บทที่ 413 เมียน้อยผี

เมื่อเฒ่าอี้พูดจบ ลู่เฟยกับหู่จึก็แทบจะตั้งตัวไม่ทัน
"ตอนนอน มีเสียงผู้หญิง งั้นก็ไม่ใช่ว่า..." หู่จึเริ่มคิดตามได้ รู้สึกเหลือเชื่อ "มีคนมา... ทำเรื่องอย่างว่าบนรถบ้านคุณเหรอ?"
"บนรถไม่มีคน!" เฒ่าอี้ยิ่งมีสีหน้าอึดอัดใจมากกว่าเดิม
"ตอนที่ลูกสาวฉันพูดแรกๆ ฉันก็ไม่เชื่อหรอก ตอนหลังฉันให้หล่อนขับรถกลับมา แล้วก็อดหลับอดนอนรอฟัง นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินเข้าจริงๆ..."
"เสื่อมเสียเกียรติ เสื่อมเสียเกียรติจริงๆ! ถ้าเพื่อนบ้านได้ยินเข้า คงนึกว่าบ้านเรากำลังทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอะไรอยู่แน่ๆ!"
"แม่ร่วงเอ๊ย! รถคันนี้มันช่างไม่รักดีซะจริงๆ..." หู่จึเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ยังอยากจะถามรายละเอียดให้มากกว่านี้
ลู่เฟยยกมือขึ้นขัดจังหวะเขา แล้วถามต่อ "คุณเฒ่าอี้ นอกจากเรื่องนี้แล้ว รถยังมีอะไรผิดปกติอีกไหม?"
"มีสิ! รถคันนี้พอเป็นลูกสาวฉันขับทีไร ก็ต้องมีปัญหาทุกที! ถ้าเบรกไม่แตก พวงมาลัยก็ไม่ยอมฟังคำสั่ง เกือบจะเกิดอุบัติเหตุตั้งหลายครั้ง" เฒ่าอี้ขมวดคิ้วแน่น
"มีอยู่วันนึง หล่อนขับๆ อยู่ก็พบว่ารถน้ำมันรั่ว ก็เลยรีบจอดรถแอบข้างทาง แต่พอลงมาดู รอยเปียกชื้นเป็นทางยาวบนพื้นกลับไม่ใช่น้ำมัน แต่เป็นสีแดงๆ เหมือนกับเลือด!"
"ตอนนั้นหล่อนตกใจแทบแย่ นึกว่าขับไปชนอะไรเข้า แต่พอเรียกคนมาช่วยดู ใต้ท้องรถกลับไม่มีอะไรเลย"
"หล่อนก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าพอหล่อนขับรถคันนี้ทีไรก็รู้สึกใจคอไม่ดีทุกที แต่พอลูกเขยฉันเป็นคนขับ รถคันนี้กลับไม่มีปัญหาอะไรเลย แถมยัง แถมยัง..."
"รายละเอียดลึกๆ ให้ลูกสาวฉันเป็นคนเล่าให้พวกคุณฟังเองดีกว่า"
เฒ่าอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พาพวกเขาสองคนขึ้นไปชั้นบนด้วยใบหน้าอมทุกข์
ลูกสาวของเขาก็เป็นครูเหมือนกัน รูปร่างซูบผอม สวมแว่นตาไร้กรอบ
สีหน้าดูแย่มาก ทั่วทั้งใบหน้าดูหมองคล้ำ บนหน้าผากยังมีรอยฟกช้ำปรากฏให้เห็นลางๆ
นี่ล้วนเป็นสัญญาณของความโชคร้ายที่กำลังตามรังควาน
"ลูก เรื่องรถลูกก็เล่าให้เถ้าแก่ลู่ฟังดีๆ นะ เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการของอัปมงคลและเรื่องแปลกประหลาดโดยเฉพาะ ต้องช่วยพวกเราแก้ปัญหาได้แน่" เฒ่าอี้ชงชาให้ลู่เฟยทั้งสองคน แล้วพยักหน้าให้เสี่ยวอี้ผู้เป็นลูกสาว
"คุณคือผู้เชี่ยวชาญเหรอ?" เสี่ยวอี้มองดูใบหน้าที่ยังดูเด็กของลู่เฟยด้วยความประหลาดใจในใจ
ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้เป็นพวกตาแก่หนวดเคราเฟิ้มกันหมดหรอกเหรอ ทำไมถึงยังมีคนที่ยังหนุ่มและหล่อเหลาขนาดนี้อยู่อีก?
