บทที่ 401 หญ้าเหอฮวน

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง
เสียงกริ่งประตูดังไม่หยุด รบกวนจนไฟเซนเซอร์ทางเดินสว่างโร่
"ใครคะ?"
ผ่านไปพักใหญ่ หลังประตูก็มีเสียงผู้หญิงถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
"พี่เยี่ยน ผมเอง เสี่ยวเฉิน"
หลินเฉินกับพ่อยืนอยู่หน้าประตู
"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรเหรอ?" เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นระแวดระวังตัวมาก คอยสังเกตการณ์ผ่านตาแมวโดยไม่ยอมเปิดประตูให้ทันที
"พี่ชายผมทิ้งของไว้บางอย่าง ผมเดาว่าน่าจะตั้งใจให้พี่"
"พี่ชายเธอ..."
คนข้างในลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดประตูก็เปิดออก
"พี่ชายเธอทิ้งอะไรไว้?"
ผู้หญิงคนนั้นชะโงกหน้าออกมาครึ่งหนึ่ง
รูปร่างหน้าตาไม่ได้สะดุดตาอะไร ดูธรรมดาๆ ชนิดที่ว่ากลืนหายไปในฝูงชนก็หาไม่เจอ
พอเห็นว่าข้างๆ สองพ่อลูกตระกูลหลินยังมีคนแปลกประหลาดอีกสองคนยืนอยู่ด้วย สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัยในทันที
ไม่สิ
คนที่ดูแปลกประหลาดจริงๆ คือคนอ้วนในชุดหลวงจีนต่างหาก
"ของชิ้นนี้ พี่รู้จักใช่ไหม?"
หลินเฉินหยิบถุงหอมออกมา สายตาจ้องมองผู้หญิงคนนั้นเขม็ง
ผู้หญิงคนนั้นมองถุงหอมแค่แวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบร้อนจะปิดประตู
แต่ประตูถูกขัดเอาไว้
หล่อนก้มลงมอง ก็เห็นเท้าข้างหนึ่งขัดอยู่ในช่องประตู
"คุณอู๋ พวกเราไม่ได้มาร้าย แค่อยากจะสืบหาความจริงให้กระจ่างเท่านั้น" ลู่เฟยก้าวไปข้างหน้า วางมือลงบนขอบประตู
ขอเพียงเขาออกแรงเบาๆ ก็สามารถดึงประตูให้เปิดออกแล้วพุ่งเข้าไปในบ้านได้ แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น
อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียว ทำแบบนั้นคงไม่ค่อยเหมาะสมนัก
อีกอย่าง เรื่องที่หล่อนเป็นคนฆ่าหลินฮั่น ก็เป็นเพียงการคาดเดาของพวกเขาเท่านั้น
"พวกคุณคิดจะทำอะไร?" อู๋ลี่เยี่ยนกัดริมฝีปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"ถุงหอมใบนี้ คุณเป็นคนให้เขาไปใช่ไหม?"
ลู่เฟยหยิบถุงหอมที่ปักชื่อหลินฮั่นมาจากมือของหลินเฉิน
สองพ่อลูกตระกูลหลินจ้องมองหล่อนเขม็ง
อู๋ลี่เยี่ยนหลบเลี่ยงสายตาของทุกคน ก้มหน้าลง ไม่ยอมตอบคำถามอยู่นาน
พ่อหลินทนไม่ไหว พุ่งพรวดเข้าไปดึงประตูให้เปิดออก แล้วตั้งคำถามเสียงดังลั่น "เธอเป็นคนฆ่าลูกชายฉันใช่ไหม? ใช่เธอหรือเปล่า?"
อู๋ลี่เยี่ยนตกใจกลัวจนหน้าซีด ก้าวถอยหลังด้วยความหวาดผวา
"ประสีกาหลิน ใจเย็นๆ ก่อน" ขู่เติงใช้ฝ่ามือที่หนาและกว้างกดตัวพ่อหลินที่กำลังตื่นเต้นเอาไว้ แล้วดึงเขากลับมา "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเถ้าแก่ลู่เถอะ เดี๋ยวเขาจะถามให้กระจ่างเอง"
"ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!" อู๋ลี่เยี่ยนโบกมือปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนกลนลาน ราวกับหวาดกลัวอย่างหนัก
"คุณอู๋ สมุนไพรหอมในถุงหอมใบนี้ เหมือนกับหญ้าแห้งที่แขวนอยู่หน้าประตูบ้านคุณเลยนะ" สายตาของลู่เฟยเฉียบคม "หลินฮั่นตายอย่างอนาถมาก คุณไม่กลัวเขาจะกลับมาหาคุณบ้างเหรอ?"
อู๋ลี่เยี่ยนชะงักงัน รูม่านตาสั่นระริก
"เขาไม่ได้ใหลตายตอนทำงานล่วงเวลาหรอกเหรอ?"
