บทที่ 407 บ้านโลงศพ

"ลูกชายฉันกลับมาถึงบ้าน พอเห็นเข้า!"
เฒ่ากวนเล่าถึงตอนที่อารมณ์พลุ่งพล่าน ก็ลุกพรวดขึ้นยืนทันที
"ลูกสะใภ้ล้มหมดสติอยู่หน้าประตูห้องครัว ในบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นแก๊ส เขาตกใจแทบแย่ รีบเปิดประตูหน้าต่าง แล้วอุ้มลูกสะใภ้ลงไปข้างล่าง ให้ฉันโทรเรียกปฐมพยาบาล"
"พอถึงโรงพยาบาล รักษาชีวิตผู้ใหญ่ไว้ได้ แต่เด็กไม่อยู่แล้ว! ลูกสะใภ้เสียใจมาก ร้องไห้ทุกวัน ไม่กินไม่ดื่ม หมอบอกว่าเป็นโรคซึมเศร้า"
"เธอบอกว่าวันนั้นจู่ๆ ก็อยากจะต้มซุป ไม่รู้ว่าไฟดับไปตอนไหน เธอคิดว่าเป็นเพราะตัวเองที่ทำให้ลูกต้องตาย เธอไม่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่ ควรจะตายไปพร้อมกับลูก ตอนนี้ลูกชายต้องเฝ้าเธออยู่ที่โรงพยาบาลไม่ห่างไปไหนเลย กลัวว่าเธอจะคิดสั้น"
"ความจริงเมื่อก่อน เธอไม่ใช่คนที่คิดสั้นแบบนั้นหรอก แต่ครั้งนี้กลับเอาแต่คิดหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องเดิมๆ"
เฒ่ากวนออกแรงขยี้ผมที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเอง ด้วยท่าทางกลัดกลุ้มจนหัวหมุน
"ฉันกับยายเฒ่ากลุ้มใจจนกินข้าวไม่ลง! ผมร่วงไปเป็นกระจุก! เมื่อก่อนฉันผมดกมากนะ ไม่ได้เป็นสภาพแบบตอนนี้! เป็นเพราะบ้านหลังนั้นทำร้ายเอาแท้ๆ!"
ลู่เฟยพิจารณาโหงวเฮ้งของเขา
หว่างคิ้วดำคล้ำ เป็นลักษณะของการถูกของสกปรกแปดเปื้อนจริงๆ
"หลังจากนั้นพวกคุณได้ไปสืบเรื่องบ้านหลังนั้นดูไหม ว่ามันมีที่มาที่ไปยังไง?"
"มันคือบ้านผีสิง!" เฒ่ากวนโกรธจนกัดฟันกรอด "บ้านหลังนั้นเคยมีคนตายมาก่อน! ได้ยินว่าเป็นผู้เช่า เป็นผู้หญิงคนนึงไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้คิดสั้น เปิดแก๊สฆ่าตัวตาย ศพเน่าส่งกลิ่นเหม็นถึงเพิ่งจะมีคนมาพบ! พวกเราไปหาเจ้าของบ้าน โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ ได้ยินว่าบินไปต่างประเทศแล้ว!"
"มิน่าล่ะถึงได้ขายให้พวกเราในราคาถูก! พวกเราเสียใจจนแทบจะตายอยู่แล้ว ของถูกไม่มีดีจริงๆ!"
"เจ้าของบ้านใจดำคนนี้ ทำร้ายคนชัดๆ!"
ก่นด่าอยู่สองสามประโยค เขาก็มองลู่เฟยด้วยความร้อนใจ
"เถ้าแก่ลู่ บ้านหลังนี้นับว่าเป็นของอัปมงคลไหม? คุณรับจำนำหรือเปล่า?"
