บทที่ 418 ผู้รอดชีวิต

หู่จึหิ้วคอเสื้อเอ้อร์ตั้นขึ้นมารวดเดียว
"ขี้ขลาดขนาดนี้ ยังริอ่านจะทำตัวเป็นนักเลงอีกเรอะ?"
เอ้อร์ตั้นพิงร่างพ่อตัวสั่นงันงก ขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยว ความจริงแล้วพ่อของเขาก็หน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน
"โม่หลิน ระวังหน่อยนะ"
ลู่เฟยกับจางโม่หลินสบตากัน ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
เลือดสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น จนแทบจะไม่มีที่ให้วางเท้า
พวกเขาเดินตามรอยเลือดบนพื้นไปจนถึงหน้าบันได ก็เห็นคนคนหนึ่งที่ร่างโชกเลือดล้มอยู่บนพื้น ข้างมือยังมีมีดปังตอเปื้อนเลือดตกอยู่อีกเล่ม
"คงไม่ได้ตายไปแล้วจริงๆ หรอกนะ?"
ทั้งสองคนใจหล่นวูบ รีบเดินเข้าไปพลิกร่างคนคนนั้นขึ้นมา
ใครจะรู้ว่า พอขยับตัวปุ๊บ
หัวของคนคนนั้นก็หลุดร่วงลงมาจากคอ กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด แล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าประตู
ดวงตาที่เปรอะเปื้อนเลือดคู่นั้น หันไปทางสองพ่อลูกเอ้อร์ตั้นที่อยู่หน้าประตูพอดิบพอดี
"พะ... พี่รอง!"
เอ้อร์ตั้นกรีดร้องเสียงหลง ตาเหลือกขึ้นบน แล้วสลบเหมือดไปในอ้อมอกของพ่อทันที
พ่อของเอ้อร์ตั้นตัวเย็นเฉียบ ขาสั่นพั่บๆ แต่ก็ต้องพยายามยืนหยัดไว้เพื่อลูกชาย
ฉากอันน่าสยดสยองนี้ ทำเอาแม้แต่พวกลู่เฟยทั้งสามคนยังต้องขนลุกซู่ ไม่ต้องพูดถึงสองพ่อลูกคู่นั้นเลย
"หู่จึ นายรีบพาสองคนนั้นขึ้นรถไปก่อน"
ลู่เฟยดึงผ้าปูโต๊ะจากข้างๆ มาคลุมหัวนั้นเอาไว้
หู่จึพาสองพ่อลูกเอ้อร์ตั้นไปส่งที่รถ
"ถึงกับตายเลยเหรอ! นึกไม่ถึงเลยว่าสิ่งอัปมงคลในบ้านผีสิงจะโหดเหี้ยมขนาดนี้!" จางโม่หลินหน้าตึง "ถ้าเกิดตายกันหมด แล้วจะไปหาสถานที่เจอได้ยังไงล่ะ?"
"อย่าเพิ่งร้อนใจไป มันต้องมีวิธีสิ!" ลู่เฟยรวบรวมสติ ก่อนจะครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า "ลองหามือถือของเขาดูสิ บางทีข้างในอาจจะมีที่อยู่ก็ได้"
"จริงด้วย รีบหาเร็ว!"
ทั้งสามคนเริ่มค้นหาไปทั่วบ้าน
หู่จึผลักประตูห้องน้ำออก
"ไสหัวไป! ไสหัวไปนะ!"
มีดพร้าเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งฟาดเข้าใส่เขาทันที
เขารีบเบี่ยงตัวหลบ คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ แล้วออกแรงบิด
"โอ๊ย!