บทที่ 406 บ้านผีสิงราคาถูก

"เถ้าแก่ลู่ ฉันจำนำก่อน! บ้านมือสองของฉันผีหลอกดุมาก! ลูกชายกับลูกสะใภ้ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว!"
"อย่าไปฟังเขา เถ้าแก่ลู่ ฉันมาก่อน คุณฟังฉันก่อน! รถมือสองของฉันดุกว่าอีก! ครอบครัวเราไม่มีใครกล้าขับเลย!"
ทั้งสองคนแย่งกันพูด ไม่มีใครยอมใคร
ลู่เฟยกลับไม่มีโอกาสได้สอดปากพูดเลย
"นี่มันไปทลายรังของมือสองมาหรือไงเนี่ย?"
เขานวดขมับ
ธุรกิจดีเกินไปก็ถือเป็นภาระอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ
เพิ่งจะกลับมา ยังไม่ทันได้พักหายใจเลย ลูกค้าก็โผล่มาทีเดียวสองคน
"เอาอย่างนี้ ทั้งสองท่านตกลงกันไปก่อน ฉันขอไปดื่มน้ำข้างหลังสักหน่อยแล้วค่อยมา"
เมื่อเห็นทั้งสองคนเถียงกันไม่จบไม่สิ้น ลู่เฟยก็หมุนตัวเดินไปที่ลานหลังบ้านทันที
กลิ่นแอลกอฮอล์ในลานบ้านจางลงไปไม่น้อย ทันทีที่เขาเดินเข้าไป ลูกหมาตัวดำที่กำลังกัดรองเท้าแตะอยู่ ก็เห่าโฮ่งๆ วิ่งเข้ามารับ หางเล็กๆ แกว่งไปมาไม่หยุด
"อุตส่าห์ซื้อรองเท้าแตะให้แกกัดโดยเฉพาะแกก็ไม่กัด ดันชอบมากัดคู่ที่ฉันเคยใส่!"
ลู่เฟยหมดคำจะพูด ตั้งแต่เจ้าตัวเล็กนี่มาอยู่ด้วย เขาก็ไม่เคยมีรองเท้าแตะที่สภาพสมบูรณ์เลยสักคู่
"หู่จึ!"
จากนั้น เขาก็เดินเข้าไปในห้องครัว
หู่จึตั้งเก้าอี้ไว้ข้างเตาไฟ นั่งคร่อมกลับหลัง เอาคางเกยพนักพิง จ้องมองไฟในเตาด้วยสายตาเหม่อลอย
"หู่จึ?"
ลู่เฟยเรียกซ้ำอีกครั้ง เขาถึงทำท่าเหมือนเพิ่งจะได้สติ ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนระโหยโรยแรง
"เถ้าแก่ คุณกลับมาแล้วเหรอ"
ทันทีที่ลู่เฟยเห็นใบหน้าของเขา ก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
หมอนี่เพื่อไม่ให้ตัวเองสัปหงก ถึงกับเอาเทปใสมาแปะเปลือกตาไว้ ดึงเปลือกตาทั้งสองข้างขึ้นซะสูงลิ่ว
"นายจะทุ่มเทอะไรขนาดนี้!"
ลู่เฟยเดินไปหน้าเตา เปิดฝาหม้อดู น้ำข้างในเหลืออยู่แค่ครึ่งหม้อแล้ว
"นายไม่ได้แอบดื่มใช่ไหม?"
"เปล่า! เปล่าเลย! เถ้าแก่อุตส่าห์กำชับไว้เป็นพิเศษ ฉันจะกล้าได้ยังไง! อีกอย่าง ฉันร่างกายแข็งแรงกำยำ ไม่เห็นต้องใช้ของพรรค์นี้เลย!" หู่จึปั้นหน้าจริงจัง ถลกแขนเสื้อขึ้น อวดกล้ามไบเซปส์ของตัวเอง
"ไม่ได้แอบดื่มก็ดีแล้ว ส่วนที่เหลือฉันจัดการเอง นายรีบไปพักผ่อนเถอะ" ลู่เฟยโบกมือปัด
"ได้แล้วจริงๆ เหรอ? เยี่ยมไปเลย!"
หู่จึถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ไม่สนแม้แต่จะเกรงใจ รีบดึงเทปใสบนเปลือกตาออก พุ่งหลาวเข้าห้องไป ไม่ถึงสองวินาทีก็มีเสียงกรนดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องดังขึ้น
ดูเหมือนว่าหมอนี่จะไม่ได้แอบอู้จริงๆ สองวันสองคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย
ลู่เฟยหาโหลแก้วดองเหล้ามาใบหนึ่ง ล้างจนสะอาด แล้วเทน้ำเหล้าที่เหลือลงไป
เคี่ยวมาตั้งนาน น้ำเหล้ากลับดูใสแจ๋ว งดงามราวกับอำพัน เพียงแต่ไม่มีกลิ่นแอลกอฮอล์หลงเหลืออยู่แล้ว
"ไม่รู้ว่าเหล้านี้รสชาติเป็นยังไง อร่อยหรือเปล่านะ"
ลู่เฟยมองดูอยู่สองสามแวบ ไม่ได้ลิ้มลอง เพราะถึงยังไงเขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้มัน
จากนั้นเขาก็นำมันไปเก็บไว้ในโกดัง ไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย ก่อนจะกลับมาที่โรงรับจำนำ
"ทั้งสองท่านตกลงกันได้หรือยัง?"