แต่เรื่องรถเธอรอไม่ได้แม้แต่นาทีเดียวแล้ว ขอลองดูหน่อยแล้วกันว่าผู้เชี่ยวชาญหนุ่มคนนี้จะเก่งจริงหรือเปล่า
"เถ้าแก่ลู่ เรื่องที่บ้านฉันถูกหลอกขายรถ คุณคงจะรู้แล้วใช่ไหม รถคันนี้ต้องเคยมีคนตายมาก่อนแน่ๆ แถมคนที่ตายก็ต้องเป็นผู้หญิงด้วย!" ทันทีที่เอ่ยปาก เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด
"อ้าว? คุณเฒ่าอี้บอกว่าเถ้าแก่เต็นท์รถไม่ยอมเปิดเผยประวัติรถไม่ใช่เหรอ ทำไมคุณถึงได้มั่นใจขนาดนี้ล่ะ?" ลู่เฟยมองดูเธอ
"ก็เพราะสามีฉัน ถูกรถคันนั้นทำให้ลุ่มหลงน่ะสิ!" บนใบหน้าที่หม่นหมองของเสี่ยวอี้ เผยให้เห็นถึงความเคียดแค้น
หู่จึสงสัย "ผู้ชายชอบรถมันก็เป็นเรื่องปกตินี่นา? มีคำกล่าวไว้ไม่ใช่เหรอ ว่ารถเปรียบเสมือนภรรยาคนที่สองของผู้ชาย"
"สิ่งที่เขาเป็นอยู่มันไม่ใช่ความชอบแบบปกติ! ตอนนี้ รถคันนั้นคือเมียหลวงของเขา ส่วนฉันกลายเป็นเมียน้อยไปแล้ว... ไม่สิ ฉันยังสู้เมียน้อยไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ในสายตาของเขา ฉันก็คือศัตรูดีๆ นี่เอง!" เสี่ยวอี้กัดฟันกรอด แก้วน้ำในมือแทบจะถูกบีบจนแตก
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เฟยกับหู่จึก็สบตากัน
มองเห็นความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านอย่างลึกซึ้งจากแววตาของกันและกัน
"ลูก ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ เล่า" เฒ่าอี้ลูบแผ่นหลังของลูกสาวด้วยความสงสาร เอ่ยปลอบโยนเสียงเบา
เสี่ยวอี้สูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วเล่าถึงรถเบนซ์มือสองคันนั้น
ตอนแรกรถคันนั้นเธอก็ชอบอยู่เหมือนกัน ถึงยังไงก็เป็นรถดี รูปลักษณ์ภายนอกก็ใหม่เอี่ยม ถ้าไม่บอกใครจะไปรู้ว่าเป็นรถมือสอง ขับออกไปก็ดูมีหน้ามีตา
แต่ทุกครั้งที่เธอขึ้นรถ ก็จะสัมผัสได้ถึงความเป็นศัตรู! ราวกับว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่จากที่ไหนสักแห่ง จ้องมองจนเธอรู้สึกใจคอไม่ดี เกือบจะเกิดอุบัติเหตุตั้งหลายครั้ง เธอคิดว่าเป็นเพราะตัวเองขับไม่ถนัด ก็เลยให้สามีเป็นคนขับแทน
"ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอเขาได้ขับแล้วก็หยุดไม่ได้เลย!"
ในดวงตาของเสี่ยวอี้เผยให้เห็นถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
"สามีฉันบอกว่า เขาขับรถคันนี้แล้วรู้สึกสบายและลื่นไหลเป็นพิเศษ ราวกับสื่อใจถึงกันกับรถได้ รถคันเล็กคันเดิมของเขาเขาก็ไม่ขับแล้ว ทุกวันเอาแต่ขับคันนี้ เช็ดรถล้างรถขยันกว่าทำงานบ้านซะอีก ทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน"
"แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าท่าทางตอนที่เขาเช็ดรถมันแปลกๆ ท่าทางอ่อนโยนมาก ราวกับกำลังลูบไล้คนรัก บางครั้ง ฉันยังได้ยินเขากระซิบกระซาบพูดคุยกับรถด้วย"
"ทุกวันเขาจะขับรถออกไป แล้วกลับมาดึกมาก บนตัวมีกลิ่นแปลกๆ ที่เกินไปกว่านั้นก็คือ มีอยู่หลายวันตอนกลางดึกฉันตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ก็พบว่าบนเตียงว่างเปล่า ในบ้านไม่มีคน! โทรหาเขาเขาก็ไม่รับสาย ทำเอาฉันร้อนใจแทบแย่ ตามหาไปทั่ว"
"สุดท้ายถึงได้พบว่า นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะไปนอนอยู่ในรถ เขาบอกว่านอนในรถสบายกว่า"
"มันจะมีเหตุผลอะไรที่นอนในรถจะสบายกว่านอนในบ้านล่ะ?" เสี่ยวอี้กัดฟันกรอด กำหมัดแน่น "ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง ฉันมั่นใจเลยว่าเขาต้องมีคนอื่นข้างนอกแน่ๆ! ที่เขาไม่อยากกลับบ้าน ก็เพราะอยากจะแอบคุยกับผู้หญิงคนนั้นไงล่ะ!"
