บทที่ 410 ไปทลายรังแมลงสาบ

"เถ้าแก่ นี่คุณหลอกฉันอีกแล้วใช่ไหม?" หู่จึเบิกตากว้าง
"ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง? ฉันเห็นนายแบกดาบควานท่อระบายน้ำมันเหนื่อย ก็เลยช่วยถือให้แป๊บนึงไง!" ลู่เฟยหัวเราะพลางเอาดาบหัวผีเสียบกลับคืนไปที่แผ่นหลังของเขา ตบไหล่เขาอย่างสนิทสนม "รีบบอกมา เมื่อกี้เห็นอะไร?"
"งั้นฉันควรจะขอบคุณคุณใช่ไหมล่ะเถ้าแก่!"
หู่จึหน้ามุ่ยด้วยความน้อยใจ
"ฉันเห็นผีผู้หญิงตนนึง ผมยาวมาก ห้อยหัวลงมาจากข้างบน..." เขาเงยหน้าขึ้น มองดูฝ้าเพดานห้องน้ำ "เถ้าแก่ ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะว่าผีตนนั่นซ่อนอยู่ที่ไหน"
"บนฝ้าเพดานงั้นเหรอ?" ลู่เฟยเดาได้จากสายตาของเขา จึงหันไปมองเสี่ยวกวน "คุณเสี่ยวกวน รื้อฝ้าเพดานออก คงไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ไม่เป็นไรหรอก ถึงยังไงก็ต้องทุบทิ้งทำใหม่อยู่แล้ว รื้อเลย!" เสี่ยวกวนรีบพยักหน้าเป็นพัลวัน
ไม่ต้องรอให้ลู่เฟยสั่ง หู่จึก็ลงมือด้วยตัวเองอย่างรู้หน้าที่ เขาถือดาบหัวผีไว้ในมือ ใช้ปลายดาบงัดแผ่นฝ้าเพดานออกทีละแผ่น
แกรก
เส้นผมเปียกชุ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่ากลุ่มหนึ่งร่วงหล่นลงมา แมลงสาบนับไม่ถ้วนชอนไชออกมาจากข้างใน บินว่อนคลานยั้วเยี้ยไปทั่วห้อง
"เชี่ยเอ๊ย! เชี่ยเอ๊ย!"
หู่จึร้องโวยวายกระโดดโลดเต้น ปัดป่ายตามตัวพัลวัน
เสี่ยวกวนยิ่งตกใจกลัวจนต้องไปหลบอยู่หลังลู่เฟย
ภาพเหตุการณ์นี้ ทำเอาแม้แต่ลู่เฟยก็ยังรู้สึกหนังหัวชาหนึบ
แต่เพียงพริบตาเดียว แมลงสาบพวกนั้นก็หายวับไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเส้นผมที่ยุ่งเหยิงกลุ่มนั้น
"สถานการณ์มันยังไงเนี่ย?"
หู่จึกับเสี่ยวกวนงุนงงไปหมด
แมลงสาบตั้งมากมายเมื่อครู่นี้ หรือว่าจะเป็นแค่ภาพลวงตา? แต่คนสามคน จะเกิดภาพลวงตาเหมือนกันในเวลาเดียวกันได้ยังไง?
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ลู่เฟยเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น
"แมลงสาบในบ้านคุณ มันจะเยอะและแปลกประหลาดเกินไปหน่อยแล้วมั้ง!"
"นั่นสิ ภรรยาฉันก็มักจะบอกว่าเธอเห็นแมลงสาบ ตอนกลางคืนเวลานอนก็มีแมลงสาบมาไต่บนหน้า แต่พอลืมตาก็ไม่เห็นมีอะไรเลย" เสี่ยวกวนเกาหัวด้วยความกลัดกลุ้ม "เถ้าแก่ลู่ นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..."
