บทที่ 397 เล็บ

"นี่ไม่ใช่เหรียญทองแดงธรรมดา แต่เป็นเงินเรียกทรัพย์ที่คางคกทองคำสามขาคายออกมาจากปาก สามารถเสริมมงคลให้บ้านและเรียกทรัพย์สิน นำพาความโชคดีมาให้คนได้ อย่างที่เขาเรียกกันว่ากวักเงินกวักทอง เงินทองไหลมาเทมาไงล่ะ!"
"เรียกทรัพย์ก็ดีสิ! กวักเงินกวักทอง ต่อไปพวกเราก็จะได้หาซื้อของอัปมงคลได้มากขึ้น!" หู่จึฟังแล้วก็ตาลุกวาว "แต่ถ้าแค่เรียกทรัพย์อย่างเดียว ก็คงไม่คุ้มค่าให้เถ้าแก่ต้องเอาไหมปั่นทองไปแลกถึงที่หรอกมั้ง"
"หู่จึ นายเริ่มฉลาดขึ้นแล้วนะ" ลู่เฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เหรียญทองแดงเหรียญนี้ นอกจากจะเรียกทรัพย์แล้ว ยังมีประโยชน์วิเศษอีกอย่างหนึ่งด้วย"
"อะไรล่ะ?"
หู่จึกับลูกหมาตัวดำต่างก็เบิกตากว้าง
"ประเมินสมบัติ!"
ความสามารถที่ร้ายกาจที่สุดของคางคกทองคำแบกสมบัติก็คือการตรวจสอบสมบัติ ไม่ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นไหน เมื่อนำไปวางไว้ตรงหน้ามัน ก็สามารถแยกแยะจริงปลอมได้ในพริบตา
เงินเรียกทรัพย์ที่คายออกมาจากปากของมันเหรียญนี้ ก็สืบทอดความสามารถชนิดนี้มาเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น
การประเมินนี้ไม่เพียงแต่ใช้ได้ผลกับแก้วแหวนเงินทองธรรมดาๆ เท่านั้น แต่ยังมีผลกับสมบัติล้ำค่าทุกชนิดบนโลกใบนี้ด้วย
ร้านอักษรเสียรับซื้อของอัปมงคลโดยเฉพาะ ย่อมต้องพบเจอของแปลกประหลาดมากมาย เงินเรียกทรัพย์ประเมินสมบัติเหรียญนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องได้ใช้ประโยชน์แน่!
"มิน่าล่ะ เถ้าแก่ถึงได้ยอมเอาไหมปั่นทองไปแลก!" หู่จึเดาะลิ้น ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
"นั่นสิ ต้องขอบใจคางคกทองคำตัวเล็กตัวนั้นแหละ"
เหรียญทองแดงหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วมือของลู่เฟย รอยยิ้มของลู่เฟยยิ่งกว้างขึ้น
ถึงยังไงจุดประสงค์ของเขา ก็แค่อยากจะแลกเอากุญแจหยกดอกนั้นมาเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าคางคกทองคำตัวเล็กจะใจป้ำขนาดนี้
เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคางคกทองคำตัวเล็กหรอกนะ ถ้าเขาเอาไหมปั่นทองออกมาตั้งแต่แรก ไม่แน่ว่าคางคกทองคำขาเป๋ตัวนั้นอาจจะโลภมาก เรียกร้องเอาของอย่างอื่นจากเขาอีกก็ได้
ตรงกันข้าม
เขาใช้ของล้ำค่าชิ้นเล็กๆ ไปลดความคาดหวังในใจของคางคกทองคำขาเป๋ก่อน จากนั้นค่อยเอาของล้ำค่าที่ดีกว่าออกมา โอกาสที่การซื้อขายจะสำเร็จก็จะเพิ่มสูงขึ้นมาก
นี่แหละที่เรียกว่าชั้นเชิงในการต่อรอง
"หู่จึ ขับเร็วหน่อยสิ!"
