บทที่ 398 ถุงหอมแห่งการแก้แค้น

แกรก แกรก แกรก! แกรก แกรก แกรก!
ในโรงรับจำนำเล็กๆ เสียงผู้ชายเกาผิวหนังดังสะท้อนไปมาไม่หยุด
เล็บงอกขึ้นมาบนร่างของเขาอย่างหนาแน่นราวกับหน่อไม้หลังฝนตก ราวกับต้องการจะยึดครองผิวหนังทุกตารางนิ้วของเขา
นอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแล้ว ทั่วทั้งร่างก็ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหนาเตอะชั้นหนึ่ง
ลู่เฟยขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ผู้ชายคนนั้นเอาแต่ใช้มือเกาไม่หยุด
เสียงเล็บเสียดสีกับเล็บ ช่างเป็นเสียงที่แปลกประหลาดและบาดหูจนทำให้คนฟังรู้สึกคันคะเยอไปทั้งตัว และอยากจะยื่นมือออกไปเกาตาม
"นายอยากให้ฉันช่วยจัดการกับเล็บที่อยู่บนตัวนายงั้นเหรอ?" ลู่เฟยขมวดคิ้วเอ่ยถาม

"ใช่! ใช่! ฉันคันจะตายอยู่แล้ว!"
ผู้ชายคนนั้นตอบด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่ายิ่งเกาก็ยิ่งไม่หายคัน ยิ่งเกาก็ยิ่งร้อนรน สุดท้ายถึงขั้นออกแรงดึงเล็บเหล่านั้นออก
บนผิวหนังทิ้งรอยรูเล็กๆ ที่มีเลือดไหลอาบไว้
แต่ไม่นาน ก็มีเล็บใหม่งอกออกมาจากรูเลือดนั้น
เขาราวกับจะคันยิ่งกว่าเดิม เกาจนนิ้วมือทั้งสิบเต็มไปด้วยเลือดสีดำ
ใบหน้าที่หล่อเหลาบิดเบี้ยวเพราะความทรมาน
"คัน! คันเหลือเกิน คันจะตายอยู่แล้ว!"
"เขียนข้อมูลของนายลงไป ฉันจะพยายามช่วยนายอย่างเต็มที่" ลู่เฟยข่มความรู้สึกไม่สบายใจ เขียนใบรับจำนำเสร็จ ก็หยิบกระดาษกับปากกายื่นให้ผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาพยายามอดกลั้นต่อความคันคะเยอบนร่างกายอย่างสุดชีวิต หยิบปากกาขึ้นมา เขียนชื่อและที่อยู่ของตัวเองลงไปอย่างสั่นเทา
"นายบอกฉันมาสิ ว่าเล็บพวกนี้มันมาได้ยังไง?"
ลู่เฟยมองแวบหนึ่ง เก็บใบรับจำนำ พยายามหลบเลี่ยงสายตาไม่มองไปที่ร่างกายที่เต็มไปด้วยเล็บของผู้ชายคนนั้น
"แก้แค้น การแก้แค้น... เร็วเข้า รีบช่วยฉันด้วย..."
ผู้ชายคนนั้นร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด เกาตามร่างกายไปพลางก่อนจะหายตัวไปจากโรงรับจำนำ ทิ้งเศษเล็บที่เปื้อนเลือดไว้เกลื่อนพื้น
ลู่เฟยรีบลุกขึ้น โรยขี้เถ้าธูปลงบนพื้น จากนั้นก็กวาดเล็บมากองรวมกัน แล้วใช้กระดาษเหลืองจุดไฟเผาจนสะอาดเกลี้ยง
มองแล้วมันชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนเกินไปจริงๆ!
บนร่างกายของคนเรา จะมีเล็บงอกออกมามากมายขนาดนั้นได้ยังไง?

ลู่เฟยสงสัยอย่างสุดซึ้ง ว่าคนคนนั้นน่าจะคันจนตายจริงๆ
เก็บกวาดร้านจนสะอาดเรียบร้อย เขาถึงได้สวมถุงมือ แล้วหยิบถุงหอมขึ้นมาพิจารณา
ถุงหอมใบนี้ดูธรรมดามาก ด้านบนมีชื่อปักเอาไว้
หลินฮั่น
ซึ่งก็คือชื่อของผู้ชายคนนั้นนั่นเอง
"ปกติแล้วผู้ชายจะไม่ซื้อของแบบนี้ น่าจะมีคนอื่นให้เขามาใช่ไหม? แล้วทำไมเขาถึงต้องเอาของสิ่งนี้มาจำนำให้ฉันด้วยล่ะ?"
ลู่เฟยเปิดถุงหอมออก
ข้างในเป็นสมุนไพรหอมที่ไม่รู้จักชื่อ ส่งกลิ่นหอมจางๆ ออกมา

ท่ามกลางสมุนไพรหอมที่ขดตัวเป็นก้อน มีเศษเล็บที่หักสองสามชิ้นสอดไส้อยู่
"เล็บอีกแล้ว!"
อาการขนลุกของลู่เฟยที่เพิ่งจะสงบลง ก็กลับมากำเริบขึ้นอีกครั้ง
เขาฝืนทนต่อความรู้สึกไม่สบายใจดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่พบเบาะแสใหม่ จึงปิดถุงหอมลง
"เขาบอกว่าเป็นการแก้แค้น ไม่ว่าเล็บข้างในจะเป็นของใคร ส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นถุงหอมใบนี้นี่แหละที่ทำร้ายเขาจนเล็บงอกเต็มตัว ตอนนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปถามตามที่อยู่ที่เขาให้มาก็แล้วกัน ขอแค่รู้ว่าใครเป็นคนให้ถุงหอมใบนี้มาก็แก้ไขได้ไม่ยาก"
ลู่เฟยหาถุงใบหนึ่งมาใส่ถุงหอมไว้
จากนั้นก็ถอดถุงมือออก ปิดประตูพักผ่อน
เดินไปที่ลานหลังบ้าน เขาก็เห็นไฟในห้องครัวสว่างไสว กลิ่นแอลกอฮอล์โชยคลุ้งออกมา