บทที่ 416 บ้านผีสิง

"เถ้าแก่ ฉันก็แค่อยากจะรวย วันข้างหน้าจะได้มีเมียมีลูกใช้ชีวิตครอบครัวอย่างอบอุ่น! แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ?"
หู่จึพูดด้วยความหงุดหงิด
"ดวงชะตาของรถคันนี้คือสิ่งที่ผีโลกีย์ดูดซับมา ดวงชะตาพลิกกลับ คนใช้รถจะต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับอิสตรีถึงจะได้รับความโชคดี ไม่อย่างนั้น ใช้ไปเท่าไหร่ก็ต้องชดใช้คืนเท่านั้น เผลอๆ อาจจะซวยหนักกว่าเดิมอีก" ลู่เฟยมองเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี
"จะรวย หรือจะแต่งเมีย นายเลือกได้แค่อย่างเดียว"
"เลือกยากจังโว้ย!" หู่จึเผยสีหน้าเจ็บปวด จู่ๆ ก็ซาบซึ้งถึงคำกล่าวที่ว่าไม่อาจได้ทั้งปลาและอุ้งตีนหมีในเวลาเดียวกัน จึงถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย "เรื่องผู้หญิงมันเรื่องรอง แต่ฉันจะทำให้ตระกูลจ้าวของเราต้องสิ้นทายาทไม่ได้เด็ดขาด!"
กลับมาถึงร้านอักษรเสีย
ลู่เฟยกำลังเตรียมตัวจะกลับไปนอนชดเชย
หลิวฟู่กุ้ยก็ร้องโวยวายวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
"แย่แล้ว! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"
"มีเรื่องอะไรต้องตกใจขนาดนั้น?"
"ของวิเศษลดหุ่น..." หลิวฟู่กุ้ยหอบแฮกๆ หายใจแทบไม่ทัน "ของวิเศษลดหุ่น เหมือนจะไม่ไหวแล้ว!"
"อ้อ หาที่เผาทิ้งซะสิ"
สีหน้าของลู่เฟยไม่มีความหวั่นไหวใดๆ
ถูกพ่อค้าหน้าเลือดคนนี้กดขี่ข่มเหงอย่างโหดเหี้ยม ปลิงดูดเลือดสามารถทนมาได้จนถึงตอนนี้ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว
หู่จึพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไรหรอกเฒ่าหลิว! ร้านอักษรเสียของพวกเรามีของวิเศษตั้งเยอะแยะ ของวิเศษลดหุ่นไม่มีแล้ว พวกเราก็ยังมี..."
ทว่าลู่เฟยกลับพูดแทรกหู่จึขึ้นมา "เฒ่าหลิว ช่วงที่ผ่านมาลำบากนายแล้ว นายกลับไปพักผ่อนเถอะ"
"แล้ว... ยังมีของวิเศษอย่างอื่นอีกไหมล่ะ?" หลิวฟู่กุ้ยไม่อยากจะกลับไปเลย
"ตอนนี้ยังไม่มี" ลู่เฟยก้มหน้าดื่มน้ำ
หลิวฟู่กุ้ยอึ้งไปเล็กน้อย จงใจเคลียร์เงินค่าปลิงดูดเลือดให้ลู่เฟยจนครบ จากนั้นก็ลองพูดหยั่งเชิงดูอีกสองสามประโยค เมื่อเห็นว่าลู่เฟยไม่ยอมปริปาก ก็ทำได้เพียงยอมแพ้
"ก็ถูกของนาย พอดีช่วงนี้อดีตภรรยาฉันพาลูกสาวกลับมาเจียงเฉิง ฉันจะได้อยู่เป็นเพื่อนลูกสาวให้มากๆ ถึงตอนนั้น น้องลู่ก็มากินข้าวด้วยกันสิ"
หู่จึตกใจ "นายมีลูกสาวด้วยเหรอเนี่ย?"
"ทำไมฉันจะไม่มีล่ะ? จะบอกให้เอาบุญนะ ลูกสาวฉันสวยมาก หน้าตาเหมือนฉันเป๊ะ! เฒ่าหลิวอย่างฉันตอนหนุ่มๆ ก็หล่อเหลาเอาการ สง่างามดุจต้นหยกสู้ลมเชียวนะ" หลิวฟู่กุ้ยรีบยืดอกขึ้นทันที ถลึงตามองหู่จึอย่างระแวดระวัง
"ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ ห้ามมาคิดอกุศลกับลูกสาวฉันเด็ดขาด!"
