บทที่ 417 ไม่มีหัว

"ไก่ในเล้าพวกนั้น เกาะอยู่บนคอนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ว่าทุกตัวกลับไม่มีหัวเลย..."
"เดี๋ยวก่อนๆ!" หู่จึขัดจังหวะจางโม่หลินด้วยความสงสัย "น้องนักพรต นายพูดว่าไงนะ? ไก่ไม่มีหัวแล้ว ยังจะเกาะอยู่บนคอนได้อีกเหรอ?"
"เอ้อร์ตั้นเป็นคนบอก ฉันไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองหรอก! ตอนนั้นเขาก็ตกใจสุดขีด คนอื่นๆ เร่งให้เขารีบๆ ลงมือ เขาก็เลยไม่ได้ดูให้ละเอียด ฉันเดาว่าบ้านหลังนั้น ปัญหาต้องไม่เล็กแน่!"
จางโม่หลินเผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมาเล็กน้อย
"ตอนนี้ฉันทำได้แค่สะกดไอชั่วร้ายบนตัวเอ้อร์ตั้นเอาไว้ชั่วคราว ฉันกังวลว่าถ้าไม่กำจัดบ้านผีสิงหลังนั้นทิ้ง ไม่ช้าก็เร็วเอ้อร์ตั้นก็ต้องเกิดเรื่องอีก"
"ลู่เฟย ถ้านายสะดวก ตอนนี้ไปที่นั่นกับฉันสักรอบได้ไหม"
พูดจบ เขาก็ดื่มน้ำในแก้วรวดเดียวจนหมดแล้วลุกขึ้นยืน
"ไม่มีปัญหา!"
ถึงยังไงลู่เฟยก็พักผ่อนจนพอแล้ว ย่อมไม่มีทางปฏิเสธ
เขาเก็บข้าวของง่ายๆ แขวนป้ายมีธุระออกไปข้างนอกไว้ที่หน้าประตู แล้วออกเดินทางไปพร้อมกับจางโม่หลิน
หู่จึขับรถซิ่งไปตลอดทาง
สองชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆ กับอารามเบญจธาตุ
จางโม่หลินก้าวเท้ายาวๆ นำทางทั้งสองคนเข้าไปในหมู่บ้านอย่างคุ้นเคย มุ่งตรงไปยังบ้านของเอ้อร์ตั้น
"คุณอา เอ้อร์ตั้นดีขึ้นบ้างหรือยัง?"
"โม่หลินกลับมาแล้ว เขาตื่นแล้วล่ะ อยู่ในห้องน่ะ"
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้าน
เห็นเพียงเด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุสิบกว่าปีคนหนึ่ง นอนเอนกายอยู่บนเตียงอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ให้ผู้เป็นแม่ป้อนน้ำซุปไก่ให้ทีละคำๆ บนหัวยังพันผ้าขนหนูไว้อีกผืน
ลู่เฟยรู้สึกขบขันเล็กน้อย ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนกำลังอยู่ไฟหลังคลอดเลย
เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่ที่ลำคอกลับมีรอยเส้นสีแดงบางๆ เป็นวงอยู่รอยหนึ่ง เหมือนถูกมีดบาดมา ดูน่ากลัวมาก

"เอ้อร์ตั้น แกบอกความจริงโม่หลินไปซะ! ของสกปรกพวกนั้น พวกแกไปขโมยมาจากไหน?" พ่อเอ้อร์ตั้นขมวดคิ้วถลึงตาใส่ลูกชายตัวเอง ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ลูกไม่เอาถ่าน
"จะรีบไปทำไม? รอให้ลูกซดน้ำซุปคำนี้ให้หมดก่อนไม่ได้หรือไง? ดูสิลูกถูกทรมานจนมีสภาพแบบไหนแล้ว!" แม่เอ้อร์ตั้นบ่นอุบ
"มันไม่มีมือหรือไง? โตป่านนี้แล้วยังต้องให้คนมาป้อนข้าวอีก! ก็เพราะเธอตามใจมันนี่แหละ! อายุก็แค่นี้แต่ไม่รู้จักทำตัวให้ดี ไปขโมยของกับคนอื่นข้างนอก เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งซะแล้ว! ไอ้ลูกไม่เอาไหน ฉันว่าโม่หลินไม่น่าไปช่วยมันเลย!"
