บทที่ 415 พลิกดวงชะตา

แขกคนนั้นขับรถไปที่เปลี่ยวไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง
มี่มี่เพิ่งจะถอดเสื้อผ้า ก็ถูกแขกคนนั้นใช้ผ้าดำปิดตา
เธอคิดว่าแขกกำลังล้อเล่นกับเธอ ก็เลยนั่งรออยู่ในรถอย่างว่าง่าย
ใครจะไปรู้ว่าแขกคนนั้นจะถีบเธอลงไป เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำราม แล้วรถก็แล่นทับร่างของเธอไป
เธอถูกทับจนกระดูกแหลกเหลว ร่างกายแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วใต้ท้องรถ
แต่ที่แปลกก็คือ เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย แถมยังรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิวอีกด้วย
เธอเห็นแขกคนนั้นถลกใบหน้าครึ่งซีกของเธอออกมา แล้วยัดมันเข้าไปในซอกใต้ท้องรถพร้อมกับยันต์แผ่นหนึ่ง
"ฉันได้ยินเขาพูดประโยคหนึ่งว่า มือของฉันไม่มีวาสนาอะไร เป็นคนดวงตกมาตั้งแต่เกิด เหมาะที่จะทำเรื่องแบบนี้ที่สุด..."
"ฉันไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร แต่พอเห็นผู้ชายก็อดใจไม่ไหวอยากจะยั่วยวน... เขามันเลวทรามเกินไปแล้ว ฆ่าฉันแล้วยังจะมาหยามเกียรติทรมานฉันอีก"
ที่ส่งเสียงแบบนั้นออกมา ก็เพื่อจะดึงดูดผู้ชาย
"ฉันก็เป็นคนเหมือนกันนะ ที่ต้องมาทำอาชีพแบบนี้ก็เพราะหมดหนทาง เขามีสิทธิ์อะไรมาหยามเกียรติฉันแบบนี้!"
ใบหน้าครึ่งซีกของผีโลกีย์ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาสีเลือดไหลอาบไปทั่ว เสียงร้องไห้ที่น่าเวทนาทำเอาสองพ่อลูกตระกูลอี้ขนลุกซู่
พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา ต่อให้ผีจะถูกลู่เฟยควบคุมไว้แล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวอยู่ดี
"จริงดิ เธอตายอนาถขนาดนี้เลยเหรอ?" หู่จึกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
"เธอไม่ได้พูดโกหกหรอก" ลู่เฟยกลับพยักหน้า
มีเพียงคนที่ทำอาชีพขายบริการตอนยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น พอตายไปถึงจะกลายเป็นผีโลกีย์ได้
"ดูเหมือนว่าจะมีคนใช้ประโยชน์จากผีโลกีย์ เพื่อบรรลุจุดประสงค์บางอย่าง ที่จับมือก็เพื่อดูลักษณะดวงชะตาของเธอนั่นแหละ"
ส่วนจุดประสงค์คืออะไร ขอแค่หาหนังหน้าครึ่งซีกของผีโลกีย์กับยันต์แผ่นนั้นให้พบ ก็จะรู้เอง
บังเอิญพอดี ตอนที่รถพุ่งชนสองพ่อลูกตระกูลอี้ ล้อหน้าไปติดอยู่บนขั้นบันได ทำให้ใต้ท้องรถกับพื้นมีช่องว่างพอสมควร
หู่จึพยายามสอดร่างกายครึ่งหนึ่งเข้าไป คลำหาอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็พบหนังหน้าผู้หญิงครึ่งซีกที่ยังคงมีคราบเลือดหลงเหลืออยู่ก้อนหนึ่ง
หนังหน้าถูกม้วนจนเหมือนโรลไก่ ที่พื้นผิวมีกระดาษยันต์สีเหลืองแปะอยู่
ลู่เฟยมองยันต์แผ่นนั้นแวบเดียว ก็ถึงบางอ้อในทันที
"พลิกดวงชะตา!"
เมื่อดวงชะตาของคนคนหนึ่งตกต่ำจนถึงขีดสุด ก็ทำได้เพียงใช้วิธีการที่รุนแรงบางอย่างเท่านั้นถึงจะพลิกดวงชะตาได้
แขกคนนั้นใช้วิชาอาคมสายมืดชนิดหนึ่งที่เรียกว่า การดูดพลังหยางพลิกดวงชะตา
หลอกใช้ผีโลกีย์ ไปดูดซับพลังหยางของผู้ชาย เพื่อบรรลุจุดประสงค์ในการพลิกดวงชะตาของตัวเอง
ยิ่งผีโลกีย์ดูดซับพลังหยางได้มากเท่าไหร่ ดวงของเขาก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น
มิน่าล่ะ เจ้าของรถคนก่อนถึงได้รวยเละ!
ลู่เฟยแค่นเสียงเย็น หันไปมองใบหน้าครึ่งซีกอันน่าเวทนาของผีโลกีย์
"ตายอนาถขนาดนี้ เธอไม่เคยคิดจะแก้แค้นเลยเหรอ?"
