บทที่ 409 ดึงดูดไอหยิน

"เหม็น! เหม็นเหลือเกิน!"
ลิ้นเส้นนั้นถูกกลิ่นเหม็นฉุนรมจนผงะหงายหลังไป
หลังจากงุนงงไปสองวินาที ราวกับไม่อยากจะเชื่อ ปลายลิ้นก็ยืดออกไปสัมผัสฝ่าเท้าที่หยาบกร้านของหู่จึอย่างระมัดระวัง
"เหม็นเหลือเกิน!!!"
แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสโดนฝ่าเท้า มันก็หดกลับไปด้วยความขยะแขยง ถ่มน้ำลายออกมาสองสามกอง แล้วหันไปหาฝ่าเท้าคู่อื่นแทน
แต่ฝ่าเท้าคู่สุดท้าย มันยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ พอเข้าใกล้ก็เหมือนจะถูกฟ้าผ่า
วนไปวนมา สุดท้ายก็กลับมาอยู่ตรงหน้าฝ่าเท้าทองคำของหู่จึ
ด้วยความจนใจ
มันจึงทำได้เพียงลองดูอีกครั้ง
ปลายลิ้นค่อยๆ เลียไปที่ฝ่าเท้าที่หยาบกร้านเบาๆ
ใครจะไปรู้ว่า พอเลียปุ๊บ มันก็แข็งทื่อไปในทันที ล้มตึงลงกับพื้นราวกับแท่งน้ำแข็ง แผ่ฟองฟอดสีขาวออกมาตามผิว
"ฮ่าๆ เป็นไงล่ะ หลงใหลในความหอมของฝ่าเท้าทองคำของพี่หู่คนนี้จนหน้ามืดไปเลยสิ!"
เมื่อเห็นดังนั้น หู่จึก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยกฝ่าเท้าทองคำของตัวเองขึ้นแล้วกระทืบลงบนลิ้นเส้นนั้นอย่างแรง
ลิ้นเส้นนั้นหวาดผวาสุดขีด พยายามหดตัวหนีเข้าไปใต้โซฟาอย่างสุดชีวิต
"อ้าว จะหนีไปไหนล่ะ? รับฝ่าเท้าของพี่หู่คนนี้ไปซะเถอะ!"
หู่จึกระทืบลงไปอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นเส้นนั้นราวกับสลบไสลไปแล้ว ทาบอยู่บนพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก กระตุกเป็นจังหวะ
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นของเท้าอย่างรุนแรง
"พอแล้วๆ หู่จึ รีบใส่รองเท้าเร็วเข้า! แสบตาไปหมดแล้วเนี่ย!" ลู่เฟยที่อยู่ข้างๆ โบกมือปัดเป็นพัลวัน น้ำตาแทบจะไหลออกมาเพราะสำลักกลิ่น
ขืนปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังได้ทำร้ายพวกเดียวกันเองแน่
หู่จึกระทืบซ้ำไปอีกสองสามที ถึงได้ยอมใส่รองเท้าด้วยความเสียดาย
"คุณเสี่ยวกวน ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ลู่เฟยลุกขึ้นยืน ใช้มือพัดอากาศไปมา
"มะ... ไม่เป็นไร ก็แค่ปวดตานิดหน่อย" เสี่ยวกวนตกตะลึงอ้าปากค้าง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะได้สติกลับมา พบว่าตัวเองถึงกับน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว
ส่วนลิ้นเส้นนั้น ก็ห้อยต่องแต่งอยู่บนพื้นอย่างครึ่งเป็นครึ่งตาย ราวกับสูญเสียเรี่ยวแรงและพิษสงไปจนหมดสิ้น
"ผี... ดันกลัวเท้าเหม็น..." เสี่ยวกวนแทบไม่อยากจะเชื่อ
"ความเชื่อพื้นบ้านบอกไว้ว่า ผีกลัวสิ่งที่เป็นหยางขั้นสุด แล้วก็กลัวสิ่งสกปรกโสมมด้วย เพราะงั้น บางครั้งอุจจาระก็มีฤทธิ์ในการขับไล่สิ่งอัปมงคลได้เหมือนกัน" ลู่เฟยวิเคราะห์อย่างจริงจัง "แต่ฉันว่านะ ฝ่าเท้าทองคำของหู่จึนี่ร้ายกาจกว่าอุจจาระซะอีก!"
เกรงว่าคงมีแค่อึของเสี่ยวเฮยเท่านั้นแหละที่พอจะสู้สีกันได้ ทั้งสองอย่างนี้จัดอยู่ในหมวดหมู่อาวุธชีวภาพเหมือนกัน
และเจ้าเด็กฉลาดอย่างเสี่ยวเฮย ก็วิ่งหนีไปอยู่ริมหน้าต่างตั้งแต่ตอนที่หู่จึถอดรองเท้าแล้ว
"มีทฤษฎีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!" เสี่ยวกวนรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองถูกปูขึ้นมาใหม่
"ฮ่าฮ่า การไม่ล้างเท้ามันก็มีข้อดีของการไม่ล้างเท้านะ!" หู่จึหน้าบานด้วยความภาคภูมิใจ กระทืบลิ้นเส้นนั้นไปอีกที "รู้ถึงความร้ายกาจของพี่หู่หรือยังล่ะ! ปล่อยให้แกเลียฝ่าเท้าคนอื่นดีนัก ฝ่าเท้าทองคำของพี่หู่จะให้แกเลียให้พอใจไปเลย!"
