บทที่ 408 ผีเลียคน

สองพ่อลูกอึ้งไป
เฒ่ากวนโพล่งออกมาว่า "โลงศพงั้นเหรอ?!"
"ตอบถูกแล้ว มันก็คือรูปทรงของโลงศพไงล่ะ!" ลู่เฟยพยักหน้า "เฒ่ากวน คุณลองคิดดูอีกทีสิ โลงศพมีไว้ทำอะไร?"
"ใส่คนตาย" เฒ่ากวนตอบกลับ
"ถูกต้อง! บ้านโลงศพถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงทางฮวงจุ้ย ต้องมีคนตายแน่! อาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้ ครอบครัวพวกคุณจะไม่เกิดเรื่องได้ยังไง?"
เมื่อลู่เฟยพูดจบ เฒ่ากวนก็เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา สายตาที่มองดูบ้านสวยงามหลังนี้ยิ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"บ้านโลงศพงั้นเหรอ?"
เสี่ยวกวนกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เขาหยิบเชือกและระดับน้ำมาวัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้ทำเอาเขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งใจ
"จริงด้วยแฮะ!"
พอนึกถึงว่าตัวเองกับภรรยาต้องอาศัยอยู่ในโลงศพทุกวัน เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นย้อนหลังขึ้นมาเป็นระลอก
ความคลาดเคลื่อนแค่ไม่กี่เซนติเมตรแบบนี้ มองด้วยตาเปล่าไม่มีทางดูออกเลย ไม่รู้ว่าเป็นความจงใจตอนตกแต่งภายใน หรือเป็นเพราะช่างไม่ใส่ใจจนทำให้เกิดความผิดพลาดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เถ้าแก่ลู่ ที่ภรรยาฉันเกิดเรื่อง ก็เป็นเพราะการจัดวางผังบ้านงั้นเหรอ? แล้วแบบนี้ควรจะแก้เคล็ดยังไงล่ะ?" สายตาที่เขามองลู่เฟยเปลี่ยนไปอย่างมาก น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความเคารพนบนอบมากขึ้น
แต่ทว่า ลำพังแค่มองออกมันยังไม่พอ ต้องแก้ปัญหาให้ได้ถึงจะถูก

"ง่ายนิดเดียว ทุบบ้านทิ้งแล้วตกแต่งใหม่ก็สิ้นเรื่อง" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ?" สองพ่อลูกต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ
"ไม่ต้องทำพิธีปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายอะไรพวกนั้นเลยเหรอ?"
"ปัญหาฮวงจุ้ยที่เกิดจากการจัดวางผังบ้านแบบนี้ ขอแค่เปลี่ยนโครงสร้าง ปัญหาก็จะคลี่คลายไปเอง แต่บ้านของพวกคุณ ยังมีปัญหาเพิ่มมาอีกอย่างนึงนะ"
"อะไรเหรอ?"
"คุณเฒ่ากวน คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าบ้านหลังนี้เคยมีคนตายนะ คนตายโหง ความเคียดแค้นไม่สลายไป พวกคุณแค่แก้ไขบ้านโลงศพมันยังไม่พอ ยังต้องสวดส่งวิญญาณหยินพวกนั้นให้ไปสู่สุคติด้วยถึงจะถูก" ลู่เฟยยิ้ม

ทว่าสองพ่อลูกกลับหนาวสั่นสะท้าน มองไปรอบๆ ด้วยความกระสับกระส่าย
"สวดส่งวิญญาณพวกนี้ มันยุ่งยากไหม?" เฒ่ากวนขยับเข้าไปใกล้ลู่เฟย กดเสียงให้ต่ำลง ราวกับกลัวว่าไอ้พวกที่อยู่ในบ้านจะได้ยินเข้า
"คืนนี้ฉันจะลองอยู่ดูซะหน่อย ก็แค่วิญญาณหยินไม่กี่ตน คงไม่น่าจะยากเย็นอะไรนักหรอก" ลู่เฟยมีสีหน้าผ่อนคลาย
"ไม่กี่ตนเหรอ?" เสี่ยวกวนจับประเด็นได้อย่างรวดเร็ว "เถ้าแก่ลู่ ผีในบ้าน... มีมากกว่าหนึ่งตนเหรอ?"
"คุณเฒ่ากวนบอกว่า ผู้เช่าที่ตายในบ้านหลังนี้เป็นผู้หญิง แต่ท่อนแขนที่คุณเห็นในห้องน้ำกลับเป็นท่อนแขนของผู้ชาย" ลู่เฟยอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน "แถมตอนที่คุณสัปหงกอยู่บนโซฟา ก็รู้สึกว่ามีลิ้นมาเลียที่เท้าคุณด้วย ใช่ไหมล่ะ?"
"มีเรื่องนี้อยู่จริงๆ แต่พอฉันตื่นขึ้นมาก็มองไม่เห็นอะไรเลย แค่ปวดเท้าอยู่หลายวัน... แล้วไอ้นั่น มันคืออะไรอีกล่ะ?" เสี่ยวกวนพยักหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด พอนึกถึงสัมผัสเปียกชุ่มชวนขนลุกนั่น เขาก็รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
"คืนนี้ลองดูอีกทีก็รู้เองแหละ! สิ่งอัปมงคลสองสามอย่างนี้มันไม่เหมือนกัน เพราะงั้นเป็นไปได้สูงมากว่าจะมีมากกว่าหนึ่งตน"

สองพ่อลูกแทบจะชาชินไปแล้ว พวกเขาก็แค่ซื้อบ้านมือสองมาหลังหนึ่ง ทำเวรกรรมอะไรไว้นักหนาเนี่ย!
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก
ภายในบ้านเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ความรู้สึกหนาวเหน็บและเย็นเยียบนั้นยิ่งทวีความชัดเจน ลำพังแค่ยืนอยู่ในบ้าน ก็ให้ความรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว
"เฒ่ากวน พวกคุณเหลือคนไว้ที่นี่แค่คนเดียวก็พอแล้วล่ะ"
"ฉันอยู่เอง พ่อ พ่อไปดูแม่กับเสี่ยวฮุ่ยที่โรงพยาบาลเถอะ" ถึงแม้จะหวาดกลัวมาก แต่เสี่ยวกวนก็ยังคงเป็นฝ่ายเสนอตัวออกมา
"ถ้างั้นก็ตกลง! เถ้าแก่ลู่ ฝากจัดการทุกอย่างด้วยนะ พวกคุณต้องระวังตัวให้มากเลยนะ!"
เฒ่ากวนมองดูลูกชายของตัวเองด้วยความกังวลใจ กำชับอยู่นานถึงได้ยอมจากไปอย่างไม่ค่อยวางใจนัก