"ฉันก็ต้องคิดอยู่แล้วสิ! ฉันคิดอยู่ทุกวันนั่นแหละ แต่ฉันไม่มีปัญญาหนีไปจากรถคันนี้ได้เลย! ท่านผู้เชี่ยวชาญ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือๆๆ..."
"อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสเธอก็แล้วกัน"
ลู่เฟยยิ้มบางๆ ลอกยันต์ที่อยู่บนหนังหน้ามนุษย์ออก แล้วกลับด้านเอาหนังหน้ามนุษย์ห่อกระดาษยันต์สีเหลืองไว้แทน
ดวงชะตาพลิกกลับ
ย่อมต้องสะท้อนกลับ!
"ขอบคุณผู้มีพระคุณ! ขอบคุณผู้มีพระคุณ!"
ยันต์สะกดของผีโลกีย์ถูกคลายออก มันรีบลอยออกมาจากรถ ทำท่าโขกศีรษะให้ลู่เฟยสองสามครั้ง ก่อนจะลอยห่างออกไป พริบตาเดียวก็หายลับไปในความมืดมิดยามราตรี
ไกลออกไป
ชายคนหนึ่งที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในคฤหาสน์หรู จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความใจสั่น
"แย่แล้ว!"
เขาพบว่ากระดาษยันต์สีเหลืองที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกแตกสลายไป ก็ตกใจหน้าถอดสีในทันที รีบลงจากเตียงไปหยิบโทรศัพท์มือถือ แล้วกดโทรออกเบอร์หนึ่ง
"อาจารย์ วิชาพลิกชะตาถูกคนทำลายแล้ว..."
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ร่างกายก็แข็งทื่อไป
หนังหน้าผู้หญิงครึ่งซีกที่เลือดเนื้อเละเทะลอยอยู่ตรงหน้า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นจ้องเขม็งมาที่เขา
"อาจารย์ช่วยด้วย..."
เขาหันหลังกลับหมายจะวิ่งหนี แต่น่าเสียดายที่ดวงตกเกินไป เดินอยู่บนพื้นราบดีๆ ก็สะดุดล้มหน้าคะมำ ถูกใบหน้าครึ่งซีกอันน่าสะพรึงกลัวนั้นพุ่งเข้าตะปบอย่างจัง...
ในเวลาเดียวกัน
ลู่เฟยที่ถือหนังหน้าของผีโลกีย์อยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่มือ
หนังหน้าครึ่งซีกนั้นนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีควันสีดำพวยพุ่งออกมา
"เถ้าแก่!" หู่จึร้องอุทานเสียงหลง รีบยกดาบหัวผีขึ้นมาทันที
ท่ามกลางควันสีดำ มีใบหน้าผีอันดุร้ายมุดออกมา พุ่งเข้ากัดลู่เฟยอย่างโหดเหี้ยม
"ยังคิดจะประลองอาคมกันอีกเหรอ?" ลู่เฟยขมวดคิ้ว คาดว่าคนที่ทำคุณไสยคงจะรู้ตัวแล้ว โชคดีที่เขาสวมถุงมืออยู่ ก็เลยช่วยสกัดกั้นความเสียหายจากไอหยินไปได้ส่วนใหญ่
โคจรพลังเวท ขับไล่ไอหยินบนมือออกไป เขารีบหยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดออกมา แล้วตีสวนกลับไปทันที
ประกายสายฟ้าสว่างวาบ
ใบหน้าผีนั้นไม่มีปัญญาจะต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย พริบตาเดียวก็มลายหายไปราวกับควัน
จากนั้นก็ใช้พลังเวทสะกดหนังหน้านั้นเอาไว้
ตอนนี้เขามีพลังเวทเต็มเปี่ยม ขอเพียงไม่ใช่ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ เขาก็ไม่กลัวการประลองอาคมเลยแม้แต่น้อย
"ถึงยังไงแกก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว งั้นก็ขอมอบอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์ให้แกเอาไปเล่นสนุกๆ ซะหน่อยแล้วกัน" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะเย็น หยิบของอาถรรพ์ที่เพิ่งรับมาใหม่กับหินพลังศรัทธาออกมา กดทับลงบนหนังหน้าอย่างแรง "หู่จึ จุดธูป!"
หู่จึรีบวางดาบลง ล้วงธูปดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วจุดไฟ โค้งคำนับให้หนังหน้าหนึ่งครั้ง
สองสามวินาทีต่อมา
หนังหน้าเริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ไม่นานก็ราวกับทนรับไม่ไหว ระเบิดออกเสียงดังตูม กลายเป็นประกายไฟเล็กๆ ร่วงหล่นลงมารอบตัวลู่เฟย
อาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์ร้ายกาจจริงๆ ด้วย!
มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายต้องรับเคราะห์อย่างหนักแล้วล่ะ
"ค่อยๆ เพลิดเพลินไปก็แล้วกันนะ"
ลู่เฟยปัดฝุ่นบนมือออกอย่างพอใจ เก็บหินพลังศรัทธากับของอาถรรพ์ลงไป แล้วหันกลับไปยิ้มอย่างอ่อนโยนให้สองพ่อลูกตระกูลอี้ที่ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
"ทั้งสองท่าน ไม่เป็นไรแล้วล่ะ"
ทั้งสองคนกลืนน้ำลายลงคอ สายตาที่มองดูลู่เฟย ราวกับกำลังมองดูเทพเซียนก็ไม่ปาน
ฟ้าสาง
รถเบนซ์ถูกลากไปซ่อมแซม ลานจอดรถเละเทะไปหมด
เพื่อนบ้านพากันชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทา
"เถ้าแก่ลู่ ฉันรู้กฎของร้านอักษรเสียดี รถคันนี้ฉันขอจำนำขาดได้ไหม?" เฒ่าอี้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ถึงแม้ปัญหารถจะแก้ไขได้แล้ว ลูกเขยก็ตื่นขึ้นมาได้สติแล้ว
แต่เมื่อคืนนี้ ลูกเขยเกือบจะขับรถชนพวกเขาพ่อลูกจนตาย ลูกสาวก็เลยทำใจข้ามผ่านความรู้สึกนี้ไปไม่ได้ ไม่ว่าลูกเขยจะขอโทษยังไง ก็ไม่ยอมให้อภัยลูกเขยเลย
เพียงเพราะรถมือสองคันเดียว ทำให้ลูกสาวของเขาต้องมีชีวิตคู่ที่ไม่ราบรื่น แถมยังเกือบจะมีคนตายอีก
ตอนนี้ ครอบครัวพวกเขาทุกคนต่างก็ไม่อยากเห็นรถคันนี้อีกแล้ว
"คุณเฒ่าอี้ คุณคิดดีแล้วเหรอ? รถคันนี้คุณจ่ายเงินไปตั้งแสนหยวนเลยนะ" ลู่เฟยมองดูเขา
"ช่างมันเถอะๆ! ตอนนั้นฉันก็ไม่ควรเห็นแก่หน้าตาแล้วซื้อรถคันนี้มาเลย ทำตัวจมไม่ลงไม่มีจุดจบที่ดีจริงๆ" เฒ่าอี้โบกมือปัดด้วยความเสียใจ "ส่วนเรื่องราคา ขอแค่คุณยินดีรับไว้ จะเท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้นแหละ"
"ตกลง ถ้างั้นฉันก็ขอรับไว้แล้วกัน แต่ราคาคงให้ไม่สูงนะ ถึงยังไงรถก็ชนพังไปแล้ว ยังต้องเอาไปซ่อมอีก" ลู่เฟยยิ้ม
"เท่าไหร่ก็เอา ถือซะว่าครอบครัวเราจ่ายเงินฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน!" เฒ่าอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่
สุดท้าย ลู่เฟยก็ให้เงินไปหนึ่งหมื่นหยวน รับซื้อรถเบนซ์มือสองคันนี้ไว้
เซ็นใบรับจำนำเรียบร้อย
การซื้อขายเสร็จสมบูรณ์
ส่วนเรื่องลูกสาวและลูกเขยของเฒ่าอี้จะเป็นยังไงต่อไป ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับลู่เฟยแล้ว ลู่เฟยมีหน้าที่แค่รับซื้อของอัปมงคลเท่านั้น
"เถ้าแก่ รถคันนี้มันเก่าเกินไปแล้ว ต่อให้ซ่อมเสร็จก็คงขายได้ไม่กี่ตังค์หรอก ทำไมพวกเราไม่เลือกจำนำไถ่ถอนล่ะ?" ระหว่างทางกลับ หู่จึถอนหายใจออกมา
เถ้าแก่ในครั้งนี้ก็ยังคงใจอ่อนเกินไปอยู่ดี
"ร้านอักษรเสียไม่ทำธุรกิจที่ขาดทุน นายลืมไปแล้วเหรอ?" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"ดวงชะตาพลิกกลับ โชคลาภที่แขกคนนั้นดูดซับไป ล้วนสะท้อนกลับมาที่รถคันนี้ทั้งหมด ตอนนี้รถเบนซ์คันนี้ ก็คือรถพลิกชะตาเต็มร้อย ใครซื้อไปคนนั้นก็รวย"
"จริงดิ?!" หู่จึตาลุกวาวขึ้นมาทันที คิดในใจว่าเถ้าแก่ก็สมกับที่เป็นเถ้าแก่จริงๆ จากนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น "ขายให้ฉันได้ไหม?"
"ถ้านายยินดีจะโสดไปตลอดชีวิตล่ะก็ ฉันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ" ลู่เฟยแบมือ
"อะไรนะ?" หู่จึถึงกับหน้าเหวอไปเลย