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ากลุ่มเส้นผมนั้นกำลังฝืนกระดึ๊บเลียบไปตามโคนกำแพง แอบมุดลงไปในท่อระบายน้ำ
"ขยับแล้ว! เส้นผมมันขยับแล้ว..." เขาร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก
ลู่เฟยเพียงแค่เอียงหัวเล็กน้อย
"หู่จึ"
"คิดจะหนีรอดสายตาพี่หู่คนนี้ไปได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
หู่จึลงมืออย่างรวดเร็ว ตวัดดาบฟันฉับลงไปบนกลุ่มเส้นผมที่เปียกชุ่มนั้นอย่างแรง
กลุ่มเส้นผมสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มีของเหลวสีดำคล้ำไหลซึมออกมาจากด้านล่าง ก่อนจะแน่นิ่งไปอย่างสมบูรณ์
"คุณเสี่ยวกวน ไม่ต้องกลัว ผีผู้หญิงพรรค์นี้ไม่ต้องถึงมือเถ้าแก่ฉันหรอก แค่ฉันลงดาบเดียวก็เอาอยู่แล้ว!" หู่จึแบกดาบใหญ่ไว้บนไหล่อย่างเท่ๆ
"ผีผู้หญิงเหรอ?" เสี่ยวกวนมีสีหน้าตกตะลึง "แต่คนที่ส่งสบู่ให้ฉัน เป็นท่อนแขนผู้ชายนะ ภรรยาฉันก็บอกว่า บางเวลานอน ก็รู้สึกว่ามีมือผู้ชายมาลูบไล้ตัวเธอ เธอคิดว่าเป็นฉัน แต่พอหันไปมองกลับพบว่าฉันไม่ได้อยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ"
"นั่นแสดงว่าในบ้านคุณยังมีผีอยู่อีกตน แถมยังเป็นผีลามก ที่สามารถไปไหนมาไหนในบ้านได้อย่างอิสระ ส่วนที่อยู่ในเส้นผมนี่เป็นแค่ผีผู้หญิง สิ่งอัปมงคลนอกจากจะสิงอยู่ในเส้นผมแล้ว ก็มักจะซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมิดและชื้นแฉะ"
ลู่เฟยพูดไปพลาง ใช้กระดาษเหลืองจุดไฟเผากลุ่มเส้นผมเหล่านั้นจนสะอาดเกลี้ยง
"แต่เส้นผมมันไปอยู่บนฝ้าเพดานได้ยังไง?" เสี่ยวกวนยังคงไม่เข้าใจ
"บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับแมลงสาบในบ้านคุณก็ได้"
จู่ๆ ลู่เฟยก็นึกขึ้นมาได้ ที่ไหนในบ้านเขามีสิ่งอัปมงคล ที่นั่นก็จะมีแมลงสาบ
ทั้งสองอย่างนี้ตกลงแล้วมันมีความเกี่ยวข้องกันยังไง?
เขาหรี่ตาลง เดินออกจากห้องน้ำ
ในห้องนั่งเล่นยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็น พลังทำลายล้างจากฝ่าเท้าทองคำของหู่จึมันรุนแรงเกินไปจริงๆ เสี่ยวเฮยเอาแต่เป่าลมอยู่ริมหน้าต่าง ไม่ยอมเดินเข้ามาเลย
ลู่เฟยมองซ้ายมองขวา ยังเหลือห้องนอนกับห้องหนังสือที่ยังไม่ได้ค้นหา จึงสาวเท้าเดินไป
เสี่ยวกวนเดินตามหลังเขากับหู่จึไปติดๆ
หลังจากจัดการผีไปได้สองตนอย่างราบรื่น ในใจของเสี่ยวกวนก็ผ่อนคลายลงมาก ไม่ได้ตึงเครียดและหวาดผวาเหมือนตอนแรกแล้ว
แต่พวกเขาค้นหาห้องทั้งสามห้องทั้งข้างในข้างนอกไปจนทั่วแล้ว นอกจากซากแมลงสาบตายสองสามตัว ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย
ผีลามกตนนั้นดูเหมือนจะซ่อนตัวไปแล้ว
"เถ้าแก่ลู่ ไอ้ตัวสุดท้ายนั่นมันตกใจหนีไปแล้วหรือเปล่า?" เสี่ยวกวนเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง ถึงยังไงลู่เฟยก็เก่งกาจขนาดนั้น ใช้แค่ยันต์แผ่นเดียวก็กำจัดผีได้แล้ว
"ไอหยินยังอยู่ มันไม่ได้หนีไปไหนหรอก"
ลู่เฟยลองสัมผัสดูเล็กน้อย กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนอน จู่ๆ ก็ยิ้มบางๆ แล้วปิดประตูห้องลง
จากนั้น ก็แปะยันต์อักษรสยบผีไว้ตามประตูและหน้าต่างทุกบาน
"หู่จึ นายไปดูใต้เตียงซิ"
"ได้!"
หู่จึถือดาบหัวผีไว้ตลอดเวลา กลัวว่าเถ้าแก่จะหลอกตัวเองอีก เขาย่อตัวลง ชะโงกหน้าเข้าไปดูใต้เตียงที่มืดมิด
พอมองดูแค่นั้นแหละ
หนังหัวก็ชาหนึบขึ้นมาทันที
ใต้เตียงเต็มไปด้วยซากแมลงสาบตายนับไม่ถ้วน ปูเป็นชั้นหนาเตอะ!
"แม่ร่วงเอ๊ย! บ้านเขาไปทลายรังแมลงสาบมาหรือไงเนี่ย?"
