บทที่ 399 เชื่อแกก็ผีแล้ว

เมื่อลู่เฟยเห็นสภาพที่ทั้งทุลักทุเลและเหนื่อยล้าของขู่เติง ก็ไม่ได้รีบร้อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไปหาโรงน้ำชาแถวๆ นั้นเพื่อให้ขู่เติงได้พักผ่อน และยังสั่งของกินมาให้อีกนิดหน่อย
รอจนขู่เติงกินอิ่มดื่มจนพอใจแล้ว ถึงได้เอ่ยปากถาม
"ไต้ซือขู่เติง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"เฮ้อ ขายหน้าจริงๆ!"
ขู่เติงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำหน้าเหมือนไม่มีหน้าจะไปพบใคร
"ลูกชายของบ้านนั้นตาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุยังน้อยเลยจากไปอย่างไม่ยินยอมหรือเปล่า ทุกคืนถึงได้กลับมาอาละวาด พ่อแม่ของเขาไปจ้างคนมาสวดส่งวิญญาณ อาตมาก็บังเอิญไปรับงานนี้มาจากสมาคมพอดี"
"เถ้าแก่ลู่ ไม่กลัวคุณหัวเราะเยาะหรอกนะ อาตมาอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยสวดส่งวิญญาณมาตั้งหลายวัน แต่ชายหนุ่มคนนั้นก็ยังไม่ยอมไป ไม่เพียงแต่ทำเอาในบ้านเขาไม่สงบสุขนะ แม้แต่เพื่อนบ้านซ้ายขวาก็ยังพลอยเดือดร้อนไปด้วย"
"งานง่ายๆ แค่นี้ยังทำพัง อาตมาจะมีหน้าอยู่สมาคมต่อไปได้ยังไง?"
"ผู้ตายชื่อหลินฮั่นใช่ไหม?" ลู่เฟยเอ่ยถามอีก
"คุณรู้ได้ยังไง?" ขู่เติงเงยหน้าขึ้น มองลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ "ครอบครัวนั้นคิดว่าอาตมาไม่ได้เรื่อง ก็เลยไปเชิญคุณมาแทนใช่ไหม?"
"เปล่าหรอก บังเอิญรู้มาน่ะ" ลู่เฟยไม่ได้อธิบาย "ด้วยความสามารถของไต้ซือขู่เติง การสวดส่งวิญญาณไม่น่าจะมีปัญหาอยู่แล้ว ไต้ซือไม่คิดบ้างเหรอ ว่าการที่ชายหนุ่มคนนั้นไม่ยอมไปมันมีสาเหตุซ่อนอยู่?"
"ย่อมต้องคิดอยู่แล้ว" ไต้ซือขู่เติงไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เล่าต่อไปด้วยใบหน้าอมทุกข์
"อาตมาเคยถามพ่อแม่บ้านนั้นแล้ว พวกเขาบอกแค่ว่าหน้าที่การงานของลูกชายกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น เห็นๆ อยู่ว่าจะได้จับเงินก้อนโตแล้วแท้ๆ แต่กลับมาใหลตายตอนทำงานล่วงเวลา ก็เลยต้องไม่ยินยอมเป็นธรรมดา"
"อาตมาบอกพวกเขาไปว่า อาการที่ส่งวิญญาณไม่ไปสักทีแบบนี้ ส่วนใหญ่มักจะเป็นเพราะตายโหง ต้องแก้ปมในใจให้ได้เสียก่อน พวกเขาไม่เชื่อ แถมยังหาว่าอาตมาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแล้วไล่ตะเพิดออกมาอีก"
ขู่เติงคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก
"ก็มีแค่เถ้าแก่ลู่นี่แหละ ถ้าเป็นคนอื่นอาตมาก็ไม่กล้าเล่าให้ฟังหรอกนะ"
"ใหลตายกะทันหันตอนทำงานล่วงเวลางั้นเหรอ?" ลู่เฟยถามต่อ "ก่อนตายเขามีอาการผิดปกติอะไรไหม? อย่างเช่น รู้สึกคันตามตัว ผิวหนังมีอะไรโผล่ออกมาทำนองนั้น"
"พวกเขาไม่ได้บอกนะ! กระดูกก็ถูกเผาไปตั้งนานแล้ว อาตมาก็ไม่รู้สถานการณ์เหมือนกัน" ขู่เติงมองลู่เฟยด้วยความแปลกใจ "เถ้าแก่ลู่ ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะ?"
"ไต้ซือ ดูนี่สิ" ลู่เฟยใช้กระดาษทิชชู่รองไว้ แล้วหยิบถุงหอมออกมา
เมื่อขู่เติงเห็นเขาระมัดระวังขนาดนี้ ก็ใช้กระดาษทิชชู่รองรับมาพิจารณาดู พอเห็นชื่อบนนั้น ก็ต้องตกใจในทันที
"ชื่อของหลินฮั่น! นี่คือของดูต่างหน้าของเขาเหรอ?"
