บทที่ 400 รู้หน้าไม่รู้ใจ

"เสี่ยวฮั่น เสี่ยวฮั่น ใช่ลูกหรือเปล่า?"
พ่อหลินเดินโซซัดโซเซมาที่ประตู รวบรวมความกล้าเปิดประตูออก
ทว่า
ข้างนอกกลับไม่มีอะไรเลย
"เสี่ยวฮั่น ลูกมีความคับแค้นใจอะไรก็บอกพ่อมา พ่อจะทวงความยุติธรรมให้ลูกเอง!"
พ่อหลินเดินตามหาลูกชายไปทั่วทั้งข้างในและข้างนอก
ร่างเงาที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเล็บนั้น คอยเดินตามเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เขากลับมองไม่เห็น
ร่างเงานั้นเกาตามร่างกายของตัวเอง ร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ เล็บขูดขีดไปตามกำแพง ขูดขีดไปตามพื้น ทิ้งรอยข่วนสีเลือดลึกๆ เอาไว้
"เสี่ยวฮั่น ตกลงแล้วลูกต้องการจะทำอะไรกันแน่?"
พ่อหลินแทบจะถูกเสียงประหลาดบาดหูนี้ทรมานจนสติแตกอยู่แล้ว เขาเอามืออุดหู ทรุดตัวล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดออก
ลูกชายคนรองหลินเฉิน รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา พยุงพ่อหลินขึ้น ฝืนข่มความกลัวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่น
"พี่ การตายของพี่มันเป็นอุบัติเหตุนะ! ผมกับแม่ไม่เคยทำอะไรพี่เลย ทำไมพี่ถึงต้องมาทรมานพวกเราด้วย?"
"ผมไม่เอาบริษัทของพี่หรอก ผมจะยกเงินทั้งหมดให้พ่อ พี่เลิกอาละวาดได้ไหม?"
สิ่งที่ตอบรับเขา มีเพียงเสียงเล็บขูดขีดที่ดังขึ้นอย่างไม่รู้จบ
เล็บขูดขีดลงบนพื้นอย่างแรง จนเกิดเป็นรอยขูดขีดลึกๆ บนแผ่นกระเบื้อง ค่อยๆ คืบคลานเข้าไปหาหลินเฉินทีละนิด
หลินเฉินตกใจจนก้าวถอยหลังไปติดๆ
"เสี่ยวฮั่น ลูกจะทำอะไร? เขาเป็นน้องชายของลูกนะ!" พ่อหลินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา บังลูกชายคนรองเอาไว้
แต่รอยขูดขีดนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย
สองพ่อลูกก้าวถอยหลังอย่างโซซัดโซเซ จนถอยมาถึงหน้าประตูใหญ่
มองดูรอยขูดขีดที่กำลังจะลามมาถึงแทบเท้าของทั้งสองคนแล้ว
"อมิตาภพุทธ!"
เสียงสวดมนต์อันทุ้มกังวานดังขึ้นที่นอกประตู
ตามมาติดๆ
"วิญญาณหยิน หยุดอวดดีได้แล้ว!"
หลวงจีนร่างอ้วนที่สวมจีวรกับชายหนุ่มผู้มีบุคลิกไม่ธรรมดาคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู หลวงจีนร่างอ้วนยื่นมือออกไปด้านหน้าแล้วผลักฝ่ามือออกไปเบาๆ
กลางฝ่ามือราวกับมีประกายแสงสีทองสว่างวาบขึ้น
รอยขูดขีดนั้นหยุดชะงักลงกะทันหัน เสียงเล็บขูดพื้นก็พลันสลายหายไป
"ประสีกาทั้งสอง ไม่เป็นไรใช่ไหม?" หลวงจีนร่างอ้วนพยุงทั้งสองคนให้ลุกขึ้นด้วยความห่วงใย ฝ่ามือที่หนาและกว้างปัดผ่านดวงตาของทั้งสองคน
ทั้งสองคนรู้สึกว่าในดวงตาราวกับมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา จ้องมองหลวงจีนร่างอ้วนด้วยความตกตะลึง
"หลวงจีนอ้วนขู่เติงงั้นเหรอ?"
"คุณ คุณกลับมาอีกทำไม?"
"พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า ช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคน ได้บุญกุศลยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ผู้ตายยังไม่ได้รับการสวดส่งวิญญาณจนสำเร็จ อาตมาจะทอดทิ้งประสีกาทั้งสองไว้โดยไม่สนใจไยดีได้อย่างไร?"