"คุณจะเสแสร้งไปถึงเมื่อไหร่?" ลู่เฟยมีสีหน้าเย็นชาลง
พ่อหลินไม่พูดไม่จา แต่สายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
"แต่ฉันไม่ได้ทำร้ายเขาจริงๆ นะ... ฉันยอมรับ ว่าถุงหอมนั่นฉันเป็นคนให้เขาไป แต่ฉันก็แค่อยากจะ..." อู๋ลี่เยี่ยนอ้ำอึ้ง สีหน้าดูลำบากใจอยู่บ้าง
"นั่นเรียกว่าหญ้าเหอฮวน! ฉันซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต เขาบอกว่าขอแค่แบ่งหญ้าชนิดนี้ออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งมอบให้คนที่ชอบ อีกส่วนหนึ่งนำมาแขวนไว้หน้าประตู ก็จะทำให้ได้รับความรักจากอีกฝ่าย..."
"ฉันยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ฉันเห็นเขาหล่อแล้วก็ยังเป็นเจ้าของบริษัทอีก... ฉันกำลังจะทำสำเร็จอยู่แล้ว จะไปทำร้ายเขาทำไมล่ะ..."
"บนอินเทอร์เน็ตมีของพรรค์นี้ขายด้วยเหรอ?" ลู่เฟยหรี่ตาลง
"ฉันมีประวัติการซื้อนะ ถ้าพวกคุณไม่เชื่อก็ลองดูสิ!" อู๋ลี่เยี่ยนร้อนรน รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดประวัติการสั่งซื้อให้ดู
ลู่เฟยเหลือบมองแวบหนึ่ง
หญ้าเหอฮวน หนึ่งต้นสองกิ่ง สามารถทำให้เพศตรงข้ามหลงใหลคลั่งไคล้และเชื่อฟังทุกคำพูด ขอเพียงอีกฝ่ายเห็นหน้าตน ก็จะเกิดแรงกระตุ้นทางสรีรวิทยาอย่างรุนแรง
คำบรรยายดูโจ่งแจ้งมาก มิน่าล่ะตอนแรกอู๋ลี่เยี่ยนถึงไม่ยอมรับ
ยอดขายของพรรค์นี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย สรรพคุณดูไปดูมาทำไมถึงคล้ายกับวิชาอาคมสายมืดชั้นต่ำอย่างวิชาเสพสมล่ะเนี่ย?
วิชาอาคมสายมืดแบบนี้มันอาจจะดูต่ำต้อยไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเอาชีวิตใครจริงๆ
"ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณไม่ได้หรอกนะ ใครจะไปรู้ว่าคุณแอบใส่อะไรเพิ่มลงไปในนั้นหรือเปล่า" ลู่เฟยยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
หลินฮั่นเคยพูดถึงคำว่าแก้แค้น
ไม่แน่ว่าอู๋ลี่เยี่ยนอาจจะแก้แค้นเพราะแผนการล้มเหลวก็ได้
"ใส่อะไรเพิ่มงั้นเหรอ?" อู๋ลี่เยี่ยนมีสีหน้างุนงง ท่าทางดูไร้เดียงสาจริงๆ "ฉันกลัวว่าถ้าให้เขาต่อหน้าเขาจะไม่ยอมรับ ก็เลยอาศัยจังหวะที่ไม่มีคน แอบเอาถุงหอมไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา ต่อมาฉันเห็นเขาพกถุงหอมใบนั้นติดตัว ฉันก็นึกว่าตัวเองทำสำเร็จแล้วซะอีก..."
"ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนอื่นไปยุ่งกับถุงหอมใบนั้นก็ได้นะ!"
"ประธานหลินหล่อขนาดนั้น ผู้หญิงในบริษัทต่างก็ชอบเขากันทั้งนั้น ฉันก็เลยอยากจะชิงลงมือก่อน..."
อู๋ลี่เยี่ยนพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ
"ถุงหอมนี่เธอเป็นคนให้ไป ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร? ในถุงหอมใบนี้มี..." หลินเฉินกัดฟันกรอด พอนึกถึงสภาพของพี่ชายที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเล็บ เขาก็รู้สึกขนลุกซู่
"หญ้าเหอฮวนมีฤทธิ์แค่ทำให้เขาหลงใหลฉัน ไม่ได้เอาชีวิตใครนะ!" อู๋ลี่เยี่ยนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เป็นผู้หญิงยิงเรือมาทำเรื่องแบบนี้ ไม่รู้จักยางอายบ้างหรือไง?"
ลู่เฟยลอบสังเกตหล่อน รู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่หล่อนจะพูดโกหกนั้นมีน้อยมาก บางทีอาจจะเป็นอย่างที่หล่อนพูดจริงๆ ว่ามีคนอื่นไปยุ่งกับถุงหอม
"มีวิธีหนึ่งที่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณได้" ลู่เฟยแกว่งถุงหอมไปมา "กล้าเอาเล็บของคุณใส่ลงไปในนี้ไหมล่ะ?"
