รีบวิ่งออกไปทันที
"เข้ามาไม่ได้มันหมายความว่าไง คุณคางคก... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ คุณไล่อ้วนขึ้นอีกแล้วเหรอ?" หู่จึยิ่งอยากรู้อยากเห็น ชะเง้อคอมองออกไปนอกประตูไม่หยุด
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง มองเห็นคนหลายคนแต่ไกล กำลังหามไหเหล้าใบใหญ่เดินมาอย่างยากลำบาก เหงื่อแตกพลั่กเต็มหัว
"แม่ร่วงเอ๊ย! ไหใหญ่ขนาดนี้เลย!"
หู่จึเบิกตากว้าง รีบเปิดประตูโรงรับจำนำให้กว้างที่สุด
ชายหนุ่มฉกรรจ์หลายคนช่วยกันอย่างทุลักทุเล วางโหลแก้วใบใหญ่สูงระดับเอวคนลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง เหนื่อยจนหอบแฮกๆ
ในโหลมีน้ำเหล้าสีเหลืองอมส้ม แช่คางคกไว้เป็นจำนวนมากยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
"ให้ตายเถอะ นี่มันดองคางคกไว้กี่ตัวกันเนี่ย?" หู่จึยื่นนิ้วมือออกมา นับอยู่นานก็ยังนับไม่ถ้วน
"ไม่ต้องนับหรอก เก้าเก้าแปดสิบเอ็ดตัว" ลู่เฟยโบกมือปัด มองไปข้างหลัง "ทำไมคุณไล่ยังไม่มาอีกล่ะ?"
"เถ้าแก่น้อยลู่ พวกเขาอยู่ข้างหลังน่ะครับ อ้วนจนเดินไม่ไหวแล้ว เถ้าแก่หลิวเลยไปหาคนมาหามพวกเขามา" เฮ่าจึ ลูกจ้างในร้านของหลิวฟู่กุ้ยปาดเหงื่อพลางตอบ
ว่าแล้วเชียว
ไม่นาน ก็เห็นคนสองกลุ่มใช้เก้าอี้เอนหลัง หามคนอ้วนจ้ำม่ำสองคนเดินมา
พอถึงหน้าประตู หลิวฟู่กุ้ยก็พยุงคนอ้วนสองคนเดินเข้ามา
ลู่เฟยกับหู่จึมองดู
ผู้ชายก็คือคุณไล่นั่นเอง
อ้วนกว่าแต่ก่อน แถมยังเหมือนคางคกยิ่งกว่าเดิมอีก
ส่วนอีกคน ดูจากทรงผมและการแต่งตัวแล้วเป็นผู้หญิง น่าจะเป็นเมียของคุณไล่
พอได้เห็นหล่อน ลู่เฟยกับหู่จึก็อดไม่ได้ที่จะสบตากัน พยายามกลั้นเสียงร้องอุทานเอาไว้
รูปร่างหน้าตาของเจ๊คนนี้ ก็กลายพันธุ์เป็นคางคกไปแล้วเหมือนกัน ดูๆ ไปก็หน้าตาคล้ายคุณไล่เลย
หัวกว้างคอหนา พุงป่องแขนขาสั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนสวมเสื้อผ้าผู้หญิงล่ะก็
คงแยกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าใครหญิงใครชาย
"หลีกทางหน่อย หลีกทางหน่อย"
สองสามีภรรยาเดินเหินก็ลำบาก ถูกหลิวฟู่กุ้ยพยุงมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา
โซฟาสั่นไปมาสองสามที ฝืนรับน้ำหนักเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
"คุณไล่ ทำไมพวกคุณทั้งสองคนถึง..." ลู่เฟยทนไม่ไหวต้องเอ่ยถาม
อาการของคุณไล่จะยิ่งรุนแรงขึ้นทุกวัน เรื่องนี้เขารู้อยู่แล้ว แต่การที่เมียของคุณไล่ก็กลายพันธุ์เป็นคางคกไปด้วย มันเกินความคาดหมายของเขาไปจริงๆ
สองสามีภรรยาสบตากัน เหลือบมองคนรอบข้าง เผยให้เห็นสีหน้าลำบากใจ
ในเวลานี้ โรงรับจำนำเล็กๆ เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
สองสามีภรรยาคางคกกับไหเหล้าสูงระดับเอวคน ก็กินพื้นที่โรงรับจำนำไปครึ่งหนึ่งแล้ว ไหนจะพวกที่อยู่รอดูเรื่องสนุกอีกล่ะ
หู่จึแทบจะไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว
"คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปให้หมด! ออกไปๆ เกี่ยวอะไรกับพวกนายด้วยล่ะ!"
หลิวฟู่กุ้ยไล่คนพวกนี้ออกไป แล้วปิดประตู พวกเขายังไม่ยอมไป เบียดเสียดกันอยู่หน้าต่างเพื่อรอดูของแปลก
"คุณไล่ เถ้าแก่น้อยลู่กลับมาแล้ว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นคุณรีบเล่ามาเถอะ! ชีวิตสำคัญกว่านะ!" หลิวฟู่กุ้ยเอ่ยเร่งเร้าด้วยความหวังดี
คุณไล่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในท้องก็ส่งเสียงร้องอ๊บๆ ออกมาอีกครั้ง
"ครั้งก่อนที่กลับไป ฉันก็จะขนเหล้ามาเลยนะ... แต่เมียฉันไม่รู้เป็นอะไร ถึงตายก็ไม่ยอมให้ฉันแตะต้อง มันก็เลยล่าช้าไปสองสามวันนี่แหละ"
"อ้อ?" ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะมองเมียของเขา "คุณนายไล่ก็ดื่มสุราคางคกทองคำด้วยเหรอครับ?"
คุณนายไล่พยักหน้าด้วยใบหน้าอมทุกข์
"คุณนายไล่ คุณไม่รู้เหรอว่าเหล้านี้มีปัญหา?" ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจ
"ฉันไม่ได้อยากดื่มหรอกนะ แต่เขาหลอกล่อให้ฉันดื่มต่างหาก" คุณนายไล่ยื่นมือสั้นๆ ออกมา ชี้ไปที่คุณไล่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
"คุณไล่ ทำไมทำแบบนั้นล่ะครับ?"
ทุกคนหันไปมองคุณไล่อย่างพร้อมเพรียงกัน
เขาดื่มเหล้านี้จนจะกลายเป็นคางคกอยู่แล้ว ทำไมยังให้เมียตัวเองดื่มอีกล่ะ?