บทที่ 394 คางคกทองคำขาเป๋

"โพรงโคลนใต้น้ำงั้นเหรอ?"
คุณไล่เขย่งปลายเท้า มองดูแม่น้ำที่มืดมิดใต้สะพาน เผยสีหน้ากังวลใจออกมา
"ไม่รู้ว่าน้ำลึกแค่ไหน ทักษะว่ายน้ำของฉันก็งั้นๆ ซะด้วย"
"ฉันก็ต้องลงไปด้วยเหรอ? แต่ฉันว่ายน้ำไม่เป็นนะ!" คุณนายไล่ทำหน้ามุ่ย
ลู่เฟยมองพวกเขาทีหนึ่ง "มาถึงนี่แล้ว พวกคุณส่งตัวแทนไปคนนึงก็พอ เดี๋ยวฉันจะลงน้ำไปเป็นเพื่อนเอง"
"ขอบคุณมากเลยนะ เถ้าแก่ลู่!" คุณนายไล่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก"
ลู่เฟยมองซ้ายมองขวา แล้วดูเวลา
"อาศัยช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่ พวกเราลงน้ำกันตอนนี้เลยเถอะ คุณไล่ คุณยืดเส้นยืดสายก่อนก็ได้นะ จะได้ไม่เป็นตะคริวตอนลงน้ำ"
"ตกลง"
คุณไล่มอบโหลแก้วให้ภรรยาเก็บรักษาไว้ ส่วนตัวเองก็หาพื้นที่ค่อนข้างกว้างขวางริมคันนา แล้วเริ่มยืดเหยียดร่างกาย
"หู่จึ นายคอยดูอยู่ข้างบนนะ ถ้าเกิดคุณไล่ทนไม่ไหว นายจะได้ช่วยดึงคนขึ้นมา"
"เข้าใจแล้ว!"
ลู่เฟยส่งลูกหมาตัวดำให้หู่จึ ส่วนตัวเองก็หุบร่มสีดำ แล้วเดินไปที่ริมสะพานก่อน
ดาบโบราณแขวนอยู่อย่างเงียบสงบใต้สะพาน
ไม่รู้ว่าผ่านลมฝนมานานกี่ปีแล้ว บนนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสะพานแห่งนี้
ไม่รู้ว่าตอนที่สร้างสะพานแห่งนี้เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
เขาก้มหัวลง แล้วมองไปที่แม่น้ำอีกครั้ง
พื้นที่ใต้สะพานบริเวณนี้ ไม่มีแสงแดดส่องถึงมาตลอดทั้งปี จึงดูมืดมิด ราวกับลึกจนหยั่งไม่ถึง
"เถ้าแก่ลู่ ฉันพร้อมแล้ว"
เสียงตะโกนของคุณไล่ดังมาจากด้านหลัง ลู่เฟยหันกลับไปพยักหน้าให้เขา
"ได้"
เขาถอดเสื้อยืดและรองเท้าออก เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่ได้สัดส่วนและกำยำ เขายื่นขาลงไปทดสอบอุณหภูมิน้ำก่อน แล้วจึงกระโดดลงไป
น้ำในแม่น้ำใต้สะพานเย็นยะเยือกเป็นพิเศษ แต่ไม่นานเขาก็ปรับตัวได้ และกวักมือเรียกคุณไล่
"คุณไล่ ลงมาได้แล้วล่ะ"
"มาแล้ว"
คุณไล่ถอดเสื้อผ้าออก แล้วค่อยๆ ก้าวลงน้ำด้วยความกล้าๆ กลัวๆ พอเจอความเย็นก็ถึงกับสั่นสะท้าน
"ที่รัก คุณต้องระวังตัวด้วยนะ!"
คุณนายไล่นั่งยองๆ อยู่ริมฝั่ง ค่อยๆ ส่งโหลแก้วที่ใส่คางคกทองคำไปให้อย่างระมัดระวัง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
หลังจากผ่านเรื่องนี้มา ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกลับแน่นแฟ้นขึ้นไม่น้อย
"วางใจเถอะ มีเถ้าแก่ลู่ทั้งคน!"
คุณไล่พยักหน้าให้หล่อน กอดโหลแก้วไว้ แล้วว่ายไปใต้สะพานพร้อมกับลู่เฟย
ใต้สะพานไม่มีแสงแดด ยิ่งรู้สึกเย็นยะเยือกเข้าไปใหญ่
ใบหน้าของคุณไล่ซีดขาวเพราะความหนาวเย็น
"คุณไล่ คุณไหวไหม?"
"มะ... ไม่มีปัญหา!"
