บทที่ 403 วิชาเยี่ยนเซิ่ง

"ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!"
แม่หลินตาทั้งสองข้างแดงก่ำ กวัดแกว่งมีดอีโต้ในมืออย่างบ้าคลั่ง ฟันเข้าใส่สามี
"แม่ ใจเย็นๆ ก่อน!"
หลินเฉินเข้าไปห้ามทัพ ใครจะไปรู้ว่าแม่กลับฟันเขาไม่ยั้งเช่นกัน เขาหลบไม่ทัน มองดูมีดอีโต้ที่คมกริบกำลังจะฟันลงมาบนตัว
"เสี่ยวเฉิน!"
พ่อหลินผลักลูกชายออกไปอย่างสุดชีวิต เอาตัวเข้าบังมีดแทน
"โอ๊ะ จะมีคนตายแล้ว!"
ขู่เติงรีบพุ่งเข้าไป ถึงแม้รูปร่างจะอ้วนท้วน แต่การเคลื่อนไหวกลับปราดเปรียวเป็นอย่างมาก
ฝ่ามือที่หนาและกว้างทรงพลัง คว้าข้อมือของแม่หลินเอาไว้ได้ทันท่วงที
มีดอีโต้ชะงักค้างอยู่เหนือแผ่นหลังของพ่อหลินอย่างเฉียดฉิว หากขยับไปข้างหน้าอีกเพียงนิ้วเดียว ก็จะฟันลงบนตัวแล้ว
พ่อหลินหันกลับมามองด้วยความหวาดผวา พอเห็นดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวของภรรยา ก็ตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาเต็มตัวในพริบตา
แววตาของภรรยาในเวลานี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ราวกับกำลังมองศัตรูที่มีความแค้นฝังลึกราวกับทะเลเลือด

"พ่อ!"
หลินเฉินที่ตั้งสติได้ รีบลากพ่อออกมาจากใต้คมมีด
"ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!"
แม่หลินดิ้นรนอย่างสุดชีวิต
หล่อนที่ดูรูปร่างผอมบาง แต่ในเวลานี้กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างเหลือเชื่อ
แม้แต่ขู่เติงยังถูกหล่อนสะบัดจนเซถลา
หล่อนกวัดแกว่งมีด พุ่งเข้าไปฟันสามีและลูกชายอีกครั้ง
สองพ่อลูกกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้ต้านทาน ถูกไล่ฟันจนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วบ้าน
ส่วนขู่เติงก็วิ่งไล่ตามแม่หลิน
ภายในบ้านวุ่นวายเละเทะไปหมด

"เถ้าแก่ลู่ รีบมาช่วยเร็วเข้า!" ขู่เติงเหงื่อแตกพลั่ก
"ใจเย็นๆ ก่อน ใกล้เสร็จแล้ว"
ทว่าลู่เฟยไม่เพียงแต่ไม่เข้าไปช่วย กลับเดินไปที่ตู้รองเท้า หยิบกระจกแปดทิศออกมาจากกระเป๋าเป้ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหลิวเจี๋ย แล้วนำไปวางไว้บนตู้รองเท้า
วินาทีต่อมาหลังจากที่เขาทำแบบนั้น
ร่างของแม่หลินก็อ่อนปวกเปียก ตาเหลือกขาวแล้วล้มพับลงไป มีดอีโต้ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังเคร้ง
สองพ่อลูกตระกูลหลินต่างก็ตกตะลึง
แม่หลินที่เมื่อกี้ยังบ้าคลั่งอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้สลบไปล่ะ? ราวกับถูกปิดสวิตช์ก็ไม่ปาน

"เถ้าแก่ลู่ นี่มัน?"
เมื่อเห็นดังนั้น ขู่เติงก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
อาการของแม่หลินเมื่อกี้ไม่ปกติ คล้ายกับคนถูกผีเข้าหรือโดนของ
ลู่เฟยปรายตามองหลิวเจี๋ยแวบหนึ่ง
"ไต้ซือ คุณลองมาดูนี่ก็จะรู้เอง"
ขู่เติงรีบจ้ำอ้าวเข้ามาหา เขย่งปลายเท้าชะเง้อมองขึ้นไปบนตู้รองเท้า พลันตกใจขึ้นมาทันที
บนตู้รองเท้ามีของอยู่สองชิ้น
ชิ้นหนึ่งคือตุ๊กตาไม้ตัวเล็ก
อีกชิ้นหนึ่งคือกระจกแปดทิศ
ในมือของตุ๊กตาไม้มีใบมีดอันแหลมคมฝังอยู่ ส่วนกระจกแปดทิศก็กดทับอยู่บนตัวตุ๊กตาไม้ โดยหันหน้ากระจกเข้าหาตัวตุ๊กตา

"วิชาเยี่ยนเซิ่ง?!"
ขู่เติงเข้าใจกระจ่างแล้ว
สาเหตุที่แม่หลินเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาเมื่อกี้ เป็นเพราะโดนวิชาเยี่ยนเซิ่งเล่นงานนี่เอง
"วิชาเยี่ยนเซิ่งคืออะไรเหรอ?"
สองพ่อลูกตระกูลหลินตื่นตระหนกและสงสัย
"สู้ถามคุณหลิวเจี๋ยคนนี้ดูดีไหมล่ะ?" ลู่เฟยยิ้มมองหลิวเจี๋ย "คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะ ว่าวิชาเยี่ยนเซิ่งคืออะไร?"
ผู้ชายคนนี้ภายนอกดูซื่อๆ ทื่อๆ แต่ดวงตาสามขาวคู่นั้นกลับดูมืดมนและเย็นเยียบเป็นพิเศษ
คนที่มีดวงตาแบบนี้ มักจะมีแผนการลึกล้ำซับซ้อนในใจ
ลู่เฟยไม่เคยเชื่อใจเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงแต่อยากจะรอดูว่าเขากำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่เท่านั้นเอง
ตอนนี้ เขารู้แล้วว่าหลิวเจี๋ยใช้วิธีการอะไร