บทที่ 396 อีกราคาหนึ่ง

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว
ในทุ่งดอกบัวไม่มีเสียงกบร้อง
ดาบโบราณแขวนอยู่อย่างเงียบสงบใต้สะพาน
ลู่เฟยมองดูผิวน้ำที่เรียบเนียนราวกับกระจก ก่อนจะดำดิ่งลงไป
ผิวน้ำกระเพื่อมไหว
ร่างสูงโปร่งของเขาราวกับปลาที่ปราดเปรียว หายวับไปในน้ำในชั่วพริบตา
หู่จึกับลูกหมาตัวดำนั่งยองๆ อยู่ริมฝั่ง บนหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"ไม่ค่อยเห็นเถ้าแก่รีบร้อนขนาดนี้เลยนะ เสี่ยวเฮย แกคิดว่าเขาเจอของดีชิ้นใหญ่ในน้ำหรือเปล่า?"
"โฮ่ง?"
หนึ่งคนหนึ่งหมา สี่ดวงตาจ้องมองผิวน้ำที่ค่อยๆ สงบนิ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ใต้น้ำ
ลู่เฟยเหยียบย่ำลงบนก้นแม่น้ำ เดินไปมาได้อย่างอิสระราวกับอยู่บนฝั่ง
ต้องขอบคุณเกล็ดมังกร ต่อให้ฟ้ามืดแล้ว เขาก็ยังสามารถมองเห็นรอบด้านใต้น้ำได้อย่างชัดเจน
"หืม? นี่มันอะไรน่ะ?"
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ใต้เท้าก็เหมือนจะเหยียบโดนของแข็งบางอย่าง ฝ่าเท้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่ค่อยสบายนัก เขาก้มหน้าลงไปดู
ท่ามกลางโคลนเลนที่หนาเตอะ ราวกับมีของบางอย่างฝังอยู่
เขาพิจารณาดูอย่างละเอียดอยู่สองสามแวบ หัวคิ้วก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
มองเห็นลางๆ ว่าเป็นโลงศพที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กโลงหนึ่ง แผ่ซ่านกลิ่นอายเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวออกมา
"ตอนกลางวันมายังไม่มีเลย จู่ๆ ก็มาโผล่เอาตอนนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะฟ้ามืด? ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ดาบสับมังกรสะกดไว้ จะใช่โลงศพโลงนี้หรือเปล่า"
ลู่เฟยไม่ได้สนใจโลงศพโลงนั้น ค่อยๆ เดินอ้อมไป
ท่ามกลางสาหร่ายที่ขึ้นรกทึบ เขาหาโพรงคางคกทองคำเจออย่างคุ้นเคย
ปากโพรงยังเปิดอยู่
เห็นได้ชัดว่า คางคกทองคำขาเป๋ตัวนั้นกำลังรอเขาอยู่
มีหวังแล้ว!
ลู่เฟยดีใจขึ้นมาในใจ มุดเข้าไปในปากโพรงอันมืดมิด
พอลืมตาขึ้นมา คนก็เข้ามาอยู่ในโพรงแล้ว เขารีบจ้ำอ้าวเดินไปที่ก้นโพรงที่สว่างไสวไปด้วยแสงสีทอง
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เขาก็หยุดชะงักลง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เก็บไหมปั่นทองเข้ากระเป๋า แล้วเปลี่ยนเป็นหินก้อนเล็กๆ ที่ดูธรรมดาไม่สะดุดตาก้อนหนึ่งแทน
จากนั้น ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปท่ามกลางแสงสีทองนั้น
"ท่านคางคกทองคำ รอนานแล้วสินะ"
ลู่เฟยประสานมือคารวะรูปปั้นหินคางคกทองคำก่อน แล้วค่อยเงยหน้ามองไปที่หีบสมบัติด้านหลัง
หีบยังคงถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา
"ท่านคางคกทองคำ ท่านดูสิว่าใช้ของล้ำค่าชิ้นนี้มาแลกกับกุญแจดอกนั้น จะเป็นยังไง?"
ลู่เฟยยิ้มบางๆ แบมือออกเผยให้เห็นหินก้อนเล็กก้อนนั้น
"นี่คือของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งเลยนะ เคยได้รับการกราบไหว้บูชาด้วยธูปเทียนในวัดวาอารามมาแล้ว บนนี้มีพลังศรัทธาจากธูปเทียนอยู่ด้วย เหมาะสำหรับสัตว์วิเศษอย่างท่านนำไปใช้บำเพ็ญเพียรที่สุดเลย"
พูดไปพลาง เขาก็ยิ้มตาหยีวางหินก้อนเล็กลงตรงหน้าคางคกทองคำ
ดวงตาหินของคางคกทองคำกลอกกลิ้งไปมา จ้องมองพิจารณาหินก้อนเล็กอยู่นาน ก่อนจะหดดวงตากลับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมองไม่เห็นค่า
"แค่นี้ก็ยังไม่ได้เหรอ?"