หู่จึฝืนทนต่ออาการขนลุกซู่ไปทั้งตัว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใต้เตียงอีกนิด จนตัวราบไปกับพื้นแล้ว
เขาหันหัวมองหาอย่างระมัดระวังในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้
จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่ใบหู ไม่ทันได้มองให้ชัด ก็รีบตวัดดาบหัวผีฟันกวาดออกไปทันที
รอจนกระทั่งความเย็นเยียบนั้นสลายไป เขาถึงค่อยหันไปมอง
ท่อนแขนผู้ชายที่เต็มไปด้วยขนดกดำท่อนหนึ่ง รีบหดตัวกลับเข้าไปในฟูกที่นอนอย่างรวดเร็ว
ผีจับหู หูจะหลุด
ถ้าถูกผีตนนั่นลอบโจมตีสำเร็จล่ะก็ ต่อไปเขาคงต้องหูหนวกแน่
"ไสหัวออกมานะ!" เขากวัดแกว่งดาบหัวผีอยู่ใต้เตียงอย่างบ้าคลั่ง ซากแมลงสาบแตกกระจายไปทั่ว
ผีลามกในที่สุดก็ทนไม่ไหว แอบมุดออกมาจากอีกฝั่งของเตียงอย่างเงียบเชียบ ซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านราวกับเงาสายหนึ่ง อ้อมผ่านลู่เฟย ไปอยู่ด้านหลังของเสี่ยวกวน
เสี่ยวกวนกำลังมองดูหู่จึที่อยู่ใต้เตียงด้วยความตึงเครียด ไม่รู้ตัวเลยสักนิด
ผีลามกตนนั้นยื่นท่อนแขนไปที่แผ่นหลังของเขา ราวกับต้องการจะสิงร่างเขา
แต่มันยังไม่ทันได้สัมผัสโดนตัวอีกฝ่าย ท่อนไม้เล็กๆ ที่ดูธรรมดาไม่สะดุดตาราวกับไม้คลึงแป้ง ก็ยื่นเข้ามาขวางไว้
"หาตัวแกเจอแล้ว!"
พอหันไปมอง ก็พบว่าลู่เฟยกำลังมองมันด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
ท่อนไม้เล็กๆ นั่นแฝงไปด้วยพลังที่ทำให้ผีรู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ ผีลามกตกใจสุดขีด หันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่กลับถูกยันต์อักษรสยบผีบนประตูกระแทกกระเด็นกลับมาอย่างแรง
"แอบหนีออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
หู่จึได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงมุดออกมาจากใต้เตียง กวัดแกว่งดาบฟันใส่ผีลามกอย่างดุร้าย
ผีลามกจะหนีก็หนีไม่รอด จะสู้ก็สู้ไม่ชนะ ในยามตื่นตระหนกลนลานจึงพุ่งเข้าหาเสี่ยวกวนที่ดูอ่อนแอที่สุดในบรรดาสามคน
"แม่ร่วงเอ๊ย!"
เสี่ยวกวนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เซถลาถอยหลังไป
ตูม!
ตามมาติดๆ ก็ได้ยินเพียงเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ภาพตรงหน้าพร่ามัว เขายังไม่ทันได้มองเห็นชัดเจนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผีลามกที่มีใบหน้าดุร้ายตนนั้น ก็มลายหายไปต่อหน้าต่อตาเขาเสียแล้ว
"มะ... ไม่มีแล้วเหรอ?"
เสี่ยวกวนยืนอึ้งอยู่กับที่ ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะได้สติกลับมา เหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั้งตัว
เมื่อกี้มันคืออะไรน่ะ? เวทมนตร์เหรอ?
จากนั้น ลู่เฟยกับหู่จึก็ตรวจสอบทั่วทั้งบ้านอีกรอบ ก่อนจะปัดมือ
"เอาล่ะ คุณเสี่ยวกวน สิ่งอัปมงคลในบ้านคุณถูกจัดการจนสะอาดเกลี้ยงแล้วล่ะ"
ผีกระจอกพวกนี้ในบ้านเขา สำหรับคนธรรมดาแล้วถือว่าน่าสะพรึงกลัวพอสมควร แต่สำหรับลู่เฟยในเวลานี้ มันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย
"จะ... จริงเหรอ?"
เสี่ยวกวนยังคงไม่อยากจะเชื่อ
ยากจะจินตนาการได้เลย ว่าสิ่งอัปมงคลที่เกือบจะทำร้ายภรรยาและลูกของเขาจนตาย จะพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อหน้าลู่เฟยขนาดนี้
"ถ้างั้นพวกเราทุบบ้านแล้วตกแต่งใหม่ ต่อไปก็จะไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?"
"เปล่าเลย!" แต่ทว่า ลู่เฟยกลับส่ายนิ้วไปมา "ยังมีปัญหาที่สำคัญที่สุดอยู่อีกอย่างหนึ่ง ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ ต่อไปก็จะมีของสกปรกหลั่งไหลเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย"
จุดสำคัญนี้แหละ ถึงจะเป็นจุดที่อันตรายที่สุดในบ้านเขา!

**ผู้แปลไม่อยู่ไปต่างประเทศกับครอบครัวนะคะ กลับมาวันที่ 30 ค่า**