ลู่เฟยเก็บเหรียญทองแดงลงไป เอ่ยเร่งเร้าด้วยความร้อนใจ อยากจะรีบกลับบ้านไปตรวจสอบกุญแจหยกดอกนั้นใจแทบขาด
การซื้อขายสำเร็จลุล่วง เขากลัวว่าคางคกทองคำขาเป๋จะเปลี่ยนใจ พอขึ้นฝั่งได้ก็รีบลากหู่จึจากมาทันที ยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียดเลย
นอกจากนี้ การตามหาปู่ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ซึ่งอาจจะมีอันตรายแอบแฝงอยู่ ในเมื่อยังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด เขาก็ไม่อยากจะดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
กลับมาถึงร้านอักษรเสีย
ลู่เฟยไม่สนแม้แต่จะกินข้าว เดินตรงเข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วปิดประตูหน้าต่างจนมิดชิด
เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ
เขานั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ หยิบกุญแจหยกที่มีรูปทรงดูเก่าแก่นั้นออกมา
สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวล โปร่งใสแวววาว
ราวกับถูกแกะสลักขึ้นมาจากก้อนน้ำแข็งก็ไม่ปาน
ต่อให้ไอสมบัติบนนั้นจะถูกคางคกทองคำดูดซับไปแล้ว แต่มันก็ยังคงเป็นหินหยกชั้นดีอยู่ดี
แน่นอนว่า สิ่งที่ลู่เฟยสนใจไม่ใช่เรื่องพวกนี้
กุญแจหยกดอกนี้ใหญ่กว่ากุญแจทั่วไปมาก ความยาวแทบจะเท่ากับฝ่ามือของเขาเลยทีเดียว รอยหยักของกุญแจก็ดูแปลกประหลาดมาก ไม่รู้ว่าเอาไว้ไขอะไร
สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากที่สุด ก็คือลวดลายที่สลักอยู่บนนั้นต่างหาก
เขาวางกุญแจไว้ใต้โคมไฟตั้งโต๊ะ แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด
ตรงด้ามจับของกุญแจ มีลวดลายรูปน้ำวนสลักตื้นๆ เอาไว้
"ลวดลายแปลกประหลาดจัง จะเกี่ยวข้องกับศาลเจ้ากุมารหรือเปล่านะ?"
ลู่เฟยมองไม่ออกเลยว่ามันคืออะไร
เขาไม่เคยไปเทือกเขาคุนหลุน และยิ่งไม่เคยเห็นศาลเจ้ากุมาร จึงไม่มีทางตรวจสอบได้ แต่เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าลวดลายนี้ต้องเกี่ยวข้องกับศาลเจ้ากุมารแน่ๆ
ส่วนสาเหตุว่าทำไม เขาคิดไม่ออกในชั่วขณะ
"ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป"
ลู่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึก
ต่อให้ไม่ใช่กุญแจที่ใช้เปิดศาลเจ้ากุมาร แต่การที่มันสะดุดตาคางคกทองคำแบกสมบัติได้ กุญแจหยกดอกนี้ก็ไม่ใช่สมบัติล้ำค่าธรรมดาๆ แน่
"หาเวลาเอาไปให้เจี่ยป้านเซียนช่วยดูดีกว่า"
เขาดูอยู่นานพักใหญ่ ถึงได้เก็บกุญแจหยกไป
ตอนที่กลับออกมาที่หน้าร้าน สีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติแล้ว
หู่จึหิวจนท้องร้องจ๊อกๆ มาตั้งนานแล้ว พอเห็นเขาออกมา ก็รีบสั่งอาหารเดลิเวอรี่ทันที
สุราคางคกทองคำ
เงินเรียกทรัพย์ประเมินสมบัติ
ของอัปมงคล +2 รวมของอัปมงคลที่รับซื้อมาทั้งหมด 26 ชิ้น
ลู่เฟยจดบัญชีเรียบร้อย
เงินเรียกทรัพย์เหรียญนี้ปีศาจคางคกคายออกมา ก็นับว่าเป็นของอัปมงคลชิ้นหนึ่ง เพียงแต่เป็นของอัปมงคลที่ไม่มีพิษมีภัยใดๆ เลย
หาได้ยากยิ่ง
ลู่เฟยมองดูตัวเลขบนสมุดบัญชี พลางรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย
ห่างจากเป้าหมายเล็กๆ หนึ่งร้อยชิ้น ตอนนี้ก็สำเร็จไปแล้วหนึ่งในสี่
พอลองนับวันดู ตัวเองก็มารับช่วงต่อร้านอักษรเสียได้สามเดือนแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ!
"เถ้าแก่ กินข้าวได้แล้ว!"
อาหารเดลิเวอรี่มาส่งแล้ว
หู่จึเปิดกล่องข้าว ทั้งสองคนก็นั่งกินด้วยกัน
ลูกหมาตัวดำเห็นๆ อยู่ว่ากินอาหารเม็ดไปแล้ว แต่ก็ยังมาป้วนเปี้ยนทำปากขมุบขมิบอยู่ข้างๆ ขอแค่ใครทำเศษอาหารร่วงหล่นลงพื้น มันก็จะรีบพุ่งเข้าไปจัดการทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลาทันที
"เถ้าแก่ สุราคางคกทองคำไหเบ้อเริ่มนั่น พวกเราจะเอายังไงดี? ไอ้ของพรรค์นี้มันยังจะดื่มได้อีกเหรอ?" หู่จึกินไปพลางถามไปพลาง
ไหเหล้าใหญ่เกินไป ตอนนี้จึงถูกวางไว้ในที่ร่มของลานบ้าน
"ดื่มได้สิ แต่ต้องจัดการให้ดีๆ ซะก่อน หนี้ชีวิตน่ะไม่มีแล้ว แต่คางคกมีพิษนะ เหล้านี้ต้องเอาไปถอนพิษซะก่อนถึงจะดื่มได้"
"จะถอนพิษยังไงล่ะ?"
