บทที่ 405 ไม้บรรทัดหลู่ปาน

"โรงรับจำนำอักษรเสีย"
ลู่เฟยเอ่ยออกมาสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ
ชายชราก็หน้าถอดสีในทันที
"อักษรเสีย?! แกเป็นผู้สืบทอดของร้านอักษรเสียงั้นรึ?"
"โอ้ นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะเคยได้ยินชื่อโรงรับจำนำของฉันด้วย?" ลู่เฟยเลิกคิ้วขึ้น
"คนในแวดวงศาสตร์ลี้ลับ มีใครบ้างที่ไม่รู้จักร้านอักษรเสีย?"
ชายชรายิ้มขื่น บนใบหน้าที่แก่ชราปรากฏแววตาอมทุกข์และอ้างว้าง จู่ๆ ก็คุกเข่าลงดังตุ้บ ประคองไม้บรรทัดหลู่ปานขึ้นมาด้วยสองมือ
"เป็นตาแก่บ้านนอกอย่างฉันที่มีตาหามีแววไม่! ขอเถ้าแก่ร้านอักษรเสียอย่าได้ถือสากับฉันเลย ฉันยินดีมอบไม้บรรทัดหลู่ปานที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ เพียงเพื่อแลกกับชีวิตของลูกหลานที่ไม่เอาไหนของตระกูลหลิวคนนี้"
ลู่เฟยเหลือบมองไม้บรรทัดหลู่ปานแวบหนึ่ง แล้วก้มลงมองเงินเรียกทรัพย์ประเมินสมบัติที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอก
บนเหรียญทองแดงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น
"ร้านอักษรเสียหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง? คุณเอาไม้บรรทัดหลู่ปานของปลอมมา คิดจะทำอะไรกันแน่?" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
เหรียญทองแดงหากได้พบกับของวิเศษของจริง ก็จะเปล่งแสงสีทองออกมา ไม้บรรทัดหลู่ปานในมือของชายชรา ไม่ใช่ของวิเศษที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษอะไรนั่นหรอก เขาเพียงแค่คิดจะใช้มันหลอกให้ลู่เฟยปล่อยคนก็เท่านั้น
สีหน้าที่ดูจริงใจของชายชราเมื่อครู่นี้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มลงทันที เอ่ยเสียงเย็นว่า "ตกลงพวกแกจะเอายังไงถึงจะยอมปล่อยคน?"
ชายชราคนนี้ก็เป็นคนเหี้ยมโหดคนหนึ่ง
การใช้ตุ๊กตาไม้ทำร้ายสองพ่อลูกตระกูลหลิน เขาก็ทำโดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด
ที่ยอมอ่อนข้อให้ในตอนนี้ ก็เป็นเพียงเพราะหวาดหวั่นในความสามารถของลู่เฟยก็เท่านั้น หากปล่อยหลิวเจี๋ยไปจริงๆ ด้วยจิตใจที่มืดบอดของหลิวเจี๋ย วันหลังไม่รู้เลยว่าพวกมันจะกลับมาแก้แค้นครอบครัวตระกูลหลินยังไงอีก
"จะโทษ ก็ต้องโทษที่หลานชายของคุณลงมือทำเรื่องโหดร้ายเกินไป! คำสาปนี้ ต้องถูกทำลาย!"
ลู่เฟยพูดจบ ก็ปล่อยตัวหลิวเจี๋ย แล้วหยิบถุงหอมที่ใช้ทำคุณไสยออกมา
"ปู่! ผมไม่อยากตาย..."
หลิวเจี๋ยแผดเสียงร้องด้วยความหวาดผวา
"หยุดนะ!" ชายชราพุ่งเข้าหาลู่เฟยอย่างไม่คิดชีวิต มีดแกะสลักไม้เล่มหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากแขนเสื้อ แทงเข้าที่หัวใจของลู่เฟยอย่างโหดเหี้ยม
"เถ้าแก่ลู่ ระวัง!" ขู่เติงทำลายตุ๊กตาไม้ที่โจมตีสองพ่อลูกตระกูลหลินจนหมดแล้ว เมื่อเห็นดังนั้น จึงรีบดึงลูกประคำออกมาหนึ่งเม็ด ดีดเข้าใส่ชายชราอย่างแรง
ปัง!