พ่อเอ้อร์ตั้นโมโหจนควันออกหู
"คุณอา ที่พูดนั่นก็เพราะกำลังโมโหทั้งนั้นแหละ! เอ้อร์ตั้นก็แค่หลงผิดชั่ววูบถูกคนอื่นพาไปเสียคน ก็เลยเดินหมากพลาดไป" จางโม่หลินรีบเอ่ยปลอบ "เอ้อร์ตั้นต้องรู้ตัวว่าผิดแล้ว วันหลังจะไม่ทำอีกแล้ว ใช่ไหม?"
พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้เอ้อร์ตั้น
"ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้ว" เอ้อร์ตั้นเอ่ยเสียงเบา รับชามน้ำซุปไก่มาจากมือแม่ ซดรวดเดียวหมดแล้วเช็ดปาก "พี่โม่หลิน ที่พี่พูดเป็นความจริงเหรอ? ถ้าไม่เอาเครื่องประดับพวกนั้นไปคืน จะต้องซวยหนักเลยเหรอ?"
"ฉันจะหลอกนายไปทำไม? เมื่อคืนปวดคอ ลืมไปแล้วหรือไง?" จางโม่หลินปั้นหน้าขรึม
"ฉันไม่อยากตาย! พี่โม่หลิน พี่ต้องช่วยฉันนะ!" เอ้อร์ตั้นหน้าถอดสีในทันที เอามือกุมลำคอ น้ำตาร่วงเผาะ
เมื่อคืนนี้ หลังจากที่เขาเอากำไลทองคำกลับมาบ้าน ก็เริ่มมีอาการผิดปกติ
เริ่มจากรู้สึกคันที่ลำคอ จากนั้นก็ปวด ตามมาด้วยผิวหนังรอบลำคอถลอกปอกเปิก ราวกับถูกมีดค่อยๆ กรีด บาดแผลลึกขึ้นเรื่อยๆ จนเลือดไหลออกมาเยอะมาก
โชคดีที่พ่อแม่ของเขารีบไปตามจางโม่หลินมาได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นเมื่อคืนหัวของเขาคงขาดไปแล้ว
"โม่หลิน เธอรักษาให้หายแล้วไม่ใช่เหรอ! ทำไมถึงยังเป็นอีกล่ะ?" พอนึกถึงสภาพอันน่าสยดสยองของลูกชายเมื่อคืน แม่เอ้อร์ตั้นก็ลนลานขึ้นมา น้ำเสียงสั่นเครือ
"ฉันทำได้แค่สะกดไว้ชั่วคราวเท่านั้น!" จางโม่หลินมีสีหน้าขึงขัง "พวกเขาไปขโมยของคนอื่นมา ผลกรรมยังไม่ถูกลบล้าง รอยเส้นสีแดงบนคอก็จะไม่หายไป ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเกิดเรื่องอีก"
เอ้อร์ตั้นร้องไห้เสียงดังลั่น
"ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักหมร้องไห้!" พ่อเอ้อร์ตั้นร้อนใจจนกระทืบเท้า "แกก็รีบพูดมาสิ! ไปขโมยมาจากไหน?"
"ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพูด แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นั่นมันคือที่ไหน..." เอ้อร์ตั้นปาดน้ำตาด้วยความเสียใจ ร้องไห้คร่ำครวญ "ตอนกลางคืนมืดตึ๊ดตื๋อ พี่ใหญ่กับพวกขับรถมารับฉันที่หน้าหมู่บ้าน"
"ระหว่างทางพวกเขาก็บอกให้ฉันนอน พอถึงแล้วค่อยปลุกฉัน ฉันก็แอบมุดเข้าไปในบ้านกับพวกเขา พวกเขาให้ฉันหยิบอะไร ฉันก็หยิบอันนั้นแหละ"
"พอเสร็จเรื่อง พวกเขาก็พาฉันมาส่งที่หน้าหมู่บ้าน เอากำไลทองคำคู่หนึ่งให้ฉัน แล้วให้ฉันเดินกลับมาเอง"
"ฉันจำได้แค่ว่าบ้านหลังนั้นมันเย็นยะเยือกมาก"
"จริงด้วย ไก่บ้านนั้นไม่มีหัวเลยสักตัว ฉันบอกพี่ใหญ่กับคนอื่นๆ แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ หาว่าฉันตาฝาด"
พอได้ยินดังนั้น ลู่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ "นายไม่รู้อะไรเลย แล้วยังตามคนอื่นไปขโมยของเนี่ยนะ?"
