บทที่ 402 แค้นเคืองอันใดกัน

คนที่มาทำไมถึงเป็นผู้ชายล่ะ?
พวกลู่เฟยที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องทำงาน แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
หรือว่าเสน่ห์ของหลินฮั่นจะรุนแรงมากเสียจนแม้แต่ผู้ชายก็ยังต้านทานไม่ไหว?
"เชี่... อมิตาภพุทธ! อมิตาภพุทธ!" ขู่เติงสวดบริกรรมคาถาในใจไม่หยุด เพื่อระงับคลื่นพายุที่โหมกระหน่ำในใจ
ผู้ชายคนนั้นทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบย่องเข้ามาในห้องทำงานของหลินฮั่น เขาไม่ได้เปิดไฟ เพียงแต่เปิดไฟฉายที่มีแสงสลัวๆ กระบอกหนึ่ง
แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานอย่างคุ้นเคย ดึงลิ้นชักออก แล้วเริ่มค้นหาอย่างร้อนรน
ผ่านไปไม่นาน ก็ค้นเจอถุงหอมใบหนึ่ง เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกทันที ถือถุงหอมเตรียมตัวจะจากไป
แต่ในตอนนั้นเอง ไฟในห้องทำงานก็สว่างพรึบขึ้น พวกลู่เฟยเดินออกมาจากความมืด

"พี่เจี๋ย ทำไมเป็นพี่ล่ะ?!"
เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน หลินเฉินที่ขวางอยู่หน้าประตูก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"ไม่ใช่ฉัน!"
คนคนนั้นตกใจสุดขีดกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด รีบเอามือปิดหน้าด้วยความลุกลี้ลุกลน
ทว่ามันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
หลินเฉินมองแวบเดียวก็จำเขาได้แล้ว
"พี่เจี๋ย ในมือพี่ถืออะไรอยู่?"
คนคนนั้นรีบซ่อนถุงหอมไว้ด้านหลังอย่างลุกลี้ลุกลน
ขู่เติงพิจารณาคนคนนั้นด้วยความประหลาดใจ รู้สึกว่าช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ในใจที่จินตนาการไว้ลิบลับ
เป็นผู้ชายวัยรุ่นเหมือนกัน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินฮั่น เพียงแต่หน้าตากลับดูธรรมดา รูปลักษณ์ภายนอกดูซื่อๆ ทื่อๆ

"หลิวเจี๋ย!"
พ่อหลินเองก็จำคนคนนี้ได้เช่นกัน พุ่งพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อของเขา แล้วตั้งคำถามด้วยความโกรธเกรี้ยว
"แกใช่ไหม? เป็นแกใช่ไหม?"
"เสี่ยวฮั่นเห็นแกเป็นเพื่อนรักที่สุด พวกเราก็เห็นแกเป็นเหมือนลูกชายครึ่งคน แล้วทำไม แกถึงต้องทำร้ายเขาด้วย?"
"ผมไม่ได้ทำ! คุณอาหลิน ผมไม่ได้ทำนะ..." ชายหนุ่มที่ชื่อหลิวเจี๋ย ปฏิเสธด้วยความหวาดผวา
"พี่ยังจะคิดปฏิเสธอีกเหรอ! ในมือพี่ถืออะไรอยู่? ถ้าพี่ไม่ได้เป็นคนทำร้ายพี่ชายฉัน แล้วพี่วิ่งมาที่ห้องทำงานทำไม?"
หลินเฉินคว้าตัวหลิวเจี๋ยไว้ แล้วแย่งถุงหอมมาจากมือของเขา
"พี่ชายฉันดีกับพี่ขนาดนั้น ถึงขั้นแบ่งบริษัทให้พี่ตั้งครึ่งนึง แต่พี่กลับใช้ของสกปรกพรรค์นี้มาทำร้ายเขา พี่มัยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
อารมณ์ของสองพ่อลูกต่างก็ปะทุเดือด ดึงคอเสื้อหลิวเจี๋ยไว้ไม่ยอมปล่อย แทบจะอยากแก้แค้นให้หลินฮั่นตรงนั้นเสียให้ได้

ที่แท้ก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้นนี่เอง
ขู่เติงถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมา
"เถ้าแก่ลู่ นึกไม่ถึงเลยจริงๆ นะ ว่าคนที่ลงมืออย่างเหี้ยมโหดจะไม่ใช่หญิงสาวที่หลงรักประสีกาหลินฮั่น แต่กลับเป็นเพื่อนรักของเขา มีความแค้นความเคืองอะไรกันนักหนานะ?"
จุดหักมุมนี้ทำเอาคนตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
"ก็เหมือนที่ไต้ซือพูดนั่นแหละ รู้หน้าไม่รู้ใจ" ลู่เฟยหรี่ตาพิจารณาหลิวเจี๋ย
คนคนนี้ดูซื่อๆ แต่กลับมีดวงตาสามขาว
แต่ว่า ดูไม่เหมือนผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นวิชาอาคมเลย
"พี่ชายฉันถูกถุงหอมใบนี้ทำร้ายจนตาย มีแค่ฆาตกรเท่านั้นแหละที่อยากจะเอาถุงหอมใบนี้ไป ตอนนี้จับได้คาหนังคาเขาแล้ว พี่ยังจะไม่ยอมรับอีกเหรอ?"

"ผม..." เมื่อเผชิญหน้ากับการตั้งคำถาม รูม่านตาของหลิวเจี๋ยก็สั่นไหว มีท่าทีเหมือนน้ำท่วมปาก "มีคนอื่นให้ผมมาช่วยเอาไปต่างหาก"
"ใคร?"
"ผม ผมบอกไม่ได้" หลิวเจี๋ยอ้ำอึ้ง
"บอกไม่ได้ล่ะสิ เห็นชัดๆ ว่าเป็นแก!"
"ไอ้เดรัจฉาน!"
สองพ่อลูกตระกูลหลินจะไปเชื่อได้อย่างไร ปักใจเชื่อไปแล้วว่าเป็นฝีมือของหลิวเจี๋ย เงื้อหมัดเตรียมจะชก
"ทั้งสองท่าน ใจเย็นๆ ก่อน" ลู่เฟยเข้าไปห้ามปราม "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้หลินฮั่นไปสู่สุคติ ถามให้กระจ่างก่อนว่าเขาใช้คำสาปอะไรกับหลินฮั่น แล้วหลังจากนี้ค่อยมาคิดบัญชีก็ยังไม่สาย"
"เถ้าแก่ลู่พูดถูก ประสีกาหลินฮั่นกำลังตกอยู่ในความเจ็บปวดทรมาน ทุกคนก็พลอยอยู่ไม่เป็นสุขไปด้วย ต้องสวดส่งวิญญาณให้เขาก่อนถึงจะสำคัญที่สุด" ขู่เติงช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกแรง
สองพ่อลูกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง จ้องมองหลิวเจี๋ยอย่างเคียดแค้น