"เฒ่ากวน พวกคุณเพิ่งมาที่ร้านอักษรเสียเป็นครั้งแรก ฉันขออธิบายกฎกติกาให้พวกคุณฟังก่อนแล้วกัน" ลู่เฟยไม่ได้พยักหน้ารับปากในทันที แต่กลับอธิบายให้ฟังก่อนว่าจำนำขาดคืออะไร และจำนำไถ่ถอนคืออะไร
"พูดง่ายๆ ก็คือ จำนำขาด บ้านก็ตกเป็นของฉัน จำนำไถ่ถอน พวกคุณสามารถไถ่ถอนคืนไปได้"
"ถ้าเป็นไปได้ แน่นอนว่าพวกเราต้องเลือกจำนำไถ่ถอนสิ! กว่าจะซื้อบ้านได้สักหลังมันไม่ง่ายเลยนะ!" เฒ่ากวนมีสีหน้าจริงใจ "เถ้าแก่ลู่ ถ้าคุณยินดีจะรับจำนำ วันนี้ไปที่นั่นกับฉันเลยได้ไหม? พวกเราไม่กล้ารอต่อไปแม้แต่วันเดียวแล้ว กลัวก็แต่ลูกสะใภ้จะคิดสั้นนั่นแหละ"
"แล้วรถของฉันล่ะจะรับจำนำเมื่อไหร่?" ชายผมทรงเทพเมฆาอัคคีที่อยู่ข้างๆ รีบลุกพรวดขึ้นมาทันที เอ่ยอย่างร้อนรนว่า "เถ้าแก่ลู่ รถบ้านฉันตอนนี้จอดทิ้งไว้ที่บ้าน ก็อันตรายเหมือนกันนะ! รถคันนั้นฉันก็ซื้อมาเพื่อเป็นสินสอดให้ลูกสาว คิดว่ารถใหม่ซื้อไม่ไหว งั้นก็ซื้อรถมือสองดีๆ สักคัน นึกไม่ถึงเลยว่ารถคันนั้นก็เคยมีคนตายมาก่อนเหมือนกัน!"

ลู่เฟยมองพวกเขาด้วยความขบขัน
คนหนึ่งซื้อบ้านเพื่อเป็นเรือนหอให้ลูกชาย อีกคนหนึ่งซื้อรถเพื่อเป็นสินสอดให้ลูกสาว
พวกคุณสองคนมาเป็นดองกันไปเลยดีกว่าไหมเนี่ย
"ทั้งสองท่าน ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อพวกคุณเป็นคนที่ซินแสสวีแนะนำมา ฉันจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแก้ไขปัญหาให้พวกคุณอย่างแน่นอน"
ลู่เฟยหยิบยันต์อักษรสยบผีออกมาสองแผ่น มอบให้พวกเขาคนละแผ่น
"เฒ่ากวน คุณเอายันต์แผ่นนี้กลับไปให้ลูกสะใภ้ของคุณพกติดตัวไว้ จะช่วยคุ้มครองให้เธอปลอดภัยได้ชั่วคราว ท่านนี้เรียกขานว่าอย่างไร?"
"ฉันแซ่อี้ เรียกฉันว่าเฒ่าอี้ก็พอ" ชายผมทรงเทพเมฆาอัคคีรีบตอบ
"เฒ่าอี้ คุณเอายันต์แผ่นนี้ไปแปะไว้ที่รถ จะช่วยสะกดความดุร้ายของมันไว้ได้ชั่วคราว รอฉันจัดการปัญหาเรื่องบ้านของเฒ่ากวนเสร็จ แล้วค่อยไปจัดการเรื่องรถของคุณ แบบนี้ดีไหม?"
"ฉันไม่มีปัญหา!" เฒ่ากวนรีบตอบทันที
เฒ่าอี้กัดฟันกรอด "เถ้าแก่ลู่ คุณต้องรีบหน่อยนะ!"