ลู่เฟยเบิกตากว้าง เผยสีหน้าตกตะลึง หยิบหินก้อนเล็กขึ้นมาจากพื้น
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็กัดฟันด้วยความเสียดาย หยิบเขาของสัตว์ที่มีสีดำสนิทออกมาอีกชิ้น
"ชิ้นนี้ก็น่าจะได้แล้วมั้ง?"
เขาวางเขาสัตว์ไว้ตรงหน้าคางคกทองคำ
"นี่มันคือเขาบนหัวของมังกรเจียวเลยนะ! มังกรเจียวคืออะไร ท่านต้องรู้ดีแน่! แถมยังเป็นมังกรเจียวที่กำลังจะกลายเป็นมังกรแท้อีกต่างหาก ว่ากันว่าแก่นแท้ตบะบารมีของมังกรเจียวล้วนรวมอยู่บนเขาสัตว์ชิ้นนี้ทั้งนั้นแหละ"
"หลักๆ คือถ้าเขาสัตว์กลายเป็นเขามังกรเมื่อไหร่ มันก็จะเหินเวหาขึ้นเป็นมังกรแท้ได้จริงๆ เลยนะ"
ในดวงตาของลู่เฟยเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
ดวงตาหินของคางคกทองคำกลอกกลิ้งไปมา จ้องมองเขาของมังกรเจียวดำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะหวั่นไหวอยู่บ้าง
แต่มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หดดวงตากลับไปอยู่ดี
"นี่ยังไม่พออีกเหรอ?"
ลู่เฟยหน้าถอดสีด้วยความตกใจ
"ท่านคางคกทองคำ ของพวกนี้ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้เลยนะ ท่านจะโลภมากเกินไปไม่ได้นะ ถ้าไม่ชอบก็ช่างเถอะ กุญแจดอกนั้นฉันก็ไม่ได้อยากจะได้นักหนาหรอก"
เขาส่ายหน้า หยิบเขามังกรขึ้นมา ทำท่าจะเดินจากไป
แต่ทว่า เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงร้องอ๊บดังขึ้น
"ยังไงล่ะ?"
ลู่เฟยเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว ถึงค่อยๆ หันกลับมา
ดวงตาหินของคางคกทองคำมองมาที่เขา หีบสมบัติบนหลังเปิดออกเสียงดังแกรก แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วทั้งโพรงน้ำจนสว่างไสวในพริบตา
"ท่านยอมแลกแล้วเหรอ?"
ลู่เฟยหรี่ตาลง เดินกลับไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
"ท่านจะเอาหินพลังศรัทธา หรือว่าจะเอาเขาของมังกรเจียวล่ะ?"
คางคกทองคำไม่ไหวติง ดวงตาหินจ้องมองลู่เฟยเขม็ง
"หมายความว่ายังไง ตกลงจะเอาหรือไม่เอา?"
ลู่เฟยแกล้งทำเป็นโง่ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ
คางคกทองคำชนิดนี้มีความอ่อนไหวต่อของล้ำค่าเป็นพิเศษ มันต้องรู้แน่ว่าบนตัวลู่เฟยยังมีของที่ดีกว่านี้อยู่อีก แต่ลู่เฟยจะยอมให้มันได้ไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก
อ๊บ!
คางคกทองคำตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากด้านหลังรูปปั้นหิน แล้วกระโดดขึ้นไปเกาะบนไหล่ของลู่เฟย
"เอ๊ะ แกยังไม่ตายเหรอ?"
ลู่เฟยมองดูคางคกทองคำตัวเล็กที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมา ก็ทั้งตกใจทั้งดีใจในทันที
นี่ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำนะ
เขาดีใจแทนเจ้าตัวเล็กนี่จากใจจริง
สัตว์กว่าจะบำเพ็ญเพียรจนมีสติปัญญาได้นั้นไม่ง่ายเลย ถ้าต้องมาตายก่อนวัยอันควรจริงๆ ก็น่าเสียดายแย่
คางคกทองคำตัวเล็กร้องอ๊บๆ สองเสียง ยื่นเท้าข้างหนึ่งออกมา ชี้ไปที่กระเป๋าเสื้อของลู่เฟย
"อุ๊ย! ของชิ้นนี้ให้พวกท่านไม่ได้หรอกนะ!"
ลู่เฟยก้มหน้าลงดูก็เห็นว่าเส้นไหมสีทองโผล่พ้นกระเป๋าออกมามุมหนึ่ง เขาตกใจเป็นอย่างมาก รีบเอามือกุมกระเป๋าเสื้อไว้แน่น
"ชิ้นนี้ไม่ได้เด็ดขาด! นี่คือของล้ำค่าที่ฉันหวงแหนที่สุด ฉันไม่แลกแล้ว กุญแจฉันก็ไม่เอาแล้ว!"