"หน้าตาเหมือนนายเนี่ยนะ? งั้นก็จบเห่แล้ว! ต่อให้ฉันต้องโสดไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่เอาคนหน้าตาเหมือนนายหรอก!" หู่จึส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"นายอย่ามาคิดอะไรแผลงๆ ก็แล้วกัน!" หลิวฟู่กุ้ยแค่นเสียงเย็นแล้วเดินจากไป
ลู่เฟยมองดูจำนวนเงิน อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น
นึกไม่ถึงเลยว่า เจ้าปลิงดูดเลือดตัวแค่นั้น รวมๆ แล้วจะทำเงินได้เป็นล้านหยวน
มิน่าล่ะหลิวฟู่กุ้ยถึงได้อาลัยอาวรณ์นักหนา
เขาโอนเงินส่วนหนึ่งไปให้จิงเจี้ยน พร้อมกับบอกว่าเป็นเงินปันผลงวดสุดท้าย
"เถ้าแก่ พวกเราก็มีสุราคางคกทองคำ แล้วก็รถพลิกชะตาอยู่เห็นๆ ทำไมถึงไม่บอกเฒ่าหลิวล่ะ?" หู่จึไม่เข้าใจเอามากๆ
ของพวกนี้ถ้าปล่อยออกไป รับรองว่าต้องทำเงินได้อีกเพียบแน่
"นายเดือดร้อนเรื่องเงินนักเหรอ?"
ลู่เฟยถลึงตาใส่หู่จึ
"เฒ่าหลิวเป็นคนโลภมากอยู่แล้ว ยิ่งเอาของวิเศษไปให้เขาชิ้นแล้วชิ้นเล่า เขาก็ยิ่งโลภหนักขึ้นไปอีกน่ะสิ?"
"นายดูเขาช่วงนี้สิ อวดดีจนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องก่อเรื่องแน่ๆ!"
"ร้านอักษรเสียปล่อยของวิเศษออกไปไม่น้อยแล้ว ควรจะชะลอไว้บ้าง ยกเว้นแต่ว่าจะมีคนเอาของอัปมงคลมาแลก"
"เถ้าแก่สั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว!" หู่จึไม่กล้าพูดมากอีก ก้มหน้าก้มตาหยิบไม้กวาดขึ้นมา
ลู่เฟยจดบัญชีตามปกติ
รถมือสองพลิกชะตา
ของอัปมงคล +1 รวมของอัปมงคลที่รับซื้อมาทั้งหมด 28 ชิ้น
จู่ๆ ก็ได้รับของอัปมงคลมาถึงสองชิ้น แถมหนึ่งในนั้นอย่างอาถรรพ์ชุดไว้ทุกข์ก็ยังเป็นของดีอีกต่างหาก เขาจึงโทรศัพท์ไปหาสวีเป่ย เพื่อแสดงความขอบคุณ
"เถ้าแก่ลู่เกรงใจไปแล้ว! ฉันเกลี้ยกล่อมเพื่อนคนนั้นสำเร็จแล้ว เขาบอกว่าสัปดาห์หน้าสามารถเจอกันได้ ถึงตอนนั้นเถ้าแก่ลู่สะดวกไหม?"
"ไม่มีปัญหา ฉันจะเคลียร์คิวไว้ให้แน่นอน!"
เวลายังเหลืออีกถมเถ ลู่เฟยจะได้พักผ่อนสักสองสามวันพอดี
เขาให้หู่จึเฝ้าร้าน ส่วนตัวเองก็ชงชาอยู่ที่ลานบ้าน เพลิดเพลินกับเวลาว่างที่หาได้ยากยิ่ง
ผ่านไปสองวันกับการใช้ชีวิตอย่างสบายใจเฉิบ
"เถ้าแก่ มีคนมาหา!"
"มาแล้ว"
ลู่เฟยลุกขึ้นเดินเข้าไปในโรงรับจำนำ ก็พบกับร่างที่คุ้นตา
"น้องโม่หลิน วันนี้ลมอะไรหอบมาเนี่ย?"
"ลู่เฟย ฉันตั้งใจมาหานายโดยเฉพาะเลยนะ!"
คนที่มาก็คือจางโม่หลิน เขาสวมชุดนักพรตที่ซักจนเก่าซีด ล้วงเอาของที่ห่อด้วยผ้าแดงออกมาชิ้นหนึ่ง ท่าทางดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง
"นายลองดูสิว่านี่ใช่ของอัปมงคลหรือเปล่า?"
"ของอัปมงคลเหรอ?"
