บทที่ 392 งานศพอันยิ่งใหญ่สมเกียรติ

สายตาจับผิดของทุกคน จ้องมองไปที่คุณไล่
"ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน!" คุณไล่โบกมือสั้นๆ ของตัวเองอย่างแรง ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก "ตอนนั้นฉันไม่ได้พูด นั่นไม่ใช่เสียงฉัน"
"ไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร ตอนนั้นในห้องมีแค่เราสองคน! คุณบอกว่าถ้าดื่มเหล้านี้แล้ว พวกเราก็จะมีลูกกันได้" คุณนายไล่ยิ่งโกรธหนัก ท้องป่องเข้าป่องออก ส่งเสียงร้องอ๊บๆ
ฉากที่ควรจะดูแปลกประหลาดน่ากลัวนี้ กลับแฝงไปด้วยความตลกขบขันอยู่หลายส่วน
คนที่รอดูเรื่องแปลกประหลาดอยู่หน้าประตู ตกตะลึงจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้า พากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างตื่นเต้น

"นั่นไม่ใช่เสียงฉัน! เป็นพวกคางคกพวกนั้น มันเลียนแบบเสียงฉัน!" คุณไล่ชี้มือไปที่ไหเหล้าสูงระดับเอวคนอย่างแรง ในแววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว
"นั่นก็เป็นความผิดของคุณอยู่ดี! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเอาคางคกมาดองเหล้า ฉันจะกลายเป็นสภาพแบบนี้ได้ยังไง! ฉันยอมตายซะยังจะดีกว่า!"
คุณนายไล่หยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าสตางค์
"พวกคุณดูสิ เมื่อก่อนฉันถึงจะไม่ได้สวยหยาดเยิ้ม แต่ก็ถือว่าหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราอยู่นะ"
"แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสภาพผีสางแบบนี้ ถ้าหากรักษาไม่หาย ฉันจะให้เขาออกจากบ้านตัวเปล่า แล้วหย่าขาดกันไปเลย!"
ทุกคนชำเลืองมองรูปถ่ายแวบหนึ่ง
มันคือรูปแต่งงานของทั้งสองคน ตอนหนุ่มสาวพวกเขาก็เรียกได้ว่าหล่อสวยเหมาะสมกันดี ยิ้มให้กล้องด้วยความสุขล้นปรี่
แต่ทว่าในตอนนี้ ทั้งสองคนกลับกลายเป็นเหมือนปีศาจคางคกกลับชาติมาเกิดก็ไม่ปาน
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ต่อให้เป็นใครก็คงรับสภาพแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน

"งั้นฉันก็ทำไปเพื่อคุณไม่ใช่หรือไง! ก็คุณอยากจะมีลูกมาตลอด ฉันถึงต้องยอมเสี่ยงแบบนี้..." คุณไล่พูดด้วยความน้อยใจ
"มีลูกไม่ได้มันเป็นความผิดของฉันเหรอ? เป็นเพราะร่างกายคุณเองมันไม่ได้เรื่องต่างหาก..." คุณนายไล่ขึ้นเสียง
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกัน หลิวฟู่กุ้ยก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย
"เอาล่ะๆ ทั้งสองท่านเลิกทะเลาะกันได้แล้ว ทะเลาะกันไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก ตอนนี้ก็มาถึงร้านอักษรเสียแล้ว พวกเรามาเล่ารายละเอียดเรื่องเหล้าให้เถ้าแก่น้อยลู่ฟังดีกว่า เถ้าแก่น้อยลู่ต้องมีวิธีแน่ๆ"
สองสามีภรรยาหันหน้าหนีไปคนละทางด้วยความโกรธจัด ไม่ยอมมองหน้ากัน
หน้าท้องของทั้งสองคนส่งเสียงร้องอ๊บๆ ราวกับว่ากำลังเถียงกันอยู่ก็ไม่ปาน
ทุกคนต่างก็อยากจะขำ แต่ก็เกรงใจไม่กล้าขำออกมา
"ทั้งสองท่านใจเย็นๆ ก่อนนะ เฒ่าหลิวพูดถูกแล้ว พวกคุณมาเพื่อแก้ปัญหานะ ไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกัน"
ลู่เฟยให้หู่จึชงชา แล้วส่งให้ทั้งสองคน

