บทที่ 414 ใบหน้าครึ่งซีก

ยามราตรีค่อยๆ ดึกสงัดลง
ภายในหมู่บ้านมืดสลัวและเงียบสงบ มีเพียงแสงสลัวจากไฟถนนไม่กี่ดวงที่คอยส่องสว่าง
ภายใต้แสงไฟอันริบหรี่ รถเบนซ์คันใหญ่จอดนิ่งสนิทอยู่บนพื้น ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ
"เถ้าแก่ พลังหยางของพวกเรามันเยอะเกินไปหรือเปล่า..."
หู่จึตั้งตารอคอยมาตั้งนาน แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงบัดสีบัดเถลิงแบบนั้นเสียที จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจ หันกลับไปมองลู่เฟยที่อยู่เบาะหลัง
"นายจะรีบร้อนไปทำไม?" ลู่เฟยถลึงตาใส่เขา
"ก็ไม่ได้รีบหรอก แค่อยากรู้อยากเห็นน่ะ"
หู่จึหุบปากลงอย่างเจื่อนๆ เอนหลังพิงเบาะด้วยความเบื่อหน่าย
เบาะทำจากหนังแท้ นั่งแล้วรู้สึกสบายเป็นพิเศษ
หู่จึคิดในใจ สมแล้วที่เป็นรถเบนซ์คันหรู ถึงจะเป็นรถมือสองเก่าๆ แต่การตกแต่งภายในก็ยังดูมีระดับ หนังนุ่มสบาย ราวกับผิวพรรณของผู้หญิงก็ไม่ปาน
เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบคลำ ลูบไปลูบมา จู่ๆ ข้างหูก็มีเสียงร้องครวญครางดังขึ้น
หืม?
"มาแล้วเหรอ?"
หู่จึสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองลู่เฟย ก็เห็นว่าลู่เฟยลืมตาขึ้นมาแล้วเช่นกัน พร้อมกับทำท่าจุ๊ปากบอกให้เงียบ
เขาข่มความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ รวบรวมสมาธิเงี่ยหูฟัง
เสียงนี้เริ่มจากแผ่วเบาจนค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ร้องครวญครางอย่างเอาเป็นเอาตายขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าดังมาจากใต้เบาะนั่งของเขา
"เสียงนี้ ช่างเย้ายวนใจจริงๆ!"
ทำให้สามีของเสี่ยวอี้หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นได้ ผีผู้หญิงตนนั้นต้องสวยขนาดไหนกันนะ!
หูของเขาร้อนผ่าว กลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าลงไปมองด้วยความตื่นเต้น
ใต้เบาะนั่งของเขา มีใบหน้าอันแสนงดงามของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่จริงๆ
ผู้หญิงคนนั้นเอียงหน้ามาให้เห็นแค่ครึ่งเดียว ดวงตาข้างหนึ่งกะพริบส่งสายตาให้เขาไม่หยุด ปากก็ส่งเสียงร้องที่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง ทำเอาเขาฟังแล้วรู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว อ่อนระทวยจนไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย
"ที่แท้ก็แค่ผีโลกีย์ชั้นต่ำ"
แต่ทว่า ลู่เฟยที่ได้ยินเสียงกลับแค่นเสียงเย็น โคจรพลังเวทให้สมองปลอดโปร่ง แล้วยื่นมือไปดีดหน้าผากหู่จึดังเป๊าะ
"โอ๊ย!"
หู่จึกุมหัวตัวเอง สติสัมปชัญญะกลับคืนมาในทันที
พอมองลงไปใต้เบาะอีกครั้ง ก็แทบจะฉี่ราด
จะไปมีสาวสวยที่ไหนกันล่ะ!
ใต้เบาะมีเพียงใบหน้าแค่ครึ่งซีก ขอบใบหน้าฉีกขาดรุ่งริ่งราวกับถูกฉีกกระชาก เลือดเนื้อเละเทะ น่าสยดสยองสุดๆ
ดวงตาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่ เอาแต่กะพริบส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้หู่จึไม่หยุด
"น้องสาวผีอย่าเพิ่งใจร้อนสิจ๊ะ เดี๋ยวพี่ชายจะให้ของดีนะ!"