"คางคกทองคำธาตุทอง ไฟชนะทอง เทลงกระทะต้มสักสองวันก็น่าจะพอแล้วล่ะ"
"วิธีง่ายดีแฮะ" หลังจากหู่จึถามจบ ก็หัวเราะหึๆ มองไปทางลู่เฟย "เถ้าแก่ เหล้านี้ต้องมีประโยชน์วิเศษแน่ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่คุ้มให้พวกเราต้องมาเสียเวลาจัดการหรอก ใช่ไหมล่ะ?"
ลู่เฟยปรายตามองเขาทีหนึ่ง กินข้าวที่เหลือจนหมด ถึงได้ค่อยๆ ตอบกลับมาสองคำ
"โด๊ปพลัง"
"แม่ร่วงเอ๊ย! จริงดิ?" หู่จึลุกพรวดขึ้นมาทันที ตาลุกวาว "ถ้างั้นคนที่อยากจะซื้อเหล้านี้ก็มีเพียบเลยสิ! ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นไกล เอาแค่เฒ่าหลิว กับเฮียฟา... จิ๊ๆๆ!"
"เถ้าแก่ เรื่องต้มเหล้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง! เถ้าแก่ไปพักผ่อนเถอะ"
หู่จึฮัมเพลงไปพลางเก็บโต๊ะไปพลาง ชงชาให้ลู่เฟยหนึ่งกา แล้วก็รีบวิ่งออกไปซื้อกระทะใบใหญ่มา เทเหล้าในไหลงไปจนหมด แล้วลงมือต้มข้ามคืน
"มาชงชาให้ตอนดึกๆ แบบนี้ แล้วจะให้ฉันนอนหลับได้ยังไงเนี่ย?"
ลู่เฟยส่ายหน้า เตรียมตัวจะปิดประตู
กริ๊งงง——
เขาเพิ่งจะลุกขึ้น กระดิ่งลมโบราณที่แขวนอยู่หน้าประตูก็ดังกรุ๋งกริ๋งขึ้นมา
"มีลูกค้า!"
นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอลูกค้าจำนำกะดึก
ลู่เฟยปั้นหน้าขรึม มองออกไปนอกประตู
นอกประตู ในจุดที่แสงสว่างส่องไม่ถึง มีเงาดำเลือนรางเงาหนึ่งยืนอยู่
บนตัวมันเหมือนจะคันมาก เอาแต่มือเกาไม่หยุด
"เชิญเข้ามาข้างในเลย"
ลู่เฟยนั่งลงหลังเคาน์เตอร์ เอ่ยกับคนนอกประตู
เงาดำนั้นถึงค่อยๆ เดินเข้ามา เดินไปพลาง ก็ยังคงเกาตามร่างกายไปพลาง
"สวัสดี มีอะไรให้ช่วยไหม?"
ลู่เฟยเผยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท พิจารณาลูกค้าท่านนี้อย่างแนบเนียน
เป็นผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง
สวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว ใบหน้าถึงแม้จะซีดเผือด แต่หน้าตากลับหล่อเหลาเอาการ
บนร่างกายมองไม่เห็นบาดแผลใดๆ แต่เขาเอาแต่ใช้มือเกาผิวหนังไม่หยุด บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเจ็บปวด ราวกับกำลังพยายามอดกลั้นต่ออะไรบางอย่างอย่างสุดความสามารถ
"ฉัน ฉันจะมาจำนำ..."
ผู้ชายคนนั้นล้วงเอาถุงหอมใบเล็กๆ สีแดงออกมา วางลงบนเคาน์เตอร์
รูปลักษณ์ภายนอกของถุงหอมดูธรรมดามาก แต่มันกลับตุงจนพอง ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรเอาไว้
"นายจะจำนำยังไง?" ลู่เฟยมองดูผู้ชายคนนั้น
การจำนำกะดึก ไม่ว่าของที่นำมาจำนำจะเป็นอะไร ล้วนปฏิเสธไม่ได้
"คัน! คันเหลือเกิน!"
ในลำคอของผู้ชายคนนั้นส่งเสียงร้องแหบพร่า ดึงเสื้อผ้าให้เปิดออกด้วยความร้อนรน เล็บที่เกาลงบนผิวหนังทำให้เกิดเสียงขูดขีดที่บาดหู
ลู่เฟยมองแค่แวบเดียว หนังหัวก็ชาหนึบขึ้นมาทันที
บนผิวหนังที่ซีดเผือดของผู้ชายคนนั้น มีเล็บงอกขึ้นมาเบียดเสียดยัดเยียดเต็มไปหมด!
ไม่ผิดแน่
มันคือเล็บ