บทที่ 393 สะพานห้อยดาบ

"พวกเรานึกว่ามันไม่พอใจสุสาน วันต่อมาก็เลยไปหาที่ที่ดีกว่าเดิม แต่พริบตาเดียวมันก็กลับมาอยู่ตรงหน้าพวกเราอีกแล้ว!"
"ไม่ว่าพวกเราจะไปที่ไหน มันก็คอยตามพวกเราไปตลอด สลัดยังไงก็สลัดไม่หลุดเลย"
"มันต้องไม่อยากให้อภัยพวกเราแน่ๆ!"
สองสามีภรรยามองลู่เฟยตาปริบๆ

"เถ้าแก่ลู่ ยังพอมีวิธีอื่นอีกไหม?"
นี่มันแปลกแล้วสิ
ลู่เฟยพิจารณาดูคางคกทองคำในโหล พลางครุ่นคิดขึ้นมา
"ถ้าคางคกทองคำไม่ยอมปล่อยพวกคุณไป ร่างกายของพวกคุณก็ไม่น่าจะดีขึ้นได้ แต่มันกลับทำให้พวกคุณกลับมาเป็นคนเหมือนเดิม แล้วยังจะตามพวกคุณมาอีก..."
"ตกลงมันหมายความว่ายังไงกันแน่?"

ลู่เฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมาข้อหนึ่ง
"หรือว่า มันจะยังมีความปรารถนาที่ยังทำไม่สำเร็จ?"
"ความปรารถนาเหรอ?"
สองสามีภรรยาอึ้งไป
คางคกตัวหนึ่ง จะไปมีความปรารถนาอะไรได้?

หู่จึเดาสุ่มสี่สุ่มห้าขึ้นมา "หรือว่ามันอยู่ตัวเดียวแล้วเหงา ก็เลยอยากหาเพื่อน?"
"คางคกทองคำหาได้ยากยิ่ง พวกเราจะไปหาอีกตัวมาจากไหนล่ะ?" สองสามีภรรยาหน้าดำคร่ำเครียด
"นั่นมันง่ายจะตายไป ก็แค่ไปหาช่างกงเต๊ก ให้สานคางคกกระดาษขึ้นมาสักตัวสิ! อย่าว่าแต่ตัวเดียวเลย ต่อให้สิบตัวร้อยตัวก็ไม่มีปัญหา ขอแค่มันรับไหวก็พอ!"
คำแนะนำของหู่จึนี้ ถึงจะดูเหลวไหลแต่ก็แฝงไปด้วยความสมเหตุสมผลอยู่บ้าง
"แบบนี้... จะได้ผลเหรอ?"

สองสามีภรรยาฟังแล้วก็อึ้งไป รู้สึกว่ามันไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่
"เถ้าแก่ลู่ คุณว่ายังไงล่ะ?"
"รอสักประเดี๋ยวนะ ฉันขอถามมันดูหน่อย"
ลู่เฟยถือโหลแก้ว เดินเข้าไปในลานหลังบ้าน แล้วหยิบร่มสีดำออกมา
คนเราจะไปรู้ได้ยังไงว่าคางคกกำลังคิดอะไรอยู่?