"ก็แค่เล็บไม่ใช่เหรอ ทำไมจะไม่กล้าล่ะ"
อู๋ลี่เยี่ยนรีบไปหยิบกรรไกรตัดเล็บมา ตัดเล็บของตัวเอง แล้วยัดเข้าไปในถุงหอมต่อหน้าทุกคน
ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่หล่อนจริงๆ
ถ้าหล่อนรู้ว่าถุงหอมใบนี้สามารถสาปแช่งคนได้ คงไม่กล้าทำแบบนี้แน่
ลู่เฟยยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย แล้วเอ่ยถามต่อ "ในบริษัทพวกคุณมีผู้หญิงทั้งหมดกี่คน?"
"สิบกว่าคน"
"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ แล้วก็ชอบเขากันหมดเลยเนี่ยนะ?" ลู่เฟยเบิกตากว้าง
ดูเหมือนว่าการมีหน้าตาดีก็ไม่ได้เป็นเรื่องดีเสมอไป
"บริษัทผลิตสินค้าสำหรับผู้หญิง พนักงานหญิงก็เลยเยอะ แค่ที่ฉันรู้ก็มีเจ็ดแปดคนแล้ว ประธานหลินเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ มากจริงๆ" อู๋ลี่เยี่ยนมีสีหน้าขมขื่น
หล่อนเป็นคนที่สะดุดตาน้อยที่สุดในกลุ่ม ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยอมเสี่ยงอันตราย ไปใช้วิธีนอกรีตแบบนี้หรอก
ลู่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย
มีคนเยอะขนาดนี้ จะให้ไปไล่ตรวจสอบทีละคนก็คงวุ่นวายแย่ ดูเหมือนจะต้องหาวิธีอื่นเสียแล้ว
"คุณพูดความจริงก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้น ไม่ช้าก็เร็วหลินฮั่นจะต้องมาหาคุณแน่"
ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว ลู่เฟยก็พาทุกคนจากไป
รอจนกระทั่งพวกเขากลับไป
อู๋ลี่เยี่ยนก็รีบปลดหญ้าเหอฮวนที่แขวนอยู่หน้าประตูลงมา โยนเข้าไปในเตาไฟแล้วเผาจนสะอาดเกลี้ยง
ที่ชั้นล่าง
"ต่อให้ต้องไปไล่ตามหาทีละคน ฉันก็ต้องลากตัวคนที่ทำร้ายลูกชายฉันออกมาให้ได้!" พ่อหลินกำหมัดด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
"ไล่ตามหาทีละคนมันไม่สมจริงหรอก แถมยังช้าเกินไปด้วย หลินฮั่นต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ทุกวัน ความเคียดแค้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากปล่อยไว้นานไป อาจจะกลับมาทำร้ายคนในครอบครัวได้นะ"
ลู่เฟยครุ่นคิด แล้วหันไปมองหลินเฉิน
"โทรศัพท์มือถือของพี่ชายนายยังอยู่ใช่ไหม?"
"อยู่ พวกเราเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ"
"นายเอาโทรศัพท์มือถือของเขาไปล็อกอิน แล้วส่งข้อความลงในแชตกลุ่มของบริษัทซะ บอกว่าเขากลับมาเข้าฝันคนในครอบครัวทุกคืน บอกว่าตัวเองถูกคนทำร้ายจนตาย และให้พวกนายไปหาถุงหอมใบหนึ่งในห้องทำงาน ขอแค่หาถุงหอมเจอ ก็จะรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนทำร้ายเขา"
"พูดแบบนี้มันก็เผยไต๋หมดเลยน่ะสิ?" หลินเฉินประหลาดใจ "คนที่ทำร้ายพี่ฉันพอเห็นข้อความ ก็ต้องหาทางทำลายหลักฐานอยู่แล้วสิ"
"ถูกต้อง สิ่งที่ต้องการก็คือให้คนร้ายไปทำลายหลักฐานนั่นแหละ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
ล่อปลาให้ติดเบ็ดงั้นเหรอ?
หลินเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อตอบสนองได้ ก็รีบกลับบ้านไปใช้โทรศัพท์มือถือของพี่ชายส่งข้อความติดต่อกันหลายข้อความทันที
บัญชีของคนตาย จู่ๆ ก็ส่งข้อความมาตอนกลางดึก
แค่คิดก็ชวนให้ขนลุกซู่แล้ว
คนที่กินปูนร้อนท้อง จะต้องไปที่ห้องทำงานของหลินฮั่นแน่ๆ
คืนนั้น
ลู่เฟยและขู่เติง รวมไปถึงสองพ่อลูกตระกูลหลิน ก็ไปแอบซุ่มอยู่ที่ห้องทำงาน เพื่อเฝ้ารอให้คนร้ายมาติดกับดัก
ตอนที่ฟ้ายังไม่ทันสาง ก็มีคนมาจริงๆ ด้วย
คนที่เข้ามา ทำให้ทุกคนต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก
ไม่ใช่ผู้หญิงคนไหนในบริษัทเลย
แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งต่างหาก