คุณไล่ตัวสั่นงันงก ชูนิ้วทำท่าโอเค
เพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะ!
"ตามฉันมา!"
ลู่เฟยมองซ้ายมองขวา คาดเดาตำแหน่งคร่าวๆ จากความทรงจำ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วดำลงไปในน้ำ
คุณไล่รีบดำตามลงไปติดๆ
ทักษะการว่ายน้ำของลู่เฟยก็ถือว่าธรรมดามาก ตอนลงน้ำเขาอาศัยพลังเวทพยุงร่างกายไว้ ถึงได้ไม่ถูกความเย็นของแม่น้ำแช่แข็งจนมือเท้าแข็งทื่อ
แต่เมื่อดำลึกลงไปเรื่อยๆ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจค่อยๆ โอบล้อมตัวเขาไว้
ในตอนที่เขาไม่สามารถดำลึกลงไปได้มากกว่านี้แล้ว จู่ๆ บนไหล่ก็มีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพวยพุ่งออกมา ตามมาด้วยกระแสความอบอุ่นนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟยรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิวขึ้นมาทันที ความรู้สึกอึดอัดหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนอยู่ในน้ำเขาว่ายได้อย่างปราดเปรียวราวกับปลาตัวหนึ่ง
เกล็ดมังกร!
ลู่เฟยทั้งตกใจทั้งดีใจ
เกล็ดมังกรนี่มีประโยชน์มากมายจริงๆ!
เขาเบิกตากว้าง สังเกตดูรอบด้าน
ในน้ำมีเศษขยะและจอกแหนลอยล่องอยู่ประปราย ไกลออกไปมีปลาว่ายผ่านให้เห็นลางๆ
"อยู่ในน้ำแท้ๆ กลับมองเห็นได้ไกลขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"
ลู่เฟยตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่มองได้สองสามแวบก็ดึงสายตากลับมา
จัดการธุระสำคัญก่อน วันหลังค่อยมาเล่น
เขาคว้าตัวคุณไล่ไว้ แล้วดึงตัวเขาให้ดำดิ่งลงไป
ดำลึกลงไปอีก
ในที่สุดก็มองเห็นก้นแม่น้ำแล้ว
สาหร่ายที่ขึ้นรกทึบ ก้อนหินที่ทับถมกัน และโคลนเลนที่หนาเตอะ
โพรงอยู่ที่ไหนกันล่ะ?
ลู่เฟยหรี่ตาลง มองหาไปรอบๆ
ร่างกายของเขาเบาหวิว ว่ายไปมาอยู่ใต้ก้นแม่น้ำได้อย่างสบายๆ แต่ร่างกายของคุณไล่มาถึงขีดจำกัดแล้ว เริ่มดิ้นรนอย่างควบคุมไม่ได้
โหลแก้วหลุดมือ ลอยล่องอยู่ในน้ำ
ลู่เฟยรีบคว้าโหลแก้วไว้ แล้วออกแรงดันตัวคุณไล่ขึ้นไปข้างบน
ซ่า!
ทั้งสองคนโผล่พ้นผิวน้ำ
คุณไล่หอบหายใจแฮกๆ หอบจนแทบจะช็อกตาย ลู่เฟยออกแรงตบหลังเขา เขาไอค่อกแค่กอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
คุณนายไล่ที่อยู่บนฝั่ง กังวลใจจนแทบแย่
"คุณไล่ ทนอีกนิดนะ ขอแค่หาโพรงของคางคกทองคำให้เจอก็พอแล้ว"
คุณไล่พยักหน้าอย่างน่าเวทนา
รอจนเขาดีขึ้นหน่อย ลู่เฟยก็ดึงเขาดำดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้พอมีประสบการณ์แล้ว ก็มาถึงก้นแม่น้ำอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟยค้นหาอย่างละเอียดท่ามกลางสาหร่ายที่ขึ้นรกทึบ ในที่สุดก็ค้นพบอะไรบางอย่าง
"ก้อนหินตรงนี้ไม่เหมือนกับที่อื่น ทับถมกันจนดูเหมือนซุ้มประตู หรือว่าจะเป็นที่นี่? ลองดูก่อนแล้วกัน!"