"สามีภรรยาคือปักษีในป่าเดียวกัน พวกคุณใช้คางคกมาดองเหล้าก็เพื่ออยากจะมีลูก นี่ก็คือเหตุที่พวกคุณทั้งสองคนร่วมกันก่อขึ้น ดังนั้นผลกรรมที่ตามมา พวกคุณก็ย่อมต้องรับร่วมกันเป็นธรรมดา"
คุณนายไล่อ้าปากค้าง พูดอะไรเพื่อโต้แย้งไม่ออกเลย
"เถ้าแก่ลู่ พวกเราแต่งงานกันมาสิบกว่าปีก็ยังไม่มีลูก ด้วยความที่อยากมีลูกมากก็เลยทำเรื่องโง่ๆ ลงไป!" คุณไล่เอ่ยอย่างร้อนรน "ฉันเอาเหล้ามาให้คุณแล้ว คุณรีบช่วยพวกเราดูหน่อยเถอะ เรื่องนี้พอจะมีทางแก้ไหม?"
ลู่เฟยเดินไปที่หน้าไหเหล้าสูงระดับเอวคน พิจารณาดูคางคกที่อยู่กันอย่างแออัดยัดเยียดข้างในด้วยความสนใจ
แม้จะถูกดองอยู่ในเหล้า แต่ร่างกายของคางคกเหล่านี้กลับไม่เน่าเปื่อยเลยแม้แต่น้อย พวกมันหลับตาลอยตัวอยู่ในของเหลวสีส้ม ราวกับแค่กำลังนอนหลับอยู่เท่านั้น
"คุณเคยบอกว่า นี่เรียกว่าสุราคางคกทองคำ"
"ใช่แล้ว ในตำรายาพื้นบ้านบอกไว้ว่า จำเป็นต้องมีคางคกสีทองหนึ่งตัว ฉันใช้ความพยายามอย่างหนักเลยนะ กว่าจะรับซื้อมาจากชาวนาในชนบทได้ตัวนึง"
คุณไล่ตวัดเลียริมฝีปาก

"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรช่วงสองสามวันนี้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเหล้านี้มีปัญหา แต่ก็อดใจไม่ไหวอยากจะดื่ม ยิ่งดื่มก็ยิ่งอยากดื่ม"
เดิมทีเหล้าไหใหญ่นี้มีอยู่เต็มปริ่ม แต่สองสามีภรรยาคู่นี้ดื่มจนเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว
"ปัญหามันอยู่ที่คางคกทองคำตัวนี้นี่แหละ!" ลู่เฟยยื่นหน้าเข้าไปใกล้โหลแก้ว มองทะลุฝูงคางคกที่เบียดเสียดกันอยู่ จนเห็นตัวหนึ่งที่มีผิวสีทอง
"คางคกทองคำมีจิตวิญญาณ คุณเอามันมาดองเหล้า มันก็ต้องกลับมาล้างแค้นพวกคุณสิ"
"มันจะเปลี่ยนพวกคุณให้กลายเป็นคางคก ให้ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดทรมานจากการถูกดองในเหล้าจนตายทั้งเป็น ฉันเดาว่าพอพวกคุณกลายร่างเป็นคางคกโดยสมบูรณ์เมื่อไหร่ พวกคุณก็จะจับตัวเองลงไปดองในเหล้าด้วย"
เมื่อลู่เฟยพูดจบ ทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึก
ใบหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลไล่ซีดเผือดลงในพริบตา
"มิน่าล่ะ ช่วงนี้พอฉันเห็นไหเหล้าใบนี้ทีไร ก็อยากจะมุดลงไปข้างในทุกที..." คุณไล่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
"เถ้าแก่ลู่ แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ? พวกเรายังพอมีทางรอดไหม?"
คุณนายไล่แทบจะร้องไห้ออกมา