ชายสองคนนั้นเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้ข้อสรุป
ลู่เฟยไม่มีเวลามานั่งรอดูพวกเขาเถียงกันหรอกนะ เขาก็วุ่นวายมาทั้งคืน ยังไม่มีเวลาได้พักผ่อนเลยเหมือนกัน
"ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็เป่ายิ้งฉุบกันเถอะ ใครชนะก็ได้พูดก่อน ถ้าไม่พอใจ ก็กลับไปหาผู้เชี่ยวชาญคนอื่นเถอะ"
ทั้งสองคนจ้องตากันเขม็ง สุดท้ายก็ยื่นมือออกมา
ตัดสินแพ้ชนะในตาเดียว
"ฉันชนะ! ฉันพูดก่อน!"
ในที่สุด ชายวัยกลางคนทรงผมหัวล้านตรงกลางก็เป็นฝ่ายชนะ ทำหน้าตาหยิ่งผยอง
ชายวัยกลางคนอีกคนที่มีทรงผมเทพเมฆาอัคคี แค่นเสียงฮึดฮัด นั่งลงข้างๆ ด้วยความหงุดหงิด
"เถ้าแก่ลู่ ฉันชื่อกวนเซิ่งลี่ เรียกฉันว่าเฒ่ากวนก็ได้! ความจริงแล้วฉันได้รับการแนะนำมาจากซินแสสวีแห่งหอซ่านหยวนน่ะ" เฒ่ากวนเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "ซินแสสวีบอกว่าร้านอักษรเสียรับซื้อของอัปมงคลโดยเฉพาะ รับมือกับเรื่องแปลกประหลาดได้เก่งกาจที่สุด นึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่ลู่จะยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ ช่างเป็นคนหนุ่มที่อนาคตไกลจริงๆ!"
"ฉันก็ได้รับคำแนะนำมาจากซินแสสวีเหมือนกัน!" ชายผมทรงเทพเมฆาอัคคีเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้
"ซินแสสวีเป่ยเหรอ?"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าบ้านมือสองที่นี่จะรับจำนำหรือเปล่า?"
ลู่เฟยเข้าใจแล้ว
มิน่าล่ะ จู่ๆ ถึงมีลูกค้ามาสองคน ที่แท้สวีเป่ยก็เป็นคนแนะนำมานี่เอง น่าจะเป็นการตอบแทนที่ลู่เฟยรับปากช่วยเหลือเพื่อนของเขา
คนอื่นมักจะไหว้วานให้คนช่วยทำงานก่อน แล้วค่อยแสดงความขอบคุณ แต่เขากลับแสดงความขอบคุณก่อน แล้วค่อยไหว้วาน
ไม่ว่าคนคนนี้จะเสแสร้ง หรือเป็นพ่อพระใจบุญจริงๆ การกระทำของเขาก็ทำให้ผู้คนยอมรับนับถือได้จริงๆ
"เฒ่ากวน คุณเล่ามาก่อนเถอะ ว่าบ้านของคุณมีสถานการณ์ยังไง? ถ้าพูดกันตามตรง สรรพสิ่งบนโลกใบนี้หากแปดเปื้อนไอหยินและความชั่วร้าย ก็สามารถกลายเป็นของอัปมงคลได้ทั้งนั้น บ้านก็เป็นไปได้เหมือนกัน ในเมื่อเป็นคนที่ซินแสสวีแนะนำมา ถ้าพอจะรับไว้ได้ ฉันก็ต้องรับแน่นอน"
ลู่เฟยพยักหน้าให้เฒ่ากวน
"ยอดเยี่ยมไปเลย คนที่ซินแสสวีแนะนำมานี่พึ่งพาได้จริงๆ!"