เมื่อเห็นว่าคุณไล่ใกล้จะไม่ไหวอีกแล้ว ลู่เฟยก็รีบดึงเขาเข้ามา ให้เขาวางโหลแก้วไว้ที่หน้ากองหินนั้น แถมยังกดหัวเขาให้ทำท่าโขกศีรษะคำนับด้วย
เพิ่งจะทำเรื่องพวกนี้เสร็จ ก้อนหินเหล่านั้นก็ขยับออกอย่างรวดเร็ว ในโคลนเลนปรากฏน้ำวนขนาดยักษ์ขึ้นมา ดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าไปในชั่วพริบตา
ติ๋ง
ติ๋ง
ลู่เฟยลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโพรงที่ชื้นแฉะแห่งหนึ่ง
คุณไล่อยู่ข้างๆ นี่เอง
โชคดีที่ยังมีลมหายใจอยู่
"ที่นี่คือบ้านของคางคกทองคำตัวเล็กงั้นเหรอ?"
ลู่เฟยมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ที่นี่ไม่มีแสงแดดแต่กลับไม่มืดมิดเลย ในโพรงมีแสงสีทองส่องประกายระยิบระยับอยู่
"คุณไล่ คุณไล่?" ลู่เฟยผลักตัวคุณไล่ แต่ก็ปลุกเขาไม่ตื่น
เขาหลับตาแน่น สีหน้าหวาดผวา ราวกับจมดิ่งอยู่ในฝันร้าย
ลู่เฟยจึงตัดสินใจแบกเขาขึ้นหลัง แล้วถือโหลแก้วเดินเข้าไปด้านในโพรงน้ำ
ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงสีทองก็ยิ่งสว่างไสวบาดตา
แสงสว่างจ้าจนลู่เฟยแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ในที่สุดก็เดินมาจนสุดทาง
ลู่เฟยวางคุณไล่ลง หรี่ตามองไปที่แสงสีทองตรงนั้น
ตรงนั้นมีหินสีทองตั้งตระหง่านอยู่ก้อนหนึ่ง ขนาดประมาณถังน้ำ รูปร่างดูคล้ายกับคางคก ทั่วทั้งตัวเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า
ที่แปลกประหลาดยิ่งกว่านั้นก็คือ บนหลังของคางคกตัวนั้น ยังแบกหีบสมบัติเอาไว้ด้วย
ในหีบสมบัติมีทองคำเงินตราและอัญมณีล้ำค่าหายากนานาชนิด มีครบทุกอย่าง
แสงสว่างทั้งหมดรวมตัวกัน สาดส่องไปทั่วทั้งโพรงน้ำจนสว่างไสวเป็นประกายสีทอง
กว่าลู่เฟยจะมองเห็นรูปลักษณ์ของรูปปั้นหินคางคกทองคำนั้นได้ชัดเจน ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก
คางคกทองคำตัวนั้นมีแค่สามขา
"คางคกทองคำสามขางั้นเหรอ?!"
โบราณว่าไว้ ผู้ชายสามขามีอยู่ถมไป แต่คางคกสามขาน่ะหาไม่ง่ายนัก!
เล่าลือกันว่า คางคกทองคำสามขามาจากตำหนักจันทราบนสวรรค์ เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดีและความมั่งคั่ง
นี่มันเป็นสัตว์วิเศษสิริมงคลเลยนะ!
ลู่เฟยตกตะลึงเป็นอย่างมาก
พอลองสังเกตดูดีๆ อีกครั้ง ที่แท้ก็เป็นเพราะขาข้างหนึ่งของรูปปั้นหินคางคกทองคำตัวนี้หักไปนี่เอง
โชคดีไป
ถ้าเป็นคางคกทองคำสามขาจากตำหนักจันทราจริงๆ เกรงว่าเขาเองก็คงจะจนปัญญา
เฮ้อ โชคของคุณไล่คนนี้มันจะดีเกินไปแล้ว!
ลู่เฟยบ่นอุบอิบในใจ เปิดโหลแก้ว นำคางคกทองคำตัวเล็กข้างในไปวางไว้ตรงหน้ารูปปั้นหินคางคกทองคำอย่างระมัดระวัง
"ท่านคางคกทองคำ พวกเขารู้ตัวว่าผิดแล้ว จึงตั้งใจนำคางคกทองคำตัวเล็กมาส่งคืน เพื่อขอขมาท่าน! หวังว่าท่านจะให้อภัยพวกเขานะ"
คุณไล่สลบไสลไม่ได้สติ เขาจึงทำได้เพียงขอขมาแทน
ลู่เฟยประสานมือคารวะคางคกทองคำสามขา รออยู่สองสามวินาที รูปปั้นหินคางคกทองคำนั้นก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
แต่ข้างหูกลับมีเสียงดังตูม น้ำในแม่น้ำที่เย็นยะเยือกถาโถมเข้าท่วมตัวพวกเขาในชั่วพริบตา
แย่แล้ว!