ลูกประคำกระแทกเข้าที่ข้อมือของชายชราอย่างจัง
มีดแกะสลักไม้ร่วงหล่นลงพื้น มือของชายชราสั่นเทาอย่างรุนแรง เซถลาถอยหลังไป
ขู่เติงรีบจ้ำอ้าวเข้ามาขวางหน้าชายชรา สีหน้าขึงขัง "ผู้อาวุโส หากคุณไม่ฟังคำตักเตือน อาตมาก็พอจะมีฝีมือการต่อสู้อยู่บ้างนะ!"
ชายชราไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก และก็ไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว เขารู้ดีว่าหลวงจีนร่างอ้วนคนนี้ยังออมแรงเอาไว้
ไม่อย่างนั้น ข้อมือของเขาคงไม่ใช่แค่สั่นเทาและเจ็บปวดธรรมดาๆ แต่น่าจะถูกลูกประคำทะลวงจนเป็นรูเลือดไปแล้ว
"ปู่!"
หลิวเจี๋ยพยุงชายชราไว้ สองปู่หลานที่มีดวงตาสามขาวเหมือนกัน มีสีหน้ามืดครึ้มไม่ต่างกัน
"การจะทำลายวิชาเยี่ยนเซิ่งที่ใช้เล็บเป็นของอาถรรพ์สะกดข่มน่ะ มันง่ายมาก" ลู่เฟยยิ้มบางๆ หยิบมีดแกะสลักไม้ขึ้นมาจากพื้น "เล็บเป็นธาตุไม้ เป็นตัวแทนของการเจริญเติบโต และอย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่าในหลักเบญจธาตุ ทองชนะไม้"
ระหว่างที่พูด เขาก็แทงมีดเล่มนั้นทะลุถุงหอมอย่างแรง
"ไม่——"
ใบหน้าของหลิวเจี๋ยซีดเผือดลงในพริบตา
ครู่ต่อมา ร่างกายของเขาก็บิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ ใต้ผิวหนังราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะทะลุออกมา มันเริ่มมีอาการคันคะเยอ
"ปู่ ช่วยผมด้วย..."
เขาฝืนทนต่อความรู้สึกคันยิบๆ โดยไม่ยอมใช้เล็บเกา หันไปมองชายชราเพื่อขอความช่วยเหลือ
ในฐานะผู้ทำคุณไสย เขารู้ดีกว่าใครว่าขอเพียงแค่อดใจไม่ไหวเกาไปสักครั้ง ก็จะไม่มีทางหยุดได้อีก
เมื่อนึกถึงสภาพที่ทั่วทั้งร่างกายของตัวเองกำลังจะมีเล็บงอกขึ้นมาเบียดเสียดยัดเยียด เขาก็หวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ
"ทนไว้! อาเจี๋ย หลานต้องทนให้ได้นะ!"
ชายชรารีบร้อนถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก นำมามัดมือทั้งสองข้างของหลิวเจี๋ยเอาไว้
"เร็วเข้า พวกเรากลับบ้านกัน! ปู่จะหาทางช่วยหลานเอง! ต้องมีวิธีแน่ หลานไม่ต้องกลัวนะ ปู่ต้องหาวิธีได้แน่..."
ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับคนตาย ไม่สนอะไรอีกแล้ว ตวัดสายตาเย็นเยียบมองลู่เฟยแวบหนึ่ง ก่อนจะพาหลิวเจี๋ยที่ร่างกายบิดเร่าไม่หยุดเดินโซซัดโซเซจากไป
"วิชาเยี่ยนเซิ่งถูกทำลายแล้ว ประสีกาหลินฮั่นสามารถหลุดพ้นได้แล้วล่ะ"
ขู่เติงถอนหายใจยาว พยุงสองพ่อลูกตระกูลหลินขึ้นมา ทำแผลและพันแผลให้พวกเขาอย่างเบามือ
สองพ่อลูกตระกูลหลินเหม่อมองสภาพบ้านที่เละเทะ ยังคงตั้งสติไม่ได้อยู่บ้าง
"ประสีกาทั้งสอง ตั้งแต่นี้ต่อไปก็วางใจได้แล้วล่ะ เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว" ขู่เติงกล่าวปลอบใจ
"ไต้ซือ หลิวเจี๋ยคงไม่มีทางกลับมาเป็นปกติได้แน่ แล้วปู่ของเขาจะไม่กลับมาหาเรื่องพวกเราอีกเหรอ?"
ทั้งสองคนรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีปัญญาไปต่อกรกับสองปู่หลานคู่นี้ได้เลย
"ประสีกาไม่ต้องกังวลไปหรอก อาตมาได้ทำลายมือของเขาไปแล้ว เขาไม่สามารถใช้วิชาเยี่ยนเซิ่งได้อีกแล้วล่ะ" ขู่เติงประนมมือ ใบหน้าที่อวบอ้วนเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา "นักบวชมีจิตใจเมตตากรุณา แต่บางครั้งสำหรับบางคน ก็มีเพียงการใช้ไม้แข็งเท่านั้นถึงจะสามารถแสดงออกถึงจิตใจอันเปี่ยมเมตตาของพระโพธิสัตว์ได้"
"ขอบคุณไต้ซือ! ขอบคุณไต้ซือ!"
สองพ่อลูกตระกูลหลินซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล พอนึกถึงตอนแรกที่ยังคิดว่าขู่เติงเป็นสิบแปดมงกุฎแล้วไล่ตะเพิดออกไป ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่
"อาตมาไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณเถ้าแก่ลู่เถอะ! หากไม่ใช่เพราะเขาทำลายคำสาป อาตมาก็ไม่มีปัญญาทำให้ประสีกาหลินฮั่นหลุดพ้นได้หรอก" ขู่เติงยิ้ม
ลู่เฟยเปรียบเสมือนดาวนำโชคโดยแท้ เรื่องราวจะยุ่งยากแค่ไหน ขอเพียงได้พบกับลู่เฟย ก็มักจะคลี่คลายได้อย่างง่ายดายเสมอ
"ขอบคุณเถ้าแก่ลู่มากนะ!"
สองพ่อลูกตระกูลหลินขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็แค่ถูกไต้ซือขู่เติงเรียกมาช่วยงานเท่านั้นเอง ยังไงก็ควรจะขอบคุณเขามากกว่า" ลู่เฟยโบกมือปัดพร้อมรอยยิ้ม ให้เกียรติขู่เติงอย่างเต็มที่
ความรู้สึกซาบซึ้งใจของขู่เติงแทบจะล้นทะลักออกมาจากหัวใจอยู่แล้ว
คืนนั้น
ขู่เติงก็จัดการทำพิธีสวดส่งวิญญาณให้หลินฮั่น
ลู่เฟยเผากระดาษในศาลาไว้ทุกข์ นำใบรับจำนำในส่วนของหลินฮั่นเผาส่งไปให้เขา
ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ
หลินฮั่นยืนอยู่ตรงมุมมืด เล็บที่เคยมีอยู่บนร่างกายหายไปจนหมดสิ้น เขาโค้งคำนับให้ลู่เฟยอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะหายตัวไป
การซื้อขายเสร็จสมบูรณ์
ลู่เฟยสัมผัสได้ในทันทีว่า บริเวณจุดตันเถียนของตัวเอง มีกระแสความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งสาย
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น
ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว
ครอบครัวตระกูลหลินจ่ายค่าตอบแทนให้ขู่เติงเป็นสองเท่า เดิมทีคิดจะให้ลู่เฟยด้วยส่วนหนึ่ง แต่ลู่เฟยก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
ค่าตอบแทนของเขา มีค่ามากกว่าเงินตราเสียอีก
"เถ้าแก่ลู่ ครั้งนี้ก็ได้รับอานิสงส์จากคุณอีกแล้ว! ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วัน ความสามารถของเถ้าแก่ลู่ก็ก้าวหน้าขึ้นไม่น้อยเลยนะ หากพัฒนาต่อไปเช่นนี้ อนาคตของร้านอักษรเสียคงหาขีดจำกัดไม่ได้แน่ๆ..."