"เพิ่งจะแต่งงานกันได้เดือนเดียว เขาก็กล้าทำเรื่องแบบนี้แล้ว วันข้างหน้าจะไปเหลืออะไร?"
"ฉันแกล้งทำเป็นนอนหลับ พอตกดึกเขาก็แอบย่องออกไปอีก ฉันแอบตามไปเงียบๆ เห็นเขาขึ้นรถไป ไม่นานในรถก็มีเสียงของผู้หญิงแบบนั้นดังออกมา!"
"ตอนนั้นฉันโกรธจนแทบระเบิด! ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้มันกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ถึงกับกล้ามาทำเรื่องโสมมแบบนี้อยู่ใต้จมูกฉัน! แต่พอฉันพุ่งเข้าไปดู ในรถกลับมีแค่สามีฉันอยู่คนเดียว!"
"ฉันค้นดูทั่วรถทั้งข้างในข้างนอก แม้แต่ใต้ท้องรถก็ยังก้มลงไปดูแล้ว แต่ก็ไม่พบผู้หญิงเลย!"
"ฉันคาดคั้นถามสามี เขาก็เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ ตอบไม่ชัดเจน โกรธจนฉันต้องทะเลาะกับเขาครั้งใหญ่"
"หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งทำท่ารำคาญฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นไม่กลับมานอนบ้านเลย เอาแต่ขลุกอยู่ในรถทุกวัน! ขอแค่ฉันเข้าใกล้รถคันนั้น เขาก็จะแสดงความเป็นศัตรูกับฉันอย่างหนัก"
เสี่ยวอี้ร่ายยาวมาจนถึงตรงนี้ โกรธจนน้ำตาแทบจะร่วงหล่นลงมา เฒ่าอี้ต้องคอยพูดปลอบใจไม่หยุด
หู่จึฟังอย่างออกรส ขาดก็แค่เมล็ดแตงโมสักห่อไว้แทะเล่นเท่านั้น
"ดังนั้น คุณก็เลยบอกว่าคนที่ตายบนรถคือผู้หญิง และเป็นผีผู้หญิงในรถที่ทำให้สามีคุณลุ่มหลง" ลู่เฟยเอ่ย
"ใช่สิ! ไม่อย่างนั้น เสียงผู้หญิงนั่นมันจะมาจากไหนล่ะ? ถุย หน้าไม่อาย ตายไปแล้วยังจะมาเป็นเมียน้อยยั่วยวนสามีชาวบ้านอีก!"
"ฉันอาศัยจังหวะที่สามีเผลอ แอบขโมยกุญแจมา แล้วขับรถกลับมาที่บ้านแม่! ตอนที่ขับรถมาบนถนนรู้สึกไม่ราบรื่นเลย ฉันรู้สึกได้เลยว่ารถคันนั้นตั้งใจจะต่อต้านฉัน แต่ฉันก็กัดฟันฝืนทนจนขับมาถึงได้"
"แต่พอตกกลางคืน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเสียงบัดสีบัดเถลิงนั่นดังขึ้นมาอีก"
เสี่ยวอี้ออกแรงนวดขมับ
"สามีฉันทำหน้าเหมือนคนวิญญาณหลุดลอย บอกว่าถ้าฉันไม่ยอมคืนรถให้เขา เขาก็จะหย่ากับฉัน!"
"เห็นๆ อยู่ว่าฉันเป็นภรรยาที่แต่งงานกันมาอย่างถูกต้องตามประเพณี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า เหมือนฉันเป็นมือที่สามที่เข้าไปขัดขวางความรักระหว่างเขากับรถคันนั้นซะงั้น"
"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! เหลวไหลเกินไปแล้ว!"
ลู่เฟยพยักหน้า แสดงความเข้าใจ "เอาล่ะ คุณเสี่ยวอี้ ฉันเข้าใจแล้ว คืนนี้พวกเราจะไปลองของกับรถคันนั้นดู จะได้รู้ให้กระจ่างไปเลยว่าในรถมีผีผู้หญิงอยู่หรือเปล่า"
"ถึงจะมีผีผู้หญิงจริงๆ ก็ไม่กลัวหรอก ฉันคนเดียวก็จัดการมันได้!" หู่จึออกแรงตบหน้าอกตัวเอง ในดวงตาสาดประกายแสงอันเจ้าเล่ห์ออกมา
"รบกวนพวกคุณด้วยนะ!"
เสี่ยวอี้มอบกุญแจรถให้ลู่เฟยด้วยความซาบซึ้งใจ
พอฟ้ามืด
ลู่เฟยสองคนก็พาลูกหมาตัวดำขึ้นรถไป
หู่จึลูบๆ คลำๆ สำรวจดูทั่วรถด้วยความตื่นเต้น