เขาเก็บหินพลังศรัทธากับเขามังกรเจียวอย่างรวดเร็ว หันหลังเตรียมจะจากไป
อ๊บๆ!
คางคกทองคำตัวเล็กร้อนใจขึ้นมา รีบกระโดดเข้าไปในหีบสมบัติ หยิบกุญแจหยกดอกนั้นออกมา แล้วกระโดดตามลู่เฟยไป
ใช้สองเท้าหน้าประคองกุญแจยื่นส่งให้
"ไม่ได้ ไม่มีทางเจรจา! ไหมปั่นทองคือของล้ำค่าที่ฉันรักที่สุด ถ้าให้พวกท่านไป แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ?"
ลู่เฟยส่ายหน้าเป็นพัลวัน
อ๊บๆ!
คางคกทองคำตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ ในแววตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน
"แกอย่ามาไม้นี้เลย..."
ลู่เฟยเผยสีหน้าใจอ่อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ยอมคล้อยตาม
"นี่เรียกว่าไหมปั่นทอง ทนต่อศาสตราและไม่เกรงกลัวไฟ... นี่มันอีกราคาหนึ่งนะ ถ้าพวกท่านอยากจะแลกจริงๆ กุญแจแค่ดอกเดียวมันไม่พอหรอก"
พอคางคกทองคำตัวเล็กได้ยิน ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ยัดกุญแจหยกใส่มือของลู่เฟย จากนั้นก็กระโดดกลับเข้าไปในหีบสมบัติ แล้วรื้อค้นหาของวุ่นวายไปหมด
ราวกับว่าหาของที่น่าพอใจไม่เจอ มันก็เลยส่งเสียงร้องอ๊บๆ ใส่รูปปั้นหินคางคกทองคำขาเป๋ไปสองเสียง
ดวงตาหินของคางคกทองคำขาเป๋ราวกับเผยให้เห็นถึงความจนใจอยู่ลึกๆ
ผ่านไปไม่กี่วินาที ภายใต้การเร่งเร้าของคางคกทองคำตัวเล็ก ปากหินก็อ้าออก คายเหรียญทองแดงออกมาหนึ่งเหรียญ
คางคกทองคำตัวเล็กประคองเหรียญทองแดงไว้ กระโดดกลับมาตรงหน้าลู่เฟย แล้วยื่นเหรียญทองแดงให้เขาอย่างกระตือรือร้น
"ก็ได้ เห็นแก่ความน่ารักของแก ฉันยอมแลกก็ได้"
ลู่เฟยทำทีเป็นเสียดายสุดซึ้ง ก่อนจะรับเหรียญทองแดงมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก จากนั้นก็นำไหมปั่นทองกำเล็กๆ นั้นส่งให้คางคกทองคำตัวเล็ก
อ๊บๆ! อ๊บๆ!
คางคกทองคำตัวเล็กประคองไหมปั่นทองเอาไว้ กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ
"การซื้อขายสิ้นสุดลงแล้ว ใครก็ห้ามคืนคำนะ!"
ลู่เฟยกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ รีบเก็บกุญแจหยกและเหรียญทองแดงอย่างรวดเร็ว ประสานมือคารวะรูปปั้นหินคางคกทองคำ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินออกไปข้างนอก
"ทั้งสองท่าน ไว้พบกันใหม่นะ!"
รูปปั้นหินปั้นหน้าตึง
แต่คางคกทองคำตัวเล็กกลับมาส่งลู่เฟยถึงหน้าโพรงด้วยความดีใจ
ลู่เฟยขึ้นฝั่งไปแล้ว มันก็ยังโผล่ดวงตาเล็กๆ คู่หนึ่งขึ้นมาเหนือน้ำ มองส่งลู่เฟยจนลับสายตา
"เถ้าแก่ ในแม่น้ำมีของดีชิ้นใหญ่หรือเปล่า?"
ระหว่างทางกลับ หู่จึอดใจไว้ไม่อยู่จริงๆ จับพวงมาลัยแน่นพลางเอ่ยถาม
"มีสิ"
ลู่เฟยหยิบเหรียญทองแดงเหรียญนั้นออกมา เผยรอยยิ้มกว้าง
"นี่มันเหรียญทองแดงไม่ใช่เหรอ?" หู่จึมองดูอยู่สองสามแวบ ก็ไม่เข้าใจความหมาย
เหรียญทองแดงเหรียญนี้ไม่ค่อยเหมือนกับเงินผีเปรตที่เขาเคยเจอเมื่อตอนนั้น เงินผีเปรตเป็นรูปทรงของเหรียญทองแดงโบราณ ดูทะมึนทึมและน่ากลัว
แต่เหรียญทองแดงเหรียญนี้กลับไม่มีร่องรอยของราชวงศ์ใดๆ อยู่เลย มีเพียงตัวอักษร 'ฉาน' (คางคก) อยู่ตัวเดียว ลำพังแค่มองก็ทำให้รู้สึกสบายใจแล้ว