ขู่เติงตั้งใจจะแบ่งค่าตอบแทนให้ลู่เฟยครึ่งหนึ่ง แต่ก็ถูกลู่เฟยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ทำเอาเขาซาบซึ้งใจจนทำอะไรไม่ถูก
"ไต้ซือ ที่นี่ไม่มีคนนอกหรอก พวกเราก็อย่ามายกยออวยกันเองเลย" ลู่เฟยบิดขี้เกียจ วุ่นวายมาทั้งคืน เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว "ไต้ซือ ไม่สู้ไปพักผ่อนที่ร้านอักษรเสียสักหน่อย แล้วค่อยกลับวัดดีไหม?"
"เรื่องนี้ยืดเยื้อมานานเกินไป อาตมาไม่ได้กลับวัดมาหลายวันแล้ว ทางวัดเป็นห่วงกันใหญ่ อาตมาต้องรีบกลับไปแจ้งข่าวให้พวกเขาสบายใจก่อน! อีกไม่กี่วัน อาตมาจะต้องแวะไปขอบคุณถึงที่แน่นอน"
"ไต้ซือเกรงใจไปแล้ว! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก หากมีของอัปมงคลก็เชิญมาหาฉันได้บ่อยๆ เลยนะ"
โบกมือลา ทั้งสองคนก็บอกลากัน ต่างคนต่างกลับบ้านของตัวเอง
ถนนวัตถุโบราณ
ลู่เฟยยังเดินไปไม่ถึง ก็เห็นผู้ชายแปลกหน้าสองคนกำลังเบียดเสียดกันไปมาอยู่ที่หน้าประตูโรงรับจำนำของตัวเอง
"ฉันมาก่อนนะ!"
"ฉันต่างหากที่มาก่อน!"
"ฉันมาถึงก่อนแกตั้งสองวินาทีนะ!"
"เท้าฉันก้าวเข้าประตูก่อนเว้ย!"
ทั้งสองคนเบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าประตู ไม่มีใครยอมใคร
"ทั้งสองท่าน นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย?" ลู่เฟยเดินเข้าไปถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ให้ตายเถอะ! โผล่มาอีกคนแล้วเหรอเนี่ย! จะบอกให้เอาบุญนะ ฉันมาก่อน ถ้าแกอยากจะเข้าไปหาเถ้าแก่ลู่ ก็ต้องไปต่อคิวด้านหลังนู่น!"
"ฉันต่างหากที่มาก่อน!"
ทั้งสองคนล้วนมีสภาพหว่างคิ้วดำคล้ำ ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน "พวกคุณมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?"
"คุณก็คือเถ้าแก่ลู่งั้นเหรอ?"
ทั้งสองคนอึ้งไปพร้อมกัน
ลู่เฟยล้วงกุญแจออกมาไขประตู
"เชิญด้านในเลย"
"ฉันก่อน!"
"ฉันก่อน!"
ทั้งสองคนเบียดกันเข้ามาพร้อมกัน
"เถ้าแก่ลู่ บ้านมือสองผีสิง คุณรับจำนำไหม?" คนหนึ่งรีบชิงตะโกนถามก่อน
อีกคนก็ไม่ยอมน้อยหน้า "เถ้าแก่ลู่ ฉันมาก่อนนะ ฉันจะมาจำนำรถมือสองผีสิง!"