สีหน้าของขู่เติงเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา จากนั้นก็ชี้ไปที่ห้องนั่งเล่น
"ประสีกาทั้งสอง เชิญดู"
ทั้งสองคนหันไปมองอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
คนที่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเล็บคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น กำลังเกาตามร่างกายของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เกาจนมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด
อ้าปากกว้าง ราวกับกำลังตะโกนบอกอะไรบางอย่างกับพวกเขา
"อ๊ากกก!!!"
สองพ่อลูกถูกภาพอันน่าสยดสยองนี้ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พยายามหลบซ่อนอยู่ด้านหลังร่างอันอ้วนท้วนของขู่เติงอย่างสุดชีวิต
ขู่เติงยื่นมือออกไปปัดผ่านดวงตาของทั้งสองคนอีกครั้ง ทั้งสองคนก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย
"มะ... เมื่อกี้มันคืออะไรน่ะ?"
พ่อหลินออกแรงขยี้ตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาคล้ายๆ พี่เลย..." หลินเฉินหน้าซีดเผือด "แต่ว่าเขา ทำไมบนตัวเขาถึงมี... งอกออกมาเยอะแยะขนาดนั้นล่ะ..."
เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว จนพูดไม่ออก
ในที่สุดพ่อหลินก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ "หลวงจีน ไม่สิ ไต้ซือ ทำไมเสี่ยวฮั่นบ้านเราถึงกลายเป็นสภาพแบบนั้นไปได้?"
"ประสีกา การตายของลูกชายคุณมีเงื่อนงำนะ! ในใจมีความเคียดแค้นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ย่อมไม่สามารถสวดส่งวิญญาณได้ อาตมาคาดการณ์ไว้แล้วว่า ตอนกลางคืนเขาจะต้องกลับมารบกวนทุกคนอีก ก็เลยมารออยู่หน้าประตู"
"ไต้ซือ พวกเราเข้าใจคุณผิดไปแล้ว! คุณไม่เพียงแต่จะไม่โกรธเคืองพวกเรา แต่ยังกลับมาช่วยพวกเราอีก คุณคือไต้ซือที่แท้จริงเลยล่ะ!"
พ่อหลินยอมสยบต่อความใจกว้างของขู่เติง โค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม
"พระพุทธองค์ทรงเมตตา นี่คือสิ่งที่อาตมาสมควรทำ อมิตาภพุทธ!"
ขู่เติงยกฝ่ามือขึ้นตั้งตรงเพื่อรับการคารวะ ตอนที่ก้มหน้าลง มุมปากกลับกลั้นรอยยิ้มเอาไว้แทบไม่อยู่
ลู่เฟยที่อยู่ด้านข้างพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถจนไม่ได้ส่งเสียงออกมา
หลวงจีนอ้วนคนนี้ก็ช่างเสแสร้งเก่งใช้ได้เลย
"ไต้ซือขู่เติง เสี่ยวฮั่นยังอยู่ในห้องนั่งเล่นไหม?"
สองพ่อลูกตระกูลหลินไม่กล้าเข้าประตูไป เอ่ยถามขู่เติงด้วยความเคารพนอบน้อม
"ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ทำร้ายพวกคุณหรอก"
ขู่เติงโบกมือปัด เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นพร้อมกับลู่เฟย
"ท่านนี้คือ?"
สองพ่อลูกตระกูลหลินมองลู่เฟยด้วยความสงสัย
"ท่านนี้คือเถ้าแก่ลู่จากร้านอักษรเสีย ตั้งใจมาช่วยงานโดยเฉพาะ พวกคุณอย่าเห็นว่าเขายังเด็กเชียวนะ ฝีมือร้ายกาจมากเลยล่ะ การที่เขามาได้ เรื่องในบ้านของพวกคุณก็วางใจได้หายห่วงเลย"
"ขอบคุณมาก! ขอบคุณมาก!"
สองพ่อลูกตระกูลหลินถึงได้เดินตามเข้ามา ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ในบ้านของตัวเอง มองไปรอบๆ ด้วยความกระสับกระส่าย กลัวว่าร่างเงาที่เต็มไปด้วยเล็บนั้นจะปรากฏตัวขึ้นมาอีก
ถึงแม้ว่าร่างเงานั้นจะเป็นคนในครอบครัวของพวกเขา แต่รูปลักษณ์มันน่าสยดสยองเกินไปจริงๆ ชั่วขณะหนึ่งก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้
"ไต้ซือ ทำไมเสี่ยวฮั่นถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้?"
"เกี่ยวข้องกับการตายของเขา การที่เขากลับมาทุกคืน ความจริงแล้วเขามีอะไรจะบอกกับพวกคุณ" ขู่เติงยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น กระซิบถามอากาศไปสองสามประโยค จากนั้นก็พยักหน้า
"ประสีกาหลิน ห้องของเขาอยู่ที่ไหน?"
