บทที่ 404 คำสาปมรณะ

"ไอ้เด็กนี่ไม่ซื่อสัตย์เอาเสียเลย เมื่อกี้ยังคิดจะลงมือกับอาตมาอีก! ซุนหงอคงยังหนีไม่พ้นฝ่ามือของพระยูไล แล้วผีสางกระจอกๆ อย่างแก จะหนีรอดไปจากเงื้อมมือของอาตมาได้ยังไง?"
ขู่เติงโยนคนลงกับพื้น แล้วปัดมือไปมา
"สมแล้วที่เป็นไต้ซือ" ลู่เฟยยกนิ้วโป้งให้ขู่เติง
หลิวเจี๋ยเนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น ใบหน้าก็มอมแมม ดูทุลักทุเลเป็นอย่างมาก
สองพ่อลูกตระกูลหลินจ้องมองเขาเขม็ง ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่เข้าใจ
"หลิวเจี๋ย พวกเราเห็นพี่เป็นเหมือนคนในครอบครัว แล้วทำไมพี่ถึงต้องทำร้ายพี่ชายฉัน ทำไมต้องทำร้ายครอบครัวเราด้วย?" หลินเฉินอดรนทนไม่ไหวตะโกนถามเสียงดัง
"คนในครอบครัวเหรอ?"
หลิวเจี๋ยเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
"พวกแกก็แค่ทำเป็นคนดีบังหน้าเท่านั้นแหละ ความจริงแล้วในใจก็ดูถูกฉัน! ปากบอกว่าเรียกฉันมากินข้าว แต่เดี๋ยวก็ติฉันเรื่องนั้น เดี๋ยวก็ว่าฉันเรื่องนี้!"
"บริษัทนี้ฉันกับหลินฮั่นเป็นคนร่วมกันก่อตั้งขึ้นมาแท้ๆ แต่พอบอกคนนอก กลับกลายเป็นว่าหลินฮั่นแบ่งบริษัทให้ฉันครึ่งนึง"
"เป็นเจ้านายเหมือนกันแท้ๆ แต่พวกผู้หญิงในบริษัทกลับเอาแต่ห้อมล้อมเขา ทำเมินใส่ฉัน"
"เพราะอะไรล่ะ?"
"ฉันต่างหากที่เป็นคนทุ่มเททำงานให้บริษัทมากที่สุด!"
"แค่เพราะเรื่องแค่นี้ พี่ก็ถึงกับต้องฆ่าคนเลยเหรอ?" หลินเฉินตัวสั่นสะท้าน
"มีแค่เขาตายไป บริษัทถึงจะตกเป็นของฉันคนเดียว พวกผู้หญิงพวกนั้นถึงจะยอมฟังฉันพูด!" หลิวเจี๋ยใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ฝืนยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมา "เดิมทีฉันก็แค่อยากจะให้บริษัทตกเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ แต่พวกแกดันแส่หาเรื่องเข้ามารนหาที่ตายเองนี่นา!"
"พี่..." หลินเฉินพูดไม่ออก
ท่าทางที่ไม่มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อยของหลิวเจี๋ย ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก
"ประสีกา ต่อให้เป็นเช่นนั้น คุณก็ไม่ควรไปทำร้ายคน แถมยังทรมานอีกฝ่ายจนไม่สามารถไปสู่สุคติได้อีก! บาปกรรมจริงๆ!" ขู่เติงส่ายหน้า
"มันสมควรแล้ว!" หลิวเจี๋ยหัวเราะอย่างเคียดแค้น ชูมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมา เผยให้เห็นเล็บที่มีสีดำคล้ำ "ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่เล็บฉันสกปรกหรือไง? ได้สิ ถ้างั้นก็ปล่อยให้มันมีเล็บงอกเต็มตัวไปเลยแล้วกัน!"
"ประสีกา คุณถูกความเคียดแค้นบดบังจิตใจไปหมดแล้ว" ขู่เติงยกฝ่ามือขึ้นตั้งตรง "ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต กลับตัวกลับใจย่อมเห็นฝั่ง! รีบถอนคำสาปที่คุณทำกับประสีกาหลินฮั่นซะ แล้วสำนึกผิดอย่างจริงใจ บางทีอาจจะยังมีโอกาสให้แก้ไข"
"ฝันไปเถอะ!" หลิวเจี๋ยแสยะยิ้มอย่างดุร้าย "ไอ้หลวงจีนเหม็น แกจะมาแสร้งทำเป็นคนดีอะไรอีก? พวกแกมันก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก! รู้อย่างนี้ ฉันน่าจะสาปแช่งให้พวกแกตายๆ ไปให้หมดตั้งแต่แรกซะก็ดี!"