ลู่เฟยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที สวมถุงมือประจำร้าน แล้วค่อยๆ คลี่ผ้าแดงออก
ข้างในคือกำไลข้อมือที่เปล่งประกายสีทองอร่าม บนกำไลสลักลวดลายดอกโบตั๋น ดูหรูหราและเลอค่าเป็นพิเศษ
แต่พอมองดูให้ดีๆ อีกที ก็พบว่ามีความผิดปกติ
ลู่เฟยหยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดออกมา เคาะลงบนกำไลข้อมือเบาๆ
แสงสีทองบนกำไลสลายไปในพริบตา นึกไม่ถึงเลยว่ากำไลจะกลายเป็นเศษกระดูกสีขาวหม่น
ดูเหมือนว่าจะเป็นของสัตว์ชนิดใดชนิดหนึ่ง แถมยังมีไอหยินหลงเหลืออยู่บางเบา
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย กำไลทองคำดีๆ ทำไมกลายเป็นกระดูกตายซากไปได้ล่ะ?" หู่จึตกใจสะดุ้ง
"ก็แค่มนตร์พรางตาที่พวกภูตผีปีศาจมักจะใช้ก็เท่านั้นเอง" ลู่เฟยหันไปมองจางโม่หลินด้วยความอยากรู้อยากเห็น "น้องโม่หลิน ของตายพรรค์นี้มันมาได้ยังไง? ระดับนายไม่น่าจะโดนหลอกได้นี่นา"
ภูตผีปีศาจบางตน มักจะเสกของตายให้กลายเป็นแก้วแหวนเงินทอง เพื่อหลอกล่อให้คนหลงเชื่อ
แต่จางโม่หลินก็ไม่ใช่คนธรรมดานี่นา
"เรื่องมันยาวน่ะ"
จางโม่หลินถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ไม่ต้องรีบร้อน นั่งลงแล้วค่อยๆ เล่า" ลู่เฟยให้หู่จึรินน้ำชา
"แถวๆ อารามเบญจธาตุ ในหมู่บ้านที่ฉันมักจะไปขอข้าวกินอยู่บ่อยๆ มีเด็กบ้านนึงป่วยเป็นโรคประหลาด"
"พ่อแม่ของเขาไปขอความช่วยเหลือที่อารามเบญจธาตุ พอฉันไปดูก็พบว่าถูกของเข้า"
"ฉันช่วยสะกดไอชั่วร้ายบนตัวเขาไว้ชั่วคราว แล้วถามเขาว่าไปแตะต้องของไม่สะอาดอะไรมาหรือเปล่า เขาอ้ำอึ้งอยู่นาน กว่าจะหยิบกำไลทองคำคู่นี้ออกมา บอกว่าเก็บบังเอิญมาได้"
"ฉันมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ากำไลมีความผิดปกติ ก็เลยใช้ยันต์แผ่นนึงทำให้มันคืนร่างเดิม"
"เด็กคนนั้นตกใจกลัวมาก ถึงได้ยอมพูดความจริง ว่าเขากับพวกอันธพาลอีกสองสามคนแอบเข้าไปขโมยในบ้านหลังนึง ครอบครัวนั้น มีแก้วแหวนเงินทองแบบนี้อยู่เต็มหีบใบใหญ่เลย"
"หรือว่าจะเป็นบ้านผีสิง?" ลู่เฟยเริ่มสนใจขึ้นมา
ในตำนานเหลียวจายก็มีเรื่องราวทำนองนี้อยู่ไม่น้อย
กลางป่าเขาลำเนาไพรจู่ๆ ก็มีคฤหาสน์หลังหนึ่งปรากฏขึ้น คฤหาสน์ไม่เพียงแต่จะใหญ่โตโอ่อ่า แต่ยังมีแก้วแหวนเงินทองอยู่นับไม่ถ้วน
หากคนเป็นเกิดความโลภนำของออกมา ก็จะต้องประสบกับความโชคร้ายอย่างหนัก
"ฉันก็รู้สึกว่าเป็นไปได้สูงมาก แต่ฉันยังไม่ได้ไปดูหรอก คิดว่ามาแจ้งให้นายทราบก่อน ถ้าเป็นบ้านผีสิงจริงๆ ข้างในก็อาจจะมีของอัปมงคลก็ได้" พูดไปพลาง จางโม่หลินก็หยิบดาบเหรียญทองแดงของตัวเองออกมา
ด้ายแดงบนตัวดาบ ถูกเปลี่ยนเป็นไหมปั่นทองแล้ว
แสงสีทองสลัวส่องประกายระยิบระยับอยู่ระหว่างเหรียญทองแดง มองดูแล้วทรงอานุภาพขึ้นมาก ให้ความรู้สึกเหมือนเปลี่ยนจากปืนนกกระจอกเป็นปืนใหญ่ก็ไม่ปาน
"ตั้งแต่เด็กอาจารย์ก็พร่ำสอนฉันมาตลอด ว่าบุญคุณต้องทดแทน นายมอบของล้ำค่าอย่างไหมปั่นทองให้ฉัน ถ้าฉันไม่ได้ตอบแทนนายสักวันล่ะก็ ฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ" จางโม่หลินหัวเราะอย่างซื่อๆ
"ในเมื่อเกี่ยวข้องกับของอัปมงคล แน่นอนว่าก็ต้องมาหานายเป็นคนแรกสิ"
"ขอบใจมากนะ!" ลู่เฟยประสานมือคารวะด้วยความซาบซึ้งใจ "บ้านหลังนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ? ถ้าเป็นบ้านผีสิงจริงๆ พวกเราก็น่าจะไปสำรวจดูสักหน่อย"
"กลับไปถามเอ้อร์ตั้นให้รู้เรื่องก็รู้แล้วล่ะ แต่เขาพูดถึงว่าบ้านหลังนั้นมันแปลกประหลาดมาก" จางโม่หลินส่ายหน้า ในแววตาฉายแววพิกล
"เขาบอกว่า ตอนที่พวกเขาลอบเข้าไปขโมยของ เขาบังเอิญไปเห็นไก่ในเล้าของบ้านหลังนั้น ล้วนไม่มีหัวเลยสักตัว!"