"วางใจเถอะ ไม่นานหรอก เฒ่ากวน ก่อนฟ้ามืดฉันจะไปที่บ้านผีสิงของคุณ คุณกลับไปรอโทรศัพท์จากฉันก็พอ"
ลู่เฟยพยักหน้าให้ทั้งสองคนพร้อมรอยยิ้ม ให้พวกเขาทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ แล้วเดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู
เมื่อคืนเขาเพิ่งจะทำงานมาทั้งคืน ยังไงก็ต้องให้เขาได้พักหายใจบ้างล่ะนะ
กินข้าวเช้าเสร็จ เขาก็ปิดประตูร้านเข้านอน
ยามเย็น
รถออฟโรดสีดำบรรทุกสองคนหนึ่งหมา ออกจากถนนวัตถุโบราณ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านจัดสรรระดับกลางแห่งหนึ่ง
สภาพแวดล้อมของหมู่บ้านจัดสรรถือว่าไม่เลวเลย การคมนาคมรอบด้านสะดวกสบาย บริเวณใกล้เคียงก็มีย่านการค้าอยู่ไม่น้อย การใช้ชีวิตก็สะดวกสบายมาก
จะไปโทษว่าครอบครัวเฒ่ากวนเห็นแก่ของถูกก็ไม่ได้ บ้านที่ทำเลดีขนาดนี้ ลดราคาลงมาเป็นแสนหยวน ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องหวั่นไหวกันทั้งนั้นแหละจริงไหม?
"เถ้าแก่ลู่ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว"
ที่ใต้ตึก เฒ่ากวนมารอด้วยความร้อนรนใจตั้งนานแล้ว
ข้างๆ ยังมีชายหนุ่มอายุไม่ถึงสามสิบคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย เค้าโครงหน้าตามีส่วนคล้ายคลึงกับเฒ่ากวนอยู่บ้าง
"เถ้าแก่ลู่ นี่คือลูกชายฉัน เสี่ยวกวน เขารู้ว่าคุณจะมา ก็เลยตั้งใจมาอธิบายสถานการณ์ให้คุณฟังโดยเฉพาะ เสี่ยวกวน รีบกล่าวทักทายเถ้าแก่ลู่สิ"
เสี่ยวกวนไม่ใช่แค่มีหว่างคิ้วดำคล้ำแล้ว แต่ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยไอสีดำทะมึน
เขากวาดสายตาพิจารณาลู่เฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า
พบว่าคนที่ถูกเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญคนนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะอายุน้อยกว่าตัวเองเสียอีก ในอ้อมกอดยังอุ้มลูกหมาหน้าตาเด๋อด๋าอยู่อีกตัวหนึ่ง ดูเหมือนคนพาสัตว์เลี้ยงมาเดินเล่น มากกว่าจะมาดูเรื่องลี้ลับ
ส่วนชายร่างกำยำที่อยู่ด้านหลัง ยิ่งดูไม่เหมือนคนดีเข้าไปใหญ่
ในแววตาของเขาพลันเกิดความไม่เชื่อถือขึ้นมาหลายส่วน คาดว่าคงจะคิดว่าพ่อของตัวเองถูกคนหลอกเข้าให้แล้ว
"เถ้าแก่ลู่ สวัสดี ฉันเป็นคนไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม ปัญหาเรื่องบ้านของฉัน คุณสามารถแก้ไขได้จริงๆ เหรอ? ถ้าไม่ได้ ก็กรุณาอย่ามาทำให้เสียเวลาเลย"
"ไอ้เด็กคนนี้ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง!" เฒ่ากวนรีบตีลูกชายไปทีหนึ่ง แล้วรีบกล่าวขอโทษลู่เฟยทันที "เถ้าแก่ลู่ ขอโทษด้วยนะ เขาแค่เป็นห่วงเมียจนร้อนใจเกินไปน่ะ ไม่ได้ตั้งใจหรอก"
ลู่เฟยโบกมือปัดอย่างไม่ถือสา ยิ้มตอบว่า "คุณเสี่ยวกวน บ้านฉันยังไม่ได้เห็นเลย ถ้าตอนนี้ฉันมาพูดโอ้อวดรับประกัน คุณจะเชื่อไหมล่ะ? ไม่สู้ พวกเราขึ้นไปดูข้างบนก่อนแล้วค่อยว่ากันดีไหม?"
