บทที่ 412 รถวงแหวนวิญญาณ

หลังจากลู่เฟยสั่งการเสร็จ ก็หยิบของอาถรรพ์สองสามอย่างนั้นไปที่ระเบียง วางตากแดดที่สว่างจ้า
แถวนั้นมีตลาดสดพอดี หู่จึจึงไปซื้อไก่ตัวผู้เป็นๆ กลับมาได้สี่ตัวอย่างรวดเร็ว
"คุณเสี่ยวกวน ถอยออกไปไกลๆ หน่อย ระวังอย่าให้โดนแมลงสาบพวกนี้"
ลู่เฟยกำชับเสร็จ ก็ให้หู่จึแก้มัดไก่ตัวผู้ตัวหนึ่ง จากนั้นก็โยนแมลงสาบในขวดแก้วไปให้มันหนึ่งตัว
แมลงสาบขยับหนวดและขา คลานไปตามพื้น
ไก่ตัวผู้ตาลุกวาว พุ่งพรวดเข้าไปจิกแมลงสาบสองสามที แล้วกลืนลงท้องไป
ไก่กินแมลง
แมลงสาบอาถรรพ์เป็นพวกนี้ ใช้วิธีธรรมดาฆ่าไปก็เปล่าประโยชน์ ต้องใช้ดาวข่มมาสะกดไว้ ถึงจะทำลายอาถรรพ์ได้
แต่หลังจากกินแมลงสาบไปได้ไม่ถึงสองวินาที ไก่ตัวผู้ตัวนั้นก็หงายคอขึ้น แล้วล้มตึงลงไปนอนแข็งทื่อ
ตายสนิท!
ลู่เฟยไม่ได้ประหลาดใจเลย
อาถรรพ์เป็นนี้เคยทำร้ายคนจนตายมาแล้ว ไออาถรรพ์รุนแรงเกินไป ถึงแม้ไก่ตัวผู้จะสามารถข่มมันได้ แต่ตัวเองก็ถูกไออาถรรพ์นั้นปะทะจนตายเช่นกัน
จากนั้น เขาก็เอาแมลงสาบอีกสามตัวที่เหลือ ป้อนให้ไก่ตัวผู้อีกสามตัว
เป็นไปตามคาด
ไก่ตัวผู้อีกสามตัวก็พลีชีพไปตามๆ กัน
ลู่เฟยให้หู่จึเก็บซากไก่ตัวผู้ไว้ เดี๋ยวค่อยหาที่ลับตาคนเผาทิ้ง
จากนั้น ก็ห่อผ้ากระสอบ ขี้เถ้าธูป และเงินกระดาษที่เหลือเข้าด้วยกัน หันกลับไปส่งยิ้มสบายๆ ให้เสี่ยวกวน
"คุณเสี่ยวกวน ปัญหาคลี่คลายเรียบร้อยแล้วล่ะ ขอแค่พวกคุณตกแต่งบ้านใหม่ ต่อไปก็จะอยู่เย็นเป็นสุขแล้ว"
"เยี่ยมไปเลย!"
เสี่ยวกวนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รู้สึกว่าวิธีการของลู่เฟยช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน
อาถรรพ์เป็นที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น กลับใช้แค่ไก่ตัวผู้ไม่กี่ตัวก็แก้ได้แล้ว
แต่วิธีที่ดูเรียบง่ายนี้ สำหรับคนธรรมดาอย่างพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็จินตนาการไม่ออกหรอก
ในใจของเขารู้สึกยำเกรงปรมาจารย์หนุ่มคนนี้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ตอนนี้ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว ก็ถึงเวลาต้องคุยเรื่องราคากันเสียที

เสี่ยวกวนกระแอมเบาๆ เอ่ยด้วยท่าทางอึดอัดใจเล็กน้อย "เถ้าแก่ลู่ ฉันได้ยินพ่อบอกว่า เขาตกลงจะจำนำบ้านให้คุณ คุณลองดูสิว่า ราคาประมาณเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?"