"ไต้ซือ เชิญทางนี้" พ่อหลินเปิดประตูห้องของลูกชายคนโต
ลูกชายคนโตตายกะทันหันเกินไป ข้าวของทุกอย่างในห้องยังคงจัดวางไว้เหมือนเดิม
ขู่เติงและลู่เฟยเดินเข้าไปในห้องนอน
ทั้งสองคนแกล้งทำเป็นค้นหาไปรอบๆ รอบหนึ่ง แล้วคลำเอาถุงหอมใบหนึ่งออกมาจากใต้หมอน
"เจ้านี่แหละที่ทำร้ายลูกชายบ้านพวกคุณจนตาย"
ขู่เติงมีสีหน้าเคร่งขรึม
"นี่คืออะไร?" พ่อหลินมีสีหน้าประหลาดใจ ตอนที่เขาเก็บของดูต่างหน้าให้ลูกชายคนโต ไม่เคยเห็นของชิ้นนี้มาก่อนเลย ความเลื่อมใสศรัทธาที่มีต่อขู่เติงจึงเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนในทันที
"ถุงหอม!" หลินเฉินจำได้อย่างรวดเร็ว "ถุงหอมใบนี้เมื่อก่อนพี่พกติดตัวบ่อยๆ เหมือนว่าจะมีคนให้เขามา"
"เด็กผู้หญิงเป็นคนให้มาใช่ไหม?" ลู่เฟยเอ่ยถามขึ้นมา
ของจำพวกถุงหอมนี้ ในสมัยโบราณมักจะเป็นของแทนใจที่ผู้หญิงมอบให้กับผู้ชาย
โอกาสที่ผู้ชายจะให้ของแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน มันมีน้อยมากจริงๆ
"ใช่ครับ เป็นพนักงานธุรการที่บริษัทของเขานั่นแหละ" หลินเฉินพยักหน้าอย่างแรง บนใบหน้าปรากฏสีหน้าตกตะลึง "ตอนที่พี่ตาย พี่สาวคนนั้นก็มาด้วย ร้องไห้เสียใจมากเลยนะ ทำไมถึงเป็นไปได้ล่ะ..."
"รู้หน้าไม่รู้ใจไงล่ะ!" ขู่เติงส่ายหน้า
"นายรู้ไหมว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน?" ลู่เฟยเอ่ยถามต่อ
"ในสมุดรายชื่อพนักงานของบริษัทมีที่อยู่ เดี๋ยวผมไปหาดูก่อนนะ" หลินเฉินรีบกลับไปที่ห้องของตัวเอง แล้วเปิดคอมพิวเตอร์
ประตูห้องนอนข้างๆ เปิดออก แม่หลินค่อยๆ เดินออกมาอย่างระมัดระวัง พอเห็นขู่เติงและลู่เฟย บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย
"ตาเฒ่าหลิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้เป็นอะไรไป?"
"คุณไม่ต้องมายุ่งหรอก!"
พ่อหลินในตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะมาอธิบายให้หล่อนฟัง เดินไปเดินมาในห้องนั่งเล่นด้วยความร้อนรน พอคิดว่าลูกชายคนโตของตัวเองถูกคนทำร้ายจนตาย สีหน้าก็ดูย่ำแย่เป็นพิเศษ
"เจอแล้ว"
หลินเฉินส่งที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์เข้ามือถือของตัวเอง
"เธอชื่ออู๋ลี่เยี่ยน อาศัยอยู่แถวๆ บริษัทของพี่ ห่างจากที่นี่ประมาณสิบกิโลเมตร"
"รบกวนนาย รีบพาพวกเราไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลยนะ" ลู่เฟยพยักหน้า
"ตอนนี้เลยเหรอ?" หลินเฉินดูเวลา ตอนนี้เกือบจะตีหนึ่งแล้ว
"จัดการให้จบเร็วหน่อย พี่ของนายจะได้ไปสู่สุคติได้เร็วขึ้น"
"ตกลง!"
หลินเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป รีบพาทั้งสองคนออกจากบ้านทันที
พ่อหลินกำชับแม่หลินสองสามประโยค แล้วก็รีบตามมา
ทุกคนขึ้นรถของลู่เฟย มุ่งหน้าไปยังบ้านของพนักงานต้อนรับอย่างรวดเร็ว
อพาร์ตเมนต์เล็กๆ
ที่หน้าประตูห้องของครอบครัวหนึ่ง มีสมุนไพรหอมตากแห้งแขวนอยู่กำหนึ่ง