"ตกลง"
เสี่ยวกวนมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินนำพวกเขาสองคนขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับพ่อ
บ้านอยู่บนชั้น 11
ชั้นหนึ่งมี 4 ห้อง นอกจากบ้านของเสี่ยวกวนแล้ว อีกสามห้องไม่มีคนอยู่เลย
"ตอนแรกพวกเรายังดีใจกันอยู่เลย รู้สึกว่าเงียบสงบดี ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมห้องข้างๆ ถึงไม่มีคนอยู่" เฒ่ากวนส่ายหน้าทอดถอนใจ
เสี่ยวกวนมองดูประตูใหญ่บ้านตัวเอง บนใบหน้าปรากฏร่องรอยของความหวาดผวาขึ้นมา
สูดลมหายใจเข้าลึก ถึงค่อยรวบรวมความกล้าเปิดประตู
"เชิญด้านในเลย"
ทันทีที่ประตูเปิดออก ไอเย็นยะเยือกก็พัดมาปะทะใบหน้า
บ้านผีสิงมีไอหยินถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง แต่ลู่เฟยกลับรู้สึกว่า ท่ามกลางไอหยินนี้ ยังมีกลิ่นอายแปลกประหลาดบางอย่างเจือปนอยู่ด้วย
เขายืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ถึงค่อยก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้าน
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ตกแต่งมาอย่างดีและมีรสนิยมมาก เป็นสไตล์โมเดิร์นลักชูรี่ที่คนหนุ่มสาวยุคนี้ชื่นชอบ
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านระเบียง ทาบทับลงบนพื้นไม้เป็นแสงสีแดงฉานราวกับสีเลือด
บ้านหลังนี้เห็นๆ อยู่ว่าทิศทาง แปลนห้อง และการตกแต่งล้วนดีมาก แต่พอเดินเข้ามากลับให้ความรู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
"เถ้าแก่ลู่ คุณมองอะไรออกบ้างไหม?"
สองพ่อลูกตระกูลกวนเดินตามลู่เฟยวนไปวนมาอยู่ในบ้าน เมื่อเห็นลู่เฟยเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไร เสี่ยวกวนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น
"รอสักครู่นะ"
ลู่เฟยให้หู่จึลงไปหาซื้อเชือกเส้นเล็กๆ กับระดับน้ำจากร้านขายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ข้างล่างมา
จากนั้น เขาก็ให้หู่จึขึงเชือกและใช้ระดับน้ำวัดไปทั่วทุกมุมของบ้าน สุดท้ายก็พยักหน้าและเผยให้เห็นสีหน้ากระจ่างแจ้ง
"เถ้าแก่ลู่ ตกลงคุณกำลังวุ่นวายทำอะไรอยู่เนี่ย?"
เฒ่ากวนเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามเช่นกัน
ปกติแล้วพวกผู้เชี่ยวชาญเวลามาดูเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่ว่าต้องใช้เข็มทิศหรืออะไรพวกนั้นหรอกเหรอ ทำไมเถ้าแก่ร้านอักษรเสียท่านนี้ถึงไม่เหมือนคนอื่นล่ะ? ระดับน้ำอะไรพวกนี้ มันเป็นอุปกรณ์ที่เอาไว้ใช้ตอนตกแต่งภายในไม่ใช่หรือไง
"เฒ่ากวน พวกคุณดูสิ บ้านหลังนี้โดยรวมแล้วฝั่งทิศตะวันออกกว้างกว่าฝั่งทิศตะวันตกไปหลายเซนติเมตรเลยนะ" ลู่เฟยชี้นิ้วไป
สองพ่อลูกยังคงงุนงงไม่เข้าใจ
"บ้านปกติ ควรจะเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสหรือสี่เหลี่ยมผืนผ้าสิ! แต่บ้านของพวกคุณ ฝั่งหนึ่งกว้าง ฝั่งหนึ่งแคบ พวกคุณว่ามันเหมือนกับอะไรล่ะ?"
สองพ่อลูกสบตากัน
"อะไรเหรอ?"