"พี่ใหญ่บอกว่า ออกมาอยู่ในวงการนักเลงก็ต้องรักเพื่อนพ้อง... ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่ให้ฉันเข้ากลุ่ม..." เอ้อร์ตั้นก้มหน้าลง
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก
เด็กคนนี้ ดูหนังนักเลงมากไปหรือเปล่า ถึงได้ถูกสิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพในยุทธภพมอมเมาจนกู่ไม่กลับขนาดนี้
"ฉันจะตีขาแกให้หัก จะได้ออกไปเป็นนักเลงไม่ได้อีก!" พ่อเอ้อร์ตั้นโมโหจนหยิบไม้กวาดขึ้นมา
แม่เอ้อร์ตั้นรีบเข้าปกป้องลูกชายที่กำลังตัวสั่นงันงก "ลูกมีสภาพแบบนี้แล้วคุณยังจะตีอีกเหรอ? คุณมีหัวใจบ้างไหม ถ้าจะตีก็ตีฉันด้วยเลยสิ!"
"ก็เพราะคุณตามใจมันนี่แหละ..."
"คุณอา! ใจเย็นๆ ก่อน ไว้ค่อยๆ สั่งสอนทีหลังเถอะ!" จางโม่หลินดึงพ่อเอ้อร์ตั้นไว้ "ตอนนี้รีบให้เขาโทรศัพท์หาพวกพี่ใหญ่ของเขา ถามให้แน่ชัดว่าที่นั่นมันอยู่ที่ไหน"
"ใช่ๆ รีบโทรศัพท์เร็วเข้า!"
พ่อแม่เอ้อร์ตั้นรีบลุกลี้ลุกลนหาโทรศัพท์มือถือ
"ช่างเถอะ โทรไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก" ลู่เฟยกลับโบกมือปัด "การที่พวกเขาให้เอ้อร์ตั้นนอนบนรถก็เพื่อระวังเขาอยู่แล้ว! โทรไปถามพวกเขาก็ไม่มีทางบอกหรอก เอ้อร์ตั้น นายรู้ไหมว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน พาพวกเราไปหาคนโดยตรงเลยดีกว่า!"
"ฉันรู้ว่าบ้านพี่รองอยู่ไหน อยู่ที่ตัวตำบลไม่ไกลจากนี่เอง" เอ้อร์ตั้นหลบอยู่หลังแม่ ตอบเสียงอ่อย บนใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ขนยังไม่ทันขึ้นเต็ม เผยให้เห็นความสับสนงุนงง "ที่คุณบอกว่าพวกเขาระวังฉันน่ะ หมายความว่ายังไงเหรอ?"
ไอ้เด็กโง่นี่ ถูกคนอื่นหลอกใช้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก
"คุณน้า วันหลังก็ให้เขากินหัวใจไก่เยอะๆ เพื่อบำรุงสติปัญญาหน่อยแล้วกันนะ!" ลู่เฟยสะบัดมือ "เวลาไม่คอยท่า พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เลย"
ทันใดนั้น
ทุกคนก็พาเอ้อร์ตั้นขึ้นรถ พ่อเอ้อร์ตั้นไม่ค่อยวางใจนัก จึงตามไปด้วย
จากหมู่บ้านไปถึงตัวตำบลระยะทางก็แค่สิบกว่ากิโลเมตร ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว
"บ้านพี่รองอยู่ทางนั้นแหละ"
ตามทิศทางที่เอ้อร์ตั้นชี้ รถก็ไปจอดอยู่ที่หน้าบ้านสร้างเองหลังหนึ่งแถวชานตำบล
"เปิดประตู!"
"หยางเหลาเอ้อร์ นายอยู่บ้านไหม?"
ทุกคนลงจากรถ เคาะประตูม้วนเหล็ก แต่เคาะอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิด
ลู่เฟยรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงขยับเข้าไปใกล้ มองลอดช่องระบายอากาศบนประตูม้วนเหล็กเข้าไปข้างใน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยออกมา
แย่แล้ว!
"หู่จึ รีบเปิดประตูเร็ว!" ลู่เฟยหน้าตึง
หู่จึหยิบลวดเส้นเล็กออกมา เขี่ยกุกกักสองสามทีก็สะเดาะกุญแจออก จับประตูม้วนเหล็กแล้วดึงขึ้นเสียงดังครืดคราด
กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นพัดมาปะทะใบหน้า
ภายในบ้าน โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด บนพื้นและกำแพงเต็มไปด้วยคราบเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว
ชวนให้รู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างยิ่ง
"จบกัน พี่รองคงไม่..."
เอ้อร์ตั้นเด็กโง่คนนี้ ก็แค่ถูกคนอื่นหลอกให้มาทำตัวเกเรอยู่ข้างนอก อย่างมากก็ทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อย จะเคยเห็นฉากที่นองเลือดและน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ที่ไหนกัน อาการหน้ามืดกำเริบ หงายหลังล้มตึงลงไป