"ใช่แล้ว"
ลู่เฟยพยักหน้า
ขู่เติงมองลู่เฟย ถามด้วยความประหลาดใจ "คุณรู้จักเขา ไม่อย่างนั้นคุณจะมีของดูต่างหน้าของเขาได้ยังไง?"
"บังเอิญน่ะ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ "เขายังเคยพูดถึงการแก้แค้นด้วย บางทีสาเหตุการตายของเขา อาจจะเป็นเพราะมีคนใช้ถุงหอมใบนี้มาแก้แค้นเขาก็ได้"
"อาตมาเรียนมาน้อย คุณอย่ามาหลอกอาตมาเลยนะ! ที่คุณรู้เยอะขนาดนี้ล้วนเป็นเพราะความบังเอิญงั้นเหรอ?" ขู่เติงตกตะลึงอ้าปากค้าง
"นั่นมันไม่สำคัญหรอก!" ลู่เฟยโบกมือปัด "ที่สำคัญก็คือ สามารถช่วยกอบกู้ชื่อเสียงให้คุณได้ คุณรีบดูสิว่าในถุงหอมใบนี้ใส่อะไรไว้"
ขู่เติงทำหน้าตาประมาณว่าฉันเชื่อคุณก็ผีแล้ว แต่ก็ยังเปิดถุงหอมออกดู พลางครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า "ปักชื่อผู้ตายไว้ แถมยังมีของจำพวกเล็บอยู่อีก หรือว่าจะเป็นคำสาปแช่ง? ถ้าเป็นแบบนี้ หากช่วยเขาแก้คำสาปได้ เขาก็จะได้ไปสู่สุคติ"
"เพราะงั้น พวกเราก็ต้องตามหาคนที่ให้ถุงหอมใบนี้มาไงล่ะ" ลู่เฟยพยักหน้ายิ้มกริ่ม
"แต่พ่อแม่ตระกูลหลินมองว่าอาตมาเป็นสิบแปดมงกุฎไปแล้ว ไม่ว่าอาตมาจะพูดอะไร พวกเขาก็ไม่เชื่อหรอก" ขู่เติงมีสีหน้ากลัดกลุ้ม
"ไม่ต้องรีบร้อน คืนนี้พวกเราค่อยไปกันใหม่" ลู่เฟยยังคงมีท่าทีสบายๆ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ณ หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง
ฟ้ายังไม่ทันมืด ทุกบ้านก็พากันปิดประตูหน้าต่างจนมิดชิด
บรรยากาศดูเงียบขรึมและตึงเครียด
ห้องนั่งเล่นของตระกูลหลินที่ถูกจัดให้เป็นศาลาไว้ทุกข์ ยิ่งดูมืดครึ้มและอึมครึมเข้าไปใหญ่
"ตาเฒ่าหลิน ฟ้ามืดอีกแล้ว คืนนี้ถ้าเสี่ยวฮั่นกลับมาอีกจะทำยังไงดี? หรือว่าพวกเราไปหาผู้เชี่ยวชาญคนอื่นมาดูให้อีกทีเถอะ" แม่หลินมองดูรอยเล็บขูดขีดที่อยู่เต็มกำแพงห้อง ทั่วทั้งร่างก็หวาดผวาขึ้นมา
"พวกนั้นมันสิบแปดมงกุฎทั้งนั้นแหละ! คุณดูหลวงจีนที่คุณหามาสิ อ้วนท้วนสมบูรณ์ กินจุยังกับอะไรดี ให้มาสวดส่งวิญญาณ ไม่เห็นจะมีประโยชน์บ้าบออะไรเลย!" พ่อหลินขมวดคิ้วแน่น
"เขาไม่ได้เรื่อง ก็ต้องมีไต้ซือคนอื่นอีกสิ เสี่ยวฮั่นมาอาละวาดทุกคืนแบบนี้ ชีวิตพวกเราจะอยู่กันยังไงล่ะ? เพื่อนบ้านเขาไม่พอใจบ้านเรากันหมดแล้วนะ!"
"ก็เพราะเสี่ยวฮั่นไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ คุณถึงได้รังเกียจเขาขนาดนี้ไง!"
"ตาเฒ่าหลิน คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น! คุณเอามือทาบอกถามตัวเองดูสิ ว่าหลายปีมานี้ฉันปฏิบัติต่อเสี่ยวฮั่นยังไงบ้าง?"
"ใครจะไปรู้ว่าในใจคุณคิดอะไรอยู่? ตอนนี้เสี่ยวฮั่นไม่อยู่แล้ว เงินที่เขาหามาได้จะตกเป็นของใครล่ะ..."