เฒ่ากวนเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านของตัวเองทันที
"บ้านหลังนี้ของฉันเป็นบ้านมือสอง ซื้อมาเพื่อทำเป็นเรือนหอให้ลูกชาย"
"สองหนุ่มสาวดันเผลอทำปืนลั่น ไม่ระวังจนท้องขึ้นมา ลูกสะใภ้มีข้อแม้ว่าต้องมีบ้านถึงจะยอมแต่งงาน หล่อนบอกว่าจะปล่อยให้ลูกเกิดมาในห้องเช่าไม่ได้"
"คำพูดนี้ก็มีเหตุผล! พวกเราจะไปโทษว่าผู้หญิงเห็นแก่เงินก็ไม่ได้ การมีบ้านมีครอบครัวมันก็เป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง นั่นก็เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกวนพวกเรา ยังไงก็ต้องรับผิดชอบนั่นแหละ"
"ฉันก็เลยพาลูกชายตระเวนดูบ้านไปทั่ว ที่แพงก็ซื้อไม่ไหว ที่ถูกก็มองไม่เข้าตา"
"หลังจากนั้น กว่าจะเจอบ้านที่เหมาะสมก็ยากลำบาก"
"บ้านหลังนั้นทำเลดีหมู่บ้านก็ดี เจ้าของเดิมจะไปต่างประเทศเลยรีบขาย ราคาถูกกว่าราคาตลาดตั้งเป็นแสนหยวน ลูกชายกับลูกสะใภ้ไปดูแล้วก็พอใจมาก พวกเราเลยตกลงซื้อขายกันตรงนั้นเลย"
"แถมบ้านยังตกแต่งไว้ซะดิบดี เก็บกวาดนิดหน่อยก็เข้าอยู่ได้เลย พวกเรายังนึกว่าได้ของดีราคาถูกมาซะอีก"
"แต่สองสามีภรรยาหนุ่มสาวเข้าไปอยู่ได้ไม่นาน ก็เกิดเรื่องขึ้น"
เฒ่ากวนขมวดคิ้วส่ายหน้า
"ตอนแรก ลูกสะใภ้ก็เอาแต่บอกว่าในบ้านมีเสียงแปลกๆ บางทีก็ดังมาจากในลิ้นชัก บางทีก็ดังมาจากในตู้เสื้อผ้า พอหล่อนดึงออกดู ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย แถมยังบอกอีกนะ ว่าตอนกลางคืนนอนฝันเห็นแมลงไต่บนหน้า พอตื่นขึ้นมาก็เห็นแมลงอยู่เต็มเตียงไปหมด"
"แต่ลูกชายฉันกลับมองไม่เห็นอะไรเลย ยังนึกว่าลูกสะใภ้กำลังท้องก็เลยอ่อนไหว สภาพจิตใจตึงเครียดเกินไป แต่ต่อมา ลูกชายฉันก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเหมือนกัน"
"มีอยู่วันนึงเขากำลังสัปหงกอยู่บนโซฟา จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีลิ้นมาเลียที่เท้า ลิ้นนั้นเปียกชุ่มและน่าขยะแขยงมาก เขาตกใจตื่นขึ้นมาทันที ก็พบว่าฝ่าเท้าดำปื้นไปหมด ปวดอยู่หลายวันเลยทีเดียว"
"มีอยู่อีกครั้ง ตอนที่ลูกชายฉันกำลังอาบน้ำ สบู่ในห้องน้ำหมด เขาเลยเรียกให้ลูกสะใภ้หยิบก้อนใหม่มาให้ รออยู่พักหนึ่ง ก็มีคนยื่นสบู่มาให้ แต่พอเขาหันกลับไปมอง กลับกลายเป็นท่อนแขนผู้ชายที่มีขนดกดำไปทั้งแขน"
"เขาตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ พอมองดูอีกที ท่อนแขนนั่นก็หายไปแล้ว บนพื้นมีสบู่ตกอยู่ก้อนหนึ่ง เขาไม่กล้าอาบน้ำต่อ รีบออกมาถามลูกสะใภ้ว่ามีคนมาที่บ้านเหรอ? ลูกสะใภ้ก็บอกว่าไม่มี เมื่อกี้หล่อนนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นตลอด ไม่ได้ยินเสียงเขาเรียกเลย"
"เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นอยู่หลายครั้ง"
"ลูกชายก็รู้แล้วว่าบ้านหลังนี้มีความผิดปกติ แต่เขาไม่กล้าบอกลูกสะใภ้ กลัวว่าจะทำให้ลูกสะใภ้ตกใจ ก็เลยหาข้ออ้างออกจากบ้าน แล้วกลับมาปรึกษากับฉัน"
"ฉันนึกถึงท่าทางร้อนรนตอนที่เจ้าของเดิมขายบ้าน ก็คิดในใจว่าซวยแล้ว คงไม่ได้ซื้อโดนบ้านผีสิงมาหรอกนะ ก็เลยรีบลากลูกชายไปที่นั่น ไปลองสืบถามคนในหมู่บ้านดู"
"พอไปถึงที่นั่น ตาของลูกชายฉันก็กระตุกไม่หยุด เอาแต่บอกว่ารู้สึกใจคอไม่ดี รู้สึกแปลกๆ ก็เลยบอกว่าจะขึ้นไปดูชั้นบนซะหน่อย"
"พอไปดูนี่สิ เป็นเรื่องเลยล่ะ!"