"ไม่ต้องจำนำบ้านหรอก เอาของสิ่งนี้มาจำนำให้ฉันก็พอ!" ลู่เฟยแกว่งผ้าสีดำที่ห่อของอาถรรพ์ไปมา
จำนำไถ่ถอนบ้านให้เขา เขาก็แค่ได้กำไรมานิดหน่อย ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน
แต่ของที่ใช้ทำอาถรรพ์ชิ้นนี้ สามารถนับได้ว่าเป็นของอัปมงคล
"หา?" เสี่ยวกวนงุนงงไปเล็กน้อย
"ฉันคิดว่าของสิ่งนี้พวกคุณคงไม่อยากจะเก็บไว้แน่ๆ ฉันก็เลยถือวิสาสะ เลือกจำนำขาดให้พวกคุณแทน"
ลู่เฟยเขียนใบรับจำนำบนโต๊ะน้ำชาอย่างรวดเร็ว
"จำนำขาดก็เท่ากับเอาของพวกนี้มาขายให้ฉัน คุณลองดูสิว่าพวกคุณอยากจะขายสักเท่าไหร่?"
"อะไรนะ?"
เสี่ยวกวนถึงกับอึ้งไปเลย
เขาเตรียมใจที่จะต้องจ่ายค่าตอบแทนราคาสูงลิ่วไว้แล้ว แถมยังยินดีที่จะจ่ายด้วยซ้ำ แต่ลู่เฟยกลับไม่เอาเงิน
"ถ้าคุณยังตัดสินใจไม่ได้ ก็ลองไปปรึกษากับที่บ้านดูก่อนก็ได้นะ" ลู่เฟยยิ้มอย่างอ่อนโยน
"ได้ ได้ รบกวนรอสักครู่นะ"
เสี่ยวกวนตัดสินใจไม่ถูกจริงๆ หันตัวเดินหลบไปโทรศัพท์หาพ่อ เฒ่ากวนฟังจบ ก็สั่งให้เขาทำตามการจัดแจงของลู่เฟยทันที
"ซินแสสวีแห่งหอซ่านหยวนอุตส่าห์กำชับไว้เป็นพิเศษ ว่าร้านอักษรเสียรับซื้อของอัปมงคลโดยเฉพาะ ในสายตาของเถ้าแก่ลู่ เงินก็เป็นแค่เศษกระดาษ ของอัปมงคลต่างหากถึงจะมีประโยชน์"
"ของอัปมงคลจะมีประโยชน์อะไรได้?"
"นั่นมันเหนือจินตนาการของพวกเรา! แกเลิกถามเซ้าซี้ได้แล้ว เถ้าแก่ลู่ว่ายังไงก็เอาตามนั้นแหละ!"
เสี่ยวกวนเชื่อฟังคำพูดของพ่อ ทำเรื่องจำนำขาดกับลู่เฟยด้วยความหวาดหวั่นระคนเกรงใจ แต่เขาก็ยังคงหยิบซองแดงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา หมายจะยัดใส่มือลู่เฟย
"ไม่ต้องหรอก คุณเสี่ยวกวน มีของอัปมงคล ก็เพียงพอแล้วล่ะ!"
ลู่เฟยโบกมือปัด ล้วงเหรียญหนึ่งหยวนออกมาวางไว้บนโต๊ะ อุ้มลูกหมาตัวดำแล้วเดินยิ้มจากไปพร้อมกับหู่จึ
มองตามแผ่นหลังของพวกเขาไป เสี่ยวกวนนิ่งอึ้งอยู่นาน
พอนึกถึงตอนแรกที่ตัวเองยังมัวแต่กังวลว่าเขาจะขูดรีดราคา ช่างเป็นการมองคนในแง่ร้ายเกินไป น่าขันจริงๆ!