หู่จึรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหยามเกียรติขึ้นมาทันที แค่นเสียงหัวเราะหยัน มือค่อยๆ คลำไปหยิบดาบหัวผีที่วางอยู่ข้างๆ แล้วแทงพรวดเข้าใส่ใบหน้าครึ่งซีกอันน่าสะพรึงกลัวนั้นอย่างแรง
ใบหน้าครึ่งซีกตกใจสุดขีด รีบหลบคมดาบอย่างลุกลี้ลุกลน หันกลับมาถลึงตาใส่หู่จึอย่างเคียดแค้น
"ถ้ายังมองอีก พี่ชายจะไม่เกรงใจแล้วนะ!" หู่จึตั้งสติให้มั่น แทงดาบเข้าใส่ผีผู้หญิงอย่างรวดเร็ว
ใบหน้านั้นรีบหดกลับเข้าไปใต้เบาะ หายวับไปทันที
"อย่าเพิ่งหนีสิ พี่ชายยังเล่นไม่สนุกเลยนะ!" หู่จึรีบก้มลงไปหา แต่หาอยู่นานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของใบหน้าครึ่งซีกนั่น ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
"หล่อนน่าจะซ่อนอยู่ใต้ท้องรถนะ"
ลู่เฟยผลักประตูรถเปิดออก
พื้นที่ในรถคับแคบ ผีผู้หญิงตนนั้นดันไปซ่อนอยู่ใต้เบาะของหู่จึซึ่งเป็นมุมอับอีก เขาจึงหาจังหวะลงมือไม่ได้เลยจริงๆ
ทั้งสองคนลงจากรถ แล้วนั่งยองๆ ลง
รถเบนซ์คันนี้เป็นรถเก๋ง ท้องรถไม่สูง คนมุดเข้าไปไม่ได้หรอก
"แม่ร่วงเอ๊ย! เจ้าเล่ห์ชะมัด!" หู่จึลองอยู่หลายครั้ง ก็แหย่มือเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว
"ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก"
ลู่เฟยไม่รีบร้อน ให้หู่จึหยิบขี้เถ้าธูปออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วสาดเข้าไปใต้ท้องรถ เพื่อบีบให้ใบหน้าครึ่งซีกนั่นโผล่ออกมา
วิธีนี้ได้ผลชะงัดนัก
"อ๊ากกกก..." ใต้ท้องรถส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาไม่หยุด
"หยุดนะ!"
ในจังหวะที่หู่จึกำลังสาดขี้เถ้าธูปอย่างเมามันส์อยู่นั้นเอง ผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ผลักหู่จึออกไปอย่างแรง แล้วกระโดดขึ้นรถไป
ประตูรถปิดลงอัตโนมัติทันที
"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้บ้าที่ไหนวะเนี่ย!" หู่จึหมดคำจะพูด หันไปมองคนที่อยู่ในรถ
"น่าจะเป็นสามีของเสี่ยวอี้นะ..." ลู่เฟยคิ้วกระตุกวูบ "ระวัง!"
บรืนนน!
ได้ยินเพียงเสียงรถสตาร์ทเครื่องกะทันหัน ตามมาติดๆ ด้วยการพุ่งเข้าชนทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง
"เชี่ยเอ๊ย!"
หู่จึกับลู่เฟยรีบกระโดดหลบไปคนละฝั่งทันที รถยนต์เฉียดชายเสื้อของทั้งสองคนพุ่งทะยานผ่านไป เบรกดังเอี๊ยดจนหยุดนิ่ง กลับรถ แล้วพุ่งเข้าชนทั้งสองคนอย่างเคียดแค้นอีกครั้ง
"มาแกล้งเมียฉันดีนัก! มาแกล้งเมียฉันดีนัก!"
ผู้ชายในรถจับพวงมาลัยแน่น เหยียบคันเร่งมิดไมล์ ใบหน้าดุร้าย แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"หมอนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ!" หู่จึโกรธจัด
แต่คนจะไปงัดกับรถยนต์ได้ยังไง เขารีบปกป้องเถ้าแก่พลางหลบหลีกอย่างระมัดระวัง
รถเบนซ์พุ่งชนสะเปะสะปะไปทั่วหมู่บ้าน เหยียบย่ำสวนหย่อมจนพังราบ แถมยังพุ่งชนแปลงดอกไม้จนพังทลาย บ้าคลั่งราวกับวัวบ้า ทำเอารถคันอื่นๆ สัญญาณกันขโมยดังระงมไปทั่ว ทั่วทั้งหมู่บ้านวุ่นวายไปหมด
"หวังเฟิง คุณกำลังทำอะไรน่ะ? รีบหยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!"
สองพ่อลูกตระกูลอี้ได้ยินเสียงความวุ่นวาย พอลงมาดู ก็ต้องตกใจหน้าถอดสี ตะโกนลั่นใส่รถยนต์
เดิมทีรถยนต์กำลังพุ่งเข้าใส่พวกลู่เฟยสองคน แต่พอได้ยินเสียงของพวกเขา ก็เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าชนทั้งสองพ่อลูกทันที
"รีบหนีเร็ว!"
ลู่เฟยขมวดคิ้ว หยิบเศษอิฐสองสามก้อนจากข้างๆ ขึ้นมา ปาใส่กระจกรถอย่างแรง
"หู่จึ รีบทุบกระจกให้แตกเร็ว!"
หู่จึเข้าใจความหมาย คว้าก้อนอิฐและก้อนหินขึ้นมา ปาใส่กระจกรถอย่างสุดชีวิต
"ฉันจะชนพวกแกให้ตาย! มาแกล้งเมียฉัน ฉันจะชนพวกแกให้ตาย!"
ในดวงตาของผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสาดประกายแสงอำมหิตอย่างผิดปกติ ขับรถพุ่งเข้าชนสองพ่อลูกตระกูลอี้อย่างสุดกำลัง
สองพ่อลูกตกใจจนขาสั่นอ่อนเปลี้ย ก้าวถอยหลังโซซัดโซเซเข้าไปในโถงทางเดิน
เพล้ง!
ในที่สุดกระจกก็แตก
ลู่เฟยสบโอกาส สะบัดไม้พุทราสายฟ้าฟาดเข้าใส่ผู้ชายในรถอย่างแรง
ประกายสายฟ้าพุ่งทะยานออกไป เข้าเป้าที่หัวของผู้ชายคนนั้นอย่างแม่นยำ
ผู้ชายคนนั้นกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟช็อต จากนั้นร่างกายก็อ่อนยวบลง ฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย
ด้วยแรงเฉื่อย รถยนต์จึงพุ่งไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง พุ่งชนเข้ากับกำแพงถึงได้หยุดนิ่ง ฝากระโปรงรถเผยอขึ้น พ่นควันสีขาวออกมาเป็นระยะ
สองพ่อลูกตระกูลอี้ตกใจจนล้มกองกับพื้น ผ่านไปตั้งนานก็ยังลุกไม่ขึ้น
"คุณเฒ่าอี้ พวกคุณถอยออกไปไกลๆ หน่อยจะดีกว่านะ!"
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่เป็นอะไร ลู่เฟยก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก วิ่งเข้าไปเปิดประตูรถ ดึงผู้ชายที่หมดสติออกมา แล้วแปะยันต์อักษรสยบผีลงบนหน้าผากของเขา
"ไอ้สารเลวสมควรตาย แกถึงกับคิดจะชนพวกเราเชียวเหรอ..."
เสี่ยวอี้ทั้งเสียใจทั้งโกรธแค้น พุ่งเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างสุดชีวิต
"คุณเสี่ยวอี้ เมื่อกี้เขาถูกผีทำให้ลุ่มหลงจนสติเลอะเลือนน่ะ เรื่องสำคัญในตอนนี้คือต้องจัดการผีตนนั้นก่อน ไว้หลังจากนี้คุณจะคิดบัญชีกับเขายังไงก็ค่อยว่ากัน" ลู่เฟยเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง แล้วให้หู่จึสาดขี้เถ้าธูปเข้าไปทั้งข้างในและข้างนอกรถต่อ
"อย่าฆ่าฉันเลย! อย่าฆ่าฉันนะ!"
ใบหน้าครึ่งซีกนั้นโผล่ขึ้นมาจากฝากระโปรงรถ ตัวสั่นเทางันงกเอ่ยขอร้อง
พอเห็นสภาพใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวนั้น สองพ่อลูกตระกูลอี้ก็หน้าซีดเผือดลงในพริบตา
"เธอทำให้ครอบครัวเขาต้องแตกแยก แถมยังคิดจะชนพวกเราให้ตายอีก เธอคิดว่าพวกเราจะปล่อยเธอไปงั้นเหรอ?" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะหยัน
หู่จึยกดาบใหญ่ขึ้นมาโดยตรง
"ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันเองก็ถูกคนขังไว้ในรถเหมือนกัน! ฉันเองก็อยากจะหลุดพ้น..."
ใบหน้าครึ่งซีกร้องไห้ไปพลาง หลั่งน้ำตาสีเลือดออกมาไปพลาง
"ถูกคนขังไว้ในรถงั้นเหรอ?" ลู่เฟยหรี่ตาลง หรือว่าเรื่องนี้จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่อีก? "ฉันจะให้โอกาสเธอสักครั้งก็ได้ แต่การพูดโกหกมันต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพงนะ"
"ฉันจะเล่า ฉันจะเล่าแล้ว! ฉันรับรองว่าไม่มีคำโกหกเลยแม้แต่ครึ่งคำ!"
ใบหน้าครึ่งซีกรีบเล่าเรื่องราวตอนที่ตัวเองถูกทำร้ายจนตายออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน
เธอชื่อมี่มี่
แน่นอนว่านี่คือนามแฝง
เธอทำงานอยู่ในสถานบันเทิงเริงรมย์แห่งหนึ่ง มีอยู่วันหนึ่งมีลูกค้าแปลกหน้าคนหนึ่งมาหา ลูกค้าคนนั้นแปลกมาก ไม่มองหน้า แต่กลับมองมือ ลูบคลำพนักงานบริการไปจนทั่ว สุดท้ายก็ระบุตัวให้เธอเป็นคนให้บริการ โดยให้ทิปอย่างงาม เธอดีใจมากเดินตามลูกค้าคนนั้นขึ้นรถเบนซ์คันนี้ไป
ใครจะไปรู้ว่า เพิ่งจะถอดเสื้อผ้าปุ๊บก็...