"ไอ้เดรัจฉานเลวทราม!" พ่อหลินเงื้อมือขึ้นด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ในตอนนั้นเอง ตะปูไม้หลายตัวก็พุ่งทะยานมาจากนอกประตู ตรงเข้าใส่ฝ่ามือของเขาอย่างแรง
"ประสีกาหลินระวัง!" ขู่เติงตาไวและมือไว คว้าผ้าปูโต๊ะมาสะบัด รวบเอาตะปูไม้พวกนั้นไว้ได้ทั้งหมด
ลู่เฟยหันไปมองที่ประตูใหญ่เป็นคนแรก ที่หน้าประตู มีชายชรารูปร่างเตี้ยล่ำคนหนึ่งยืนอยู่ ผิวพรรณดำคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ในมือถือไม้บรรทัดยาวไม่ถึงครึ่งเมตรไว้เล่มหนึ่ง
บนไม้บรรทัดสลักมาตรวัดและตัวอักษรเอาไว้ "ไม้บรรทัดหลู่ปาน!"
ลู่เฟยยังสังเกตเห็นอีกว่า เล็บของชายชราก็มีสีดำคล้ำเหมือนกับเล็บของหลิวเจี๋ย
"ปู่!" ทันทีที่หลิวเจี๋ยเห็นชายชรา ก็ร้องตะโกนลั่นราวกับได้เห็นพระมาโปรด
"ยังจะมีหน้ามาเรียกฉันอีก ดูสิว่าแกไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรไว้?" ชายชราถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธที่หลานไม่เอาถ่าน
"ที่แท้ก็เป็นผู้สืบทอดของหลู่ปานนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้รู้วิชาเยี่ยนเซิ่ง" ขู่เติงขมวดคิ้วแค่นเสียงเย็น "วิชานี้เห็นๆ อยู่ว่ามีไว้เพื่อปกป้องพวกช่างฝีมืออย่างพวกคุณ แต่กลับถูกพวกคุณเอามาใช้ทำร้ายคน! ช่างละอายต่อปรมาจารย์หลู่ปานจริงๆ!"
ผู้สืบทอดของหลู่ปาน พูดง่ายๆ ก็คือช่างไม้นั่นเอง ในสมัยโบราณช่างไม้มีฐานะต่ำต้อย นายจ้างหลายคนมักจะกดขี่ข่มเหงหรือหักค่าแรงของช่างไม้ ปรมาจารย์หลู่ปานจึงได้คิดค้นวิชาเยี่ยนเซิ่งขึ้นมา เมื่อนายจ้างรังแกช่างไม้ ช่างไม้ก็สามารถใช้วิชาเยี่ยนเซิ่งมาตอบโต้นายจ้าง เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเองได้
ความจริงแล้ว การแทงตุ๊กตาคนของแม่หมอเฝิง ก็ถือว่าเป็นวิชาเยี่ยนเซิ่งชนิดหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่จัดอยู่ในประเภทที่ปลายแถวที่สุด
"ตาแหลมคมนี่! ดูท่าพวกคุณคงเป็นคนในแวดวงศาสตร์ลี้ลับสินะ" ชายชรามองเข้าไปในบ้าน "ลูกหลานที่บ้านไม่รู้จักความ ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น! ฉันสามารถขอขมาพวกคุณได้! แต่การสั่งสอนเขาเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่อย่างฉัน ยังไม่ถึงคราวให้คนอื่นมาลงมือหรอก"
"ไม่รู้จักความงั้นเหรอ? เขาอายุยี่สิบกว่าแล้ว ทำร้ายลูกชายฉันจนตาย แกคิดจะจบเรื่องด้วยคำขอขมาแค่ประโยคเดียวเนี่ยนะ?" พ่อหลินเจ็บปวดและโกรธแค้นอย่างสุดซึ้ง
"มีอะไรไม่พอใจก็มาลงที่ฉัน ปล่อยเขาไปก่อน" ชายชรายกขาขึ้น เดินตรงไปหาหลิวเจี๋ย
"ปู่!" หลิวเจี๋ยดีใจจนเนื้อเต้น
"ผู้อาวุโส เขาทำร้ายลูกชายคนอื่นจนตาย คุณคิดจะพาเขาไป ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาหน่อยสิ" ลู่เฟยขวางอยู่หน้าหลิวเจี๋ย
ส่วนขู่เติงก็จับตัวหลิวเจี๋ยไว้ ไม่ให้เขาหนีไปได้
"ปล่อยคนก่อน แล้วฉันจะขอขมาเอง! พวกคุณสองคนจะมาแส่เรื่องของชาวบ้านทำไม?" ชายชราขมวดคิ้วมองพวกเขา
"รับปากคนอื่นไว้ ก็ต้องทำให้สำเร็จ! อาตมารับปากว่าจะสวดส่งวิญญาณให้ประสีกาหลินฮั่นแล้ว ก็ต้องจัดการให้ถึงที่สุด" ขู่เติงมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว "ผู้อาวุโส อย่างน้อยพวกคุณก็ควรจะถอนคำสาปให้ประสีกาหลินฮั่นก่อนไม่ใช่เหรอ?"