สองสามีภรรยาชราเริ่มทะเลาะกัน
"พ่อ แม่ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว"
ชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปี ปั้นหน้าตึงเดินออกมาจากห้องนอน
"เรื่องของพี่เป็นอุบัติเหตุ วุ่นวายมาจนถึงขั้นนี้ก็ไม่มีใครอยากให้เป็นหรอก ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราออกไปพักข้างนอกสักสองสามวันเถอะ"
"พวกเราออกไปแล้ว เพื่อนบ้านจะทำยังไงล่ะ?" แม่หลินส่ายหน้าด้วยความอมทุกข์ "หลายวันมานี้ฉันไม่กล้าออกจากบ้านเลย กลัวจะโดนคนเขานินทาเอา! พวกเขาต่างก็พูดกันว่า พูดกันว่า..."
หล่อนเหลือบมองลูกชายแท้ๆ ของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป
"เสี่ยวเฉิน เรื่องนี้ลูกไม่ต้องมากังวลหรอก ลูกออกไปพักข้างนอกสักสองสามวันเถอะ รอให้พี่เขาไปสู่สุคติแล้วลูกค่อยกลับมา"
"แม่ พี่คือคนในครอบครัวของผมนะ ที่บ้านเกิดเรื่อง ผมจะทิ้งพวกแม่แล้วหนีไปคนเดียวได้ยังไง?" หลินเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ
"คืนนี้พวกแม่พักผ่อนเถอะ ผมจะอยู่เฝ้าเอง ถ้าพี่เขากลับมาอีก ผมจะคุยกับเขาดีๆ"
"ไม่ได้!" แม่หลินรีบคัดค้านทันที "เสี่ยวเฉิน พี่เขามีอคติกับลูกมาตลอด ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว บริษัทก็ตกเป็นของลูกคนเดียว เขาต้องยิ่งโกรธแค้นแน่ๆ"
"แม่..."
"ลูกกลับเข้าห้องไปหลบซะ!"
หลินเฉินยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่แม่หลินก็ไม่ฟังอีร้าค่าอีรม ดันเขาเข้าไปในห้อง แถมยังยัดของตั้งโชว์ไม้ท้อสำหรับปัดเป่าสิ่งอัปมงคลให้เขาอีกหลายชิ้น จากนั้นก็ล็อกประตู
"คุณยังจะกล้าบอกว่าตัวเองไม่ลำเอียงอีกเหรอ? คุณทำกับเสี่ยวเฉินยังไง แล้วทำกับเสี่ยวฮั่นยังไงล่ะ?" พ่อหลินมองภรรยาอย่างเย็นชา
"แล้วแต่คุณจะพูดเลย! ฉันเสียลูกชายไปคนนึงแล้ว ไม่อยากจะเสียคนที่สองไปอีก!"
แม่หลินเดินปึงปังเข้าไปในห้องนอน แล้วปิดประตูเสียงดังปัง
ภายในบ้านเงียบลงในทันที
พ่อหลินกวาดสายตามองรอยกรงเล็บที่ชวนให้ขนลุกซึ่งอยู่เต็มบ้าน ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่เข้าใจเลยว่าครอบครัวที่เคยอบอุ่น ทำไมจู่ๆ ถึงได้กลายมาเป็นสภาพนี้ไปได้?
เสียงนาฬิกาดังติ๊กต่อก เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที
ยามราตรีดึกสงัดลง
ในโถงทางเดินที่เงียบสงัด จู่ๆ ก็มีลมพัดกระหน่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง
พึ่บพั่บ——
ผ้าขาวที่แขวนอยู่หน้าประตูปลิวไสวอย่างกระสับกระส่าย
บนกำแพงเก่าๆ จู่ๆ ก็มีรอยขูดขีดลึกๆ ปรากฏขึ้นมารอยหนึ่ง
รอยขูดขีดนั้นลากยาวไปตามโถงทางเดิน มุ่งตรงไปยังประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว
เล็บขูดขีดลงบนประตูกันขโมยอย่างแรง จนเกิดเสียงแปลกประหลาดที่บาดหู
พ่อหลินที่พิงโซฟาอยู่ ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที มองไปทางประตูด้วยความหวาดผวาอย่างถึงขีดสุด
"กลับมาแล้ว กลับมาอีกแล้ว"
เขาลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา
"เสี่ยวฮั่น ลูกยังมีห่วงอะไรอีกล่ะ บอกพ่อมาเถอะ พ่อจะช่วยทำให้มันสำเร็จเอง"
"ร่างกายลูกก็แข็งแรงมาตลอด... เป็นน้องกับแม่ฉินของลูกที่ทำอะไรลูกใช่ไหม?"
"ลูกบอกมาเลย พ่อจะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง!"
เขาจ้องมองประตูใหญ่เขม็ง คาดหวังว่าเสียงขูดขีดที่ชวนให้ขนลุกนั่น จะสามารถให้คำตอบแก่ตนเองได้
แต่ทว่า เสียงที่บาดหูนั้นกลับหยุดลงกะทันหัน
เขารอคอยอย่างกระสับกระส่ายอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปที่ประตูใหญ่
แต่กลับไม่รู้เลยว่า
ด้านหลังของเขามีเงาคนที่มีเล็บงอกอยู่เต็มผิวหนังยืนอยู่