"หู่จึ เลิกเล่นได้แล้ว พลิกโซฟาขึ้นมาสิ" ลู่เฟยโบกมือปัด
ลิ้นเส้นนั้นยื่นออกมาจากใต้โซฟา เห็นได้ชัดว่าใต้โซฟามีอะไรบางอย่างอยู่
"ได้เลย!"
หู่จึทำท่าถลกแขนเสื้อที่ไม่มีอยู่จริง ใช้สองมือจับที่ขอบล่างของโซฟา แล้วออกแรงพลิกขึ้น
พื้นที่ใต้โซฟาปรากฏสู่สายตา
บนพื้นที่มีฝุ่นบางๆ ปกคลุมอยู่ นอกจากซากแมลงสาบตายสองสามตัวแล้ว ก็ยังมีพวงกุญแจตุ๊กตาขนาดเท่าฝ่ามือตกอยู่อีกตัวหนึ่ง
ตุ๊กตาตัวนั้นทำหน้าตาทะเล้นแลบลิ้นออกมา เดิมทีมันควรจะดูน่ารักน่าชัง
แต่ลิ้นเปียกชุ่มที่ชอบเลียฝ่าเท้าคนเส้นนั้น กลับโผล่ออกมาจากปากของตุ๊กตา ช่างดูทั้งน่าสยดสยองและแปลกประหลาดยิ่งนัก
"นี่มันพวงกุญแจโทรศัพท์มือถือของภรรยาฉันไม่ใช่เหรอ?" เสี่ยวกวนตกใจเป็นอย่างมาก "หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นานก็หายไป ที่แท้ก็หล่นอยู่ใต้โซฟานี่เอง... แต่พวงกุญแจกลายเป็นผีไปได้ยังไง?"
"ในบ้านไม่ควรวางพวกตุ๊กตาไว้เยอะเกินไป ของที่มีรูปร่างเหมือนคนมันดึงดูดไอหยินได้ง่าย ทำให้มีของไม่สะอาดมาสิงสถิตอยู่ได้ง่าย โดยปกติแล้วก็ไม่เป็นไรหรอก แต่บ้านของคุณเป็นบ้านโลงศพสุดหรู มีสิ่งอัปมงคลตั้งมากมายที่อยากจะเข้ามาอยู่"
ลู่เฟยอธิบายด้วยรอยยิ้ม
"การที่คนเป็นๆ มาอาศัยอยู่ที่นี่ ก็เท่ากับมาแย่งอาณาเขตกับภูตผีปีศาจ พวกมันจะไม่อาละวาดได้ยังไงล่ะ"
เสี่ยวกวนขำไม่ออกเลย
เห็นๆ อยู่ว่าเป็นบ้านที่พวกเขาเสียเงินซื้อมาแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาไปรบกวนสิ่งอัปมงคลซะงั้น
"แล้วอย่างอื่นล่ะ?"
"ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ จัดการไปทีละอย่าง ไม่ว่าจะมีเยอะแค่ไหน ฉันก็จะล้างบางให้คุณจนสะอาดเกลี้ยงเลย" ลู่เฟยสะบัดยันต์อักษรสยบผีใส่ตุ๊กตาตัวนั้นอย่างลวกๆ
ลิ้นที่สูญเสียความสามารถในการต่อต้านไปแล้ว สลายไปในพริบตา
พวงกุญแจกลับกลายเป็นพวงกุญแจธรรมดาตามเดิม
แต่เสี่ยวกวนก็ไม่กล้าเข้าไปเก็บ
"คิวต่อไปตาใครดีนะ?" ลู่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้าน แล้วก้าวเดินไปทางห้องน้ำ "ลองไปดูกันดีกว่า ว่าท่อนแขนนั่นมีขนหน้าแข้งเยอะแค่ไหน"
หู่จึหน้าตาตื่นเต้น เอามือถูขนหน้าแข้งบนแขนตัวเอง "ให้มันออกมาแข่งกับพี่หู่ดูสิ!"
ท่าทางที่ผ่อนคลายและใจเย็นของทั้งสองคน ดูไม่เหมือนคนมาปราบผีเลย แต่กลับเหมือนมาเดินเล่นซะมากกว่า
แต่เสี่ยวกวนจะไปสงสัยในความสามารถของพวกเขาได้ยังไง การปราบผีได้ง่ายๆ เหมือนกับมาเล่นสนุกแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงแล้วจะเป็นอะไร?
เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาก็รีบสาวเท้าตามไปติดๆ ไม่กล้าอยู่ข้างนอกคนเดียว
ห้องน้ำมีขนาดไม่ใหญ่นัก
กระเบื้องสีขาวสะท้อนแสงไฟเย็นเยียบ
ลู่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ บนชั้นวางก็มีแค่อุปกรณ์อาบน้ำธรรมดาๆ ไม่เห็นมีพวกตุ๊กตาหรือของทำนองนั้นเลย
"พื้นที่แค่นี้ มันจะไปซ่อนอยู่ตรงไหนได้นะ?"
ห้องน้ำมองปราดเดียวก็เห็นหมด ลู่เฟยกวาดสายตาค้นหาไปทั่ว จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นเหมือนมีแมลงคลานผ่านไปตรงมุมห้อง
เขาหันขวับไปมองทันที แมลงตัวนั้นก็หายลงไปในท่อระบายน้ำแล้ว
"แมลงสาบอีกแล้วเหรอ?" เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือให้หู่จึ "หู่จึ เปิดออกดูซิ"
"ได้เลย!"
หู่จึนั่งยองๆ ลง เปิดฝาท่อระบายน้ำออก ก็พบว่าข้างในมีอะไรบางอย่างชื้นแฉะและอุดตันเป็นก้อนใหญ่อยู่
"นี่มันอะไรกันเนี่ย?"
เขาให้เสี่ยวกวนไปหาไม้แขวนเสื้อมา ดัดให้ตรง แล้วเอาตะขอแหย่ลงไปเกี่ยวดู นึกไม่ถึงเลยว่าจะเกี่ยวเอากลุ่มผมยาวที่ปะปนไปด้วยซากแมลงสาบออกมาเป็นก้อนใหญ่
"ช่วยรักษาความสะอาดกันหน่อยเถอะ บ้านพวกคุณทำไมถึงมีแมลงสาบอยู่ทุกที่เลยเนี่ย!"
หู่จึทำหน้าขยะแขยง ท่อระบายน้ำดูราวกับเป็นหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ซากแมลงสาบกับเส้นผมยิ่งควานก็ยิ่งออกมาเยอะ จนแทบจะกองเป็นภูเขาเลากาได้แล้ว
ควานไปควานมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ารอบด้านมันเงียบและมืดลงไปหน่อย
"เป็นอะไรไป ไฟดับเหรอ?"
เขาเงยหน้าขึ้น ก็ต้องชะงักไปในทันที
ผมยาวสีดำเปียกชุ่มโปรยปรายลงมาจากเหนือหัวเขา ปกคลุมหัวของเขาเอาไว้จนมิดชิด
"ฉันไปมีผมยาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย..."
ความรู้สึกเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากกลางกระหม่อม หู่จึตระหนักได้ถึงบางอย่าง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง
ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า คือใบหน้าขาวซีดของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิด!
"เชี่ยเอ๊ย!"
หู่จึรีบเอามือคลำไปที่หลังตัวเอง แต่กลับว่างเปล่า
"เชี่ยเอ๊ย! ดาบฉันไปไหนล่ะ?"
เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ไม่มีเวลามาคิดว่าดาบหายไปไหนแล้ว เตรียมจะชักเท้าวิ่งหนี แต่ผีผู้หญิงก็ใช้สองมือที่ขาวซีดกดลงบนไหล่ของเขาทันที เขารู้สึกว่าไหล่หนักอึ้งอย่างกะทันหัน ราวกับแบกภูเขาน้ำแข็งเอาไว้ แม้แต่จะยืนก็ยังยืนไม่ขึ้น
ใบหน้าของผีผู้หญิงบวมเป่ง เส้นผมเปียกชื้นและเย็นเฉียบ เหมือนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำก็ไม่ปาน
ใบหน้าที่ขาวซีดค่อยๆ ลดต่ำลง เข้าใกล้ใบหน้าของหู่จึเรื่อยๆ
"ฉันขอเตือนนะ อย่าเข้ามานะโว้ย! จูบแรกของพี่หู่ต้องเก็บไว้ให้เมียในอนาคตนะเว้ย..."
เมื่อเห็นว่าริมฝีปากสีดำคล้ำของผีผู้หญิงกำลังจะประทับลงบนปากของตัวเอง หู่จึก็กัดปลายลิ้นอย่างแรง พ่นศรโลหิตหยางบริสุทธิ์ออกมาคำโต
พรวด!
ภาพตรงหน้าพร่ามัว ผีผู้หญิงหายวับไป
หู่จึพบว่าตัวเองยังคงนั่งยองๆ อยู่ข้างท่อระบายน้ำอย่างปลอดภัย ในมือถือเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงและแมลงสาบอยู่ก้อนใหญ่ เขารีบโยนทิ้งด้วยความขยะแขยง
"หู่จึ นายเห็นอะไรเหรอ?"
เสียงของเถ้าแก่ดังแว่วมาข้างหู เขาหันไปมอง ก็พบว่าดาบหัวผีที่หายไป กลับไปอยู่ในมือของเถ้าแก่เสียแล้ว