บทที่ 411 อาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์

พอเสี่ยวกวนได้ยินลู่เฟยพูดแบบนี้ ก็ถึงกับอึ้งไปทันที
เขาเดิมทีคิดว่าบ้านโลงศพดึงดูดไอหยินจนผีหลอกก็ถือว่าน่ากลัวพออยู่แล้ว ทำไมถึงยังมีปัญหาที่ใหญ่กว่านี้อยู่อีก?
เขาลูบหน้าตัวเอง พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษาสติให้เยือกเย็น แต่น้ำเสียงก็ยังคงสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
"เถ้าแก่ลู่ ยังมีอะไรอีกล่ะ?"
"เรื่องนี้ ต้องรอให้ฟ้าสางก่อนถึงจะรู้ได้" ลู่เฟยมองดูใบหน้าที่ซีดเซียวอิดโรยของเขา "คุณเสี่ยวกวน สิ่งอัปมงคลในบ้านถูกกำจัดไปแล้ว ตอนนี้คุณไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ"
เสี่ยวกวนเกาหัว เวลาแบบนี้เขาจะไปหลับลงได้ยังไง
"เถ้าแก่ลู่ คุณช่วยบอกฉันหน่อยไม่ได้เหรอ ว่าทำไมต้องรอให้ถึงตอนฟ้าสางด้วย?"
"ข้อห้ามทางหยินหยาง ล้วนมีกฎเกณฑ์ของมัน! คุณเสี่ยวกวน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอมพะนำหรอกนะ แต่ต่อให้หาตอนนี้ก็หาไม่เจอ ถ้ารีบพูดออกมาก่อนที่จะหาเจอ บางทีมันอาจจะไม่ขลังแล้วก็ได้" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ "มีพวกเราอยู่ คุณวางใจพักผ่อนเถอะ"
"นี่... ก็ได้"
เสี่ยวกวนมองลู่เฟยด้วยความรู้สึกลังเล ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากโทรศัพท์ไปบอกให้พ่อสบายใจแล้ว ก็ไปนั่งสัปหงกอยู่บนโซฟา
เขาหลับตาลง ความจริงแล้วในใจเต็มไปด้วยความกังวล
ความสามารถของลู่เฟยนั้นไม่ต้องสงสัยเลย เขาเองก็ยอมรับนับถือจากใจจริง
แต่การที่จู่ๆ ก็หยุดมือไปในเวลาแบบนี้ หรือว่าจงใจจะเล่นตัว?
ได้ยินมาว่าคนที่มีฝีมือด้านนี้ ยิ่งเก่งก็ยิ่งคิดค่าตัวแพง ครอบครัวของเขาเพื่อที่จะซื้อบ้านก็ทุ่มเงินเก็บไปจนหมดเนื้อหมดตัวแล้ว ถ้าเกิดลู่เฟยเรียกราคาขูดรีดขึ้นมา...
เสี่ยวกวนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน
วันต่อมา เขาลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว
ลู่เฟยกับหู่จึนั่งยองๆ อยู่ริมผนังทีวี กำลังจ้องมองอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนลูกหมาตัวดำอ้วนจ้ำม่ำนั่นก็นั่งแกว่งหางอยู่ข้างๆ
"เถ้าแก่ลู่"
เขารีบลุกขึ้น สาวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
"เถ้าแก่ลู่ ปัญหาสำคัญนั่นคืออะไร ตอนนี้พอจะบอกได้หรือยัง?"
"คุณเสี่ยวกวน ผนังทีวีนี้ทุบได้ใช่ไหม? ทุบผนังแล้วก็จะรู้เอง" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"ได้สิ" ถึงยังไงก็ต้องตกแต่งใหม่อยู่แล้ว เสี่ยวกวนจึงพยักหน้าอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ลู่เฟยโบกมือให้หู่จึ
หู่จึหยิบค้อนขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ทุบปังๆ ไปสองสามที ก็ทุบผนังทีวีจนแตกออกเป็นรู
ลู่เฟยเปิดไฟฉาย สาดแสงเข้าไปในรูที่แตกนั้น หลังจากพิจารณาดูแล้ว ก็สวมถุงมือเฉพาะของโรงรับจำนำ ยื่นมือเข้าไปข้างใน ควักเอาวัตถุแปลกประหลาดที่ห่อด้วยผ้าสีดำออกมาชิ้นหนึ่ง
"เถ้าแก่ลู่ นี่คืออะไรเหรอ?"