กลับมาถึงร้านอักษรเสีย
ลู่เฟยหยิบสมุดบัญชีออกมา จับปากกาจดบัญชี
อาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์
ของอัปมงคล +1 รวมของอัปมงคลที่รับซื้อมาทั้งหมด 27 ชิ้น
"เถ้าแก่ ของพวกนี้ตกลงแล้วมันมีประโยชน์อะไรเหรอ?" หู่จึมองดูอยู่ข้างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ของอาถรรพ์ แน่นอนว่าก็ต้องเอาไว้ใช้ทำอาถรรพ์สิ" ลู่เฟยหัวเราะหึๆ เก็บของพวกนี้ลงไป
"แต่อาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์อะไรนี่ ไม่ใช่ว่าถูกพวกเราทำลายไปแล้วเหรอ?" หู่จึไม่เข้าใจ
"ที่ถูกทำลายไปคืออาถรรพ์เป็น ส่วนพวกที่เหลือนี้ยังสามารถเอาไปทำอาถรรพ์ตายได้ ถึงแม้ไออาถรรพ์จะไม่สูงนัก แต่ขอแค่ใช้ควบคู่กับหินพลังศรัทธาก้อนนี้ของฉัน มันก็จะกลายเป็นอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์เดินได้อย่างสมบูรณ์แบบ" ลู่เฟยล้วงหินก้อนเล็กที่มีกลิ่นอายธูปเทียนออกมาก้อนหนึ่ง
"วันข้างหน้าล่ะก็ ฉันเห็นใครขัดหูขัดตา ก็จะมอบอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์ให้มันสักชุด!"
"ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!"
หู่จึสูดลมหายใจเข้าลึก
เถ้าแก่ของตัวเองเดิมทีก็ไม่ใช่คนที่จะไปล่วงเกินได้ง่ายๆ อยู่แล้ว ต่อไปจะมีใครกล้ามากระตุกหนวดเสืออีกล่ะ?
เดิมทีนึกว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า หลังจากนั้นเสี่ยวกวนจะโทรศัพท์มาบอกว่า เช้าวันเดียวกับที่พวกเขาทำลายอาถรรพ์ มีรปภ. แก่ๆ คนหนึ่งในหมู่บ้านไหลตายกะทันหัน
เสี่ยวกวนรู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไป ก็เลยไปสืบถามจากนิติบุคคลของหมู่บ้าน ถึงได้รู้ว่าลูกชายของ รปภ. แก่ๆ คนนั้น เคยเกือบจะได้ซื้อบ้านหลังนี้ของพวกเขา
ตอนนั้น จ่ายค่ามัดจำไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ รปภ. ชราเกิดล้มป่วยกะทันหัน ลูกชายเพื่อจะช่วยชีวิตเขา จึงเอาเงินดาวน์บ้านไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล ทำให้ซื้อบ้านไม่สำเร็จ แฟนสาวของลูกชายก็หนีไปอีก
ลูกชายคิดสั้น กระโดดลงมาจากระเบียงบ้านหลังนั้นเพื่อฆ่าตัวตาย น่าสงสาร รปภ. ชราที่คนผมหงอกต้องมาจัดงานศพให้คนผมดำ
ต่อมา เขาก็รั้งอยู่เป็น รปภ. ที่นี่ นิติบุคคลก็นึกว่าเขาแค่อยากจะอยู่เพื่อรำลึกความหลังเท่านั้น
"ดูเหมือนว่า อาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์นี่เขาคงเป็นคนวางไว้ เขาไม่อยากให้ใครมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้"
ลู่เฟยถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่
บ้าน ที่เดิมทีควรจะเป็นที่พักพิงหลบพายุฝน แต่กลับมีคนต้องมาบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะเรื่องบ้าน
หลังจากนั้น
ลู่เฟยนอนพักผ่อนชดเชยจนอิ่ม ก็โทรศัพท์ไปหาเฒ่าอี้ที่จะจำนำรถมือสองคนนั้น ถามที่อยู่เสร็จ ก็รีบตรงไปหาทันที
"เถ้าแก่ลู่! นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาเร็วขนาดนี้ บ้านมือสองหลังนั้นจัดการเสร็จแล้วเหรอ? คุณนี่ทำงานได้รวดเร็วจริงๆ! หรือว่าจะขึ้นไปจิบชาข้างบนก่อนดีไหม?"
บ้านของเฒ่าอี้อยู่ในบ้านพักข้าราชการครู
เขายืนรออยู่หน้าประตูใหญ่ พอเห็นลู่เฟยปรากฏตัว ก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไปดูรถกันก่อนเถอะ" ลู่เฟยโบกมือปัด
"งั้นก็ดีเลย!"
เขาปรารถนาเช่นนั้นอยู่แล้ว รีบพาลู่เฟยสองคนไปยังลานจอดรถ มาหยุดอยู่หน้ารถเบนซ์สีดำคันใหญ่คันหนึ่ง
กระจกรถมีอักษรสยบผีแปะอยู่ ในเวลานี้จึงสงบนิ่งไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ
"นี่แหละคือรถมือสองที่บ้านฉันซื้อมา ฉันคิดว่าตอนลูกสาวแต่งงาน ให้รถดีๆ สักคันเป็นสินสอดมันจะได้ดูมีหน้ามีตาหน่อย ทางครอบครัวสามีจะได้เกรงใจหล่อนบ้าง" เขาลูบผมทรงเทพเมฆาอัคคีบนหัวของตัวเอง เผยรอยยิ้มขมขื่น
"แต่ครอบครัวเราไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง รถใหม่ป้ายแดงก็ซื้อไม่ไหว ก็เลยซื้อรถมือสองมา"
"เถ้าแก่เต็นท์รถมือสองโม้ซะจนเห็นภาพเลยนะ บอกว่าเป็นรถสภาพเหมือนใหม่ เจ้าของเดิมเพิ่งขับไปได้ไม่นาน พอรวยเละก็จะเปลี่ยนรถใหม่ ก็เลยเอามาขายถูกๆ"
"ฉันก็หน้ามืดตามัวไปเอง ไปหลงเชื่อคำหลอกลวงของเขาเข้า!"
หู่จึค่อนข้างมีความรู้เรื่องรถ เขาดึงประตูรถออก มองดูห้องโดยสาร แล้วเปิดฝากระโปรงรถดูอีกสองสามแวบ ส่ายหน้าไปมา
"รถคันนี้รุ่นเก่ากึกแล้ว เอาไปทำสีมาใหม่ ภายนอกก็เลยดูใหม่เอี่ยม แต่ความจริงหัวเกียร์นี่แทบจะสึกหมดแล้ว! อย่างน้อยก็ต้องขับมาเจ็ดแปดปีแล้วล่ะ!"
"คุณลุง คุณซื้อมาเท่าไหร่เนี่ย?"
รอยยิ้มของเฒ่าอี้ยิ่งดูขมขื่นกว่าเดิม "แสน... แสนหยวนน่ะ"
"งั้นคุณก็โดนต้มแล้วล่ะ เงินแสนหยวนสู้เอาไปซื้อรถใหม่ธรรมดาๆ ยังดีกว่าอีก!"
"ฉันก็รู้จักแค่โลโก้นี้นี่นา จะไปรู้รายละเอียดอะไรเยอะแยะล่ะ" เฒ่าอี้กระทืบเท้าอย่างแรง เสียใจจนแทบคลั่ง "ตอนนี้เรื่องขาดทุนมันเรื่องเล็ก แต่รถคันนี้มันทำให้ลูกสาวกับลูกเขยฉันต้องบาดหมางกัน เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงเดือน ก็จะหย่ากันซะแล้ว!"
"อะไรกัน รถคันนี้มีวงแหวนวิญญาณงั้นเหรอ?"
"วะ วงแหวนอะไรนะ?" เฒ่าอี้ฟังไม่เข้าใจ
ลู่เฟยอธิบาย "คำว่ามีวงแหวนวิญญาณ หมายถึงรถมือสองที่เคยประสบอุบัติเหตุรุนแรง จนมีคนตายในรถน่ะ"
"ฉันเคยไปหาเถ้าแก่เต็นท์รถมือสองมาแล้ว เขาไม่ยอมปริปากบอกอะไรเลย บอกแค่ว่าซื้อแล้วไม่รับคืน! แต่รถคันเนี้ย บางทีตอนกลางคืนมันจะมีเสียงแบบนั้น..." เฒ่าอี้ทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด
หู่จึอยากรู้อยากเห็น "เสียงอะไรล่ะ?"
เฒ่าอี้ขมวดคิ้ว สีหน้าดูอึดอัดใจเป็นอย่างมาก
"ก็เสียงตอนคนสองคนนอนด้วยกันน่ะ... เสียงผู้หญิงครางแบบนั้นแหละ..."