"เรื่องถอนคำสาปเป็นแค่เรื่องเล็ก พวกคุณปล่อยคนมาก่อน" แววตาของชายชราวูบไหว
ลู่เฟยหรี่ตาลง "ไต้ซือขู่เติง พวกเขาไม่มีทางถอนคำสาปให้หลินฮั่นหรอก"
"ทำไมล่ะ?" ขู่เติงประหลาดใจ
ลู่เฟยปรายตามองหลิวเจี๋ยแวบหนึ่ง "เพราะคำสาปที่เขาใช้คือคำสาปมรณะ! มีเพียงคำสาปมรณะเท่านั้น ที่จะทำให้คนหลังจากตายไปแล้วยังคงต้องทนทุกข์ทรมานต่อไป และไม่สามารถไปสู่สุคติได้ หากถอนคำสาป คำสาปก็จะสะท้อนกลับเข้าตัว"
การที่ชายชราเอาแต่อิดออดประวิงเวลา ก็ทำให้เขาสงสัยอยู่แล้ว เมื่อนำมาประติดปะต่อกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ เขาก็ตระหนักได้ในทันที
"โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียว!" หัวคิ้วของขู่เติงขมวดเข้าหากันแน่น "อาตมาเดิมทีนึกว่า การที่วิญญาณของประสีกาหลินฮั่นไม่ยอมไปสู่สุคติ เป็นเพราะเขาจากไปอย่างไม่ยินยอม! นึกไม่ถึงเลยว่า จะเป็นเพราะถูกคำสาปมรณะทรมานจนไม่สามารถหลุดพ้นได้"
"สมแล้วที่เป็นคนในแวดวงศาสตร์ลี้ลับ ถูกพวกคุณมองออกจนได้!" ชายชราถอนหายใจอย่างจนใจ "เรื่องนี้ลูกหลานบ้านฉันเป็นคนทำผิดเอง! แต่ตระกูลหลิวของฉันก็มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่แค่คนเดียว ฉันต้องปกป้องเขาไว้ให้ได้ ทั้งสองท่าน ล่วงเกินแล้ว!"
ฝ่ามือที่หยาบกร้านของชายชราสะบัดออก ตุ๊กตาไม้ขนาดเท่าฝ่ามือสองสามตัวก็ร่วงหล่นลงพื้น
ตุ๊กตาไม้เหล่านี้แต่ละตัวล้วนถือใบมีดอันแหลมคม ความเร็วรวดเร็วมาก เพียงพริบตาเดียวก็พุ่งเข้ามาถึงแทบเท้าของคนทั้งหลาย
ลู่เฟยและขู่เติงรับมือได้อย่างสบายๆ
แต่สองพ่อลูกตระกูลหลินกลับต้องรับเคราะห์ หลบไม่ทัน ถูกตุ๊กตาไม้นั่นกรีดข้อเท้าจนเลือดไหลทะลักออกมาในพริบตา ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
ขู่เติงไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจหลิวเจี๋ยแล้ว รีบเข้าไปช่วยคนทันที
หลิวเจี๋ยฉวยโอกาสวิ่งหนีออกไปข้างนอก แต่กลับถูกลู่เฟยใช้เท้าขัดขาจนล้มลงไปกองกับพื้น ลู่เฟยเหยียบลงบนแผ่นหลังของเขา เหยียบจนเขาลุกไม่ขึ้น ในยามคับขัน เขาจึงฉีกชายเสื้อของลู่เฟยจนขาด แล้วโยนเศษผ้านั้นไปให้ชายชรา
"ไอ้หนุ่ม ปล่อยนะ!"
ชายชรารับเศษผ้าไว้ กัดนิ้วมือจนแตก บีบเลือดสองสามหยดลงบนเศษผ้านั้น ปากก็พึมพำท่องคาถา คิดจะสาปแช่งลู่เฟย
ลู่เฟยจะไปเปิดโอกาสให้เขาได้ยังไง
เขาหยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วตวัดไปที่เศษผ้าในมือของชายชรา
ประกายสายฟ้าสว่างวาบ
เศษผ้าลุกไหม้เป็นไฟในพริบตา
ชายชราส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ราวกับถูกชกเข้าอย่างจังจนก้าวถอยหลังไปสองก้าว จ้องมองลู่เฟยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เยี่ยนเซิ่งเยี่ยนเซิ่ง ขอเพียงแค่สะกดข่มอีกฝ่ายไว้ได้ ก็ย่อมเป็นฝ่ายชนะอย่างเป็นธรรมชาติ
สายฟ้าคือพลังหยางขั้นสุดยอดของฟ้าดิน เป็นดาวข่มของสิ่งอัปมงคลทั้งปวง การจะสะกดข่มวิชาอาคมของชายชรา ก็เป็นเรื่องง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
"ตกลงแล้วคุณเป็นยอดฝีมือจากที่ไหนกันแน่?"
บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาของชายชรา ปรากฏความหวาดหวั่นอย่างลึกซึ้งขึ้นมา นึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มคนนี้ จะร้ายกาจถึงเพียงนี้
เพียงแค่ประมือกันกระบวนท่าเดียว เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองไม่มีทางชนะอย่างแน่นอน