เสี่ยวกวนที่จับตาดูการกระทำของพวกเขาอยู่ข้างๆ อย่างใกล้ชิด พอเห็นว่าหาของเจอแล้ว ก็อดรนทนไม่ไหวรีบเอ่ยถามทันที
บนผ้าสีดำเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าถูกวางทิ้งไว้ข้างในนั้นเป็นเวลานานมากแล้ว
"ใจเย็นๆ ก่อน"
ลู่เฟยไม่ได้เปิดออกในทันที แต่ให้หู่จึไปหาขวดใส่เครื่องปรุงที่ว่างเปล่าในห้องครัวมาใบหนึ่ง จากนั้นถึงค่อยนำผ้าสีดำไปวางไว้บนโต๊ะน้ำชา แล้วคลี่ออกอย่างระมัดระวัง
เสี่ยวกวนเบิกตากว้าง ข้างในนั้นมีของแปลกประหลาดสองสามอย่างที่เขาจินตนาการไม่ถึงเลย
ผ้ากระสอบ เงินกระดาษ ขี้เถ้าธูป แล้วก็ยังมีแมลงสาบอีกสี่ตัว
"ทำไมถึงมีแมลงสาบอีกแล้วล่ะ?" หู่จึอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา สิ้นเสียง แมลงสาบพวกนั้นก็ขยับตัวขึ้นมาจริงๆ ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้งโหยง "เชี่ยเอ๊ย ยังเป็นๆ อยู่เลยนี่หว่า!"
ลู่เฟยตาไวและมือไว รีบเอาขวดแก้วครอบพวกมันไว้
"เถ้าแก่ลู่ ของพวกนี้มีไว้ทำอะไรเหรอ?" ของสองสามอย่างที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยนี้ ทำเอาเสี่ยวกวนถึงกับงุนงงไปหมด
"นี่คืออาถรรพ์ชนิดหนึ่ง!"
ลู่เฟยชี้ไปที่ผ้ากระสอบ เงินกระดาษ และขี้เถ้าธูป
"ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องใช้ในงานศพ เรียกว่าอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์! การเอาของพวกนี้ไปวางไว้ในบ้านคนอื่น เรียกว่าการทำอาถรรพ์ เป็นการสาปแช่งให้ครอบครัวคนอื่นต้องสวมชุดไว้ทุกข์จัดงานศพ"
"นั่นมันสาปแช่งให้คนตายนี่นา?" เสี่ยวกวนอ้าปากค้าง รู้สึกหนาวสันหลังวาบ "ใครมันเลวทรามต่ำช้าขนาดนี้ เอาของพวกนี้มาไว้ในบ้านคนอื่น?"
"นี่มันแค่เลวทรามงั้นเหรอ? จงใจทำร้ายชีวิตคนอื่น เห็นๆ อยู่ว่าอำมหิตชัดๆ!" หู่จึเบ้ปากส่ายหน้า
"ของพวกนี้ซ่อนอยู่ในผนังทีวี จะต้องถูกใส่เข้าไปตั้งแต่ตอนที่ตกแต่งภายในครั้งแรกแน่ๆ น่าจะเป็นเจ้าของบ้านคนก่อนไปล่วงเกินใครเข้า" ลู่เฟยคาดเดา
"เขาไปล่วงเกินคนอื่น แต่คนที่ต้องมารับเคราะห์คือพวกเรา! ทั้งๆ ที่รู้ว่าบ้านมีปัญหา ก็ยังจะเอามาปล่อยเช่าปล่อยขายอีก!"
"คนเราพอโดนอาถรรพ์เล่นงานเข้าแล้ว มันไม่ได้สลัดหลุดง่ายขนาดนั้นหรอก ฉันดูจากการตกแต่งบ้านที่ทำมาอย่างดีนี้แล้ว เจ้าของเดิมก็คงตั้งใจจะอยู่เองนั่นแหละ แต่ตอนหลังพอพบว่ามีปัญหาถึงได้ปล่อยเช่า แต่การปล่อยเช่าก็ไม่ช่วยแก้ปัญหา ก็เลยรีบร้อนขายทิ้ง สุดท้ายพวกคุณก็มาซื้อไป"
"ทำไมถึงมีคนแบบนี้นะ เห็นแก่ตัวจนไม่สนความเป็นตายของคนอื่นเลย!" เสี่ยวกวนกลัดกลุ้มจนถึงขีดสุด "เถ้าแก่ลู่ แล้วแมลงสาบพวกนี้ล่ะ?"
"นี่แหละคือสาเหตุที่บ้านคุณมีแมลงสาบระบาดหนัก" ลู่เฟยใช้นิ้วเคาะขวดแก้ว
"การทำอาถรรพ์ แบ่งออกเป็นอาถรรพ์เป็นกับอาถรรพ์ตาย อาถรรพ์ตายใช้ของตาย อาถรรพ์เป็นก็ย่อมต้องใช้สิ่งมีชีวิต อย่างเช่นพวกแมลงหรือหนู อาถรรพ์เป็นจะมีความร้ายกาจและอำมหิตกว่าอาถรรพ์ตายมาก!"
"อาถรรพ์ตาย เมื่อคนที่โดนอาถรรพ์ตายไป อาถรรพ์ก็จะสิ้นสุดลง"
"ส่วนอาถรรพ์เป็น ตราบใดที่สิ่งมีชีวิตยังไม่ตาย ไออาถรรพ์ก็จะยังคงอยู่ตลอดไป! แมลงสาบขึ้นชื่อเรื่องความอึดตายยากอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ได้กินไม่ได้ดื่มอะไรเลย ก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตั้งนาน"
"บ้านหลังนี้ยังจงใจสร้างให้เป็นรูปทรงโลงศพอีก เมื่อประกอบเข้ากับอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์แล้ว ดึงดูดไอหยินจนผีหลอกยิ่งทวีความดุร้ายเข้าไปใหญ่ ต้องมีงานศพจัดขึ้นไม่ขาดสายแน่นอน ใครเข้ามาอยู่ก็ต้องตาย!"
เขาเองก็เป็นเพราะพวกแมลงสาบที่โผล่มาไม่หยุดหย่อน ถึงได้นึกไปถึงอาถรรพ์เป็น
วันนี้พอลองหาดู ก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ
ต้องขอบคุณเรดาร์ที่มีชีวิตอย่างเสี่ยวเฮย พวกเขาถึงได้ค้นหาตำแหน่งเจออย่างราบรื่น
"เขาว่ากันว่าแมลงสาบฟังภาษาคนรู้เรื่อง เพราะงั้นเมื่อคืนฉันถึงไม่ได้พูดออกมา เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันหนีไปซ่อนที่อื่น"
เมื่อมองดูแมลงสาบที่ยังคงคลานไปมาอยู่ในขวด เสี่ยวกวนก็รู้สึกหนาวสั่นด้วยความขยะแขยงขึ้นมาในใจ
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่บังเอิญมาซื้อบ้านมือสอง นึกไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังจะซ่อนกับดักที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้ขนาดนี้
ลู่เฟยมองดูเขา แล้วเอ่ยต่อ "ความจริงพวกคุณถือว่าโชคดีนะ ลูกของพวกคุณช่วยรับเคราะห์แทนพวกคุณไปแล้ว! ไม่อย่างนั้น คนที่ต้องตายก่อนก็คือพวกคุณนั่นแหละ"
เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวกวนก็สั่นสะท้านอย่างแรง น้ำตาไหลทะลักออกมาในพริบตา
เขาใช้สองมือปิดหน้า ร้องไห้โฮออกมาพักใหญ่ ถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้
"คุณเสี่ยวกวน เรื่องลูกน่ะถือเป็นบุพเพวาสนา บางทีเด็กคนนั้นอาจจะมาเพื่อตอบแทนบุญคุณของพวกคุณก็ได้ พอตอบแทนเสร็จแล้ว เขาก็ต้องกลับไปเป็นธรรมดา วันข้างหน้าเขาจะต้องไปเกิดในครอบครัวที่ดีอย่างแน่นอน" ลู่เฟยตบไหล่เขาอย่างอ่อนโยน
"พวกคุณยังหนุ่มยังสาว ฉันดูโหงวเฮ้งคุณแล้วก็ไม่ใช่คนอาภัพวาสนาหรอก รอจนทำลายอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์นี้ได้แล้ว พวกคุณก็ตกแต่งบ้านใหม่ ใช้ชีวิตให้ดีๆ เดี๋ยวพวกคุณก็จะมีลูกกันอีกได้เอง"
หู่จึเองก็ช่วยปลอบใจเช่นกัน "ใช่แล้ว คุณร่างกายแข็งแรงกำยำขนาดนี้จะไปกลัวอะไร! ต่อให้ถอยออกมาสักก้าว สมมติว่าไม่ไหวจริงๆ ร้านอักษรเสียของพวกเราก็ยังมีเหล้าชนิดหนึ่งที่ช่วยให้คุณไหวได้อยู่นะ!"
ลู่เฟยถลึงตาใส่เขา หมอนี่ถูกหลิวฟู่กุ้ยกลืนกินไปแล้วหรือยังไงเนี่ย?
เสี่ยวกวนออกแรงเช็ดน้ำตา เอ่ยด้วยดวงตาที่แดงก่ำว่า "เถ้าแก่ลู่ ฉันมีแค่คำขอเดียว เรื่องพวกนี้ โดยเฉพาะเรื่องที่ลูกช่วยรับเคราะห์แทน ห้ามบอกครอบครัวฉันเด็ดขาดนะ โดยเฉพาะภรรยาของฉัน ฉันกลัวว่าเธอฟังแล้วจะรับไม่ไหว"
"วางใจเถอะ" ลู่เฟยพยักหน้า "เวลาไม่คอยท่า พวกเรามาเริ่มทำลายอาถรรพ์กันตอนนี้เลยเถอะ"
"อาถรรพ์นี้มันก่อตัวเป็นรูปร่างแล้ว แค่เอาไปทิ้งมันไม่มีประโยชน์หรอก แต่พอรู้แล้วว่าเป็นอาถรรพ์อะไร การจะทำลายมันก็เป็นเรื่องง่ายมาก"
"หู่จึ นายรีบไปซื้อไก่ตัวผู้เป็นๆ มาสี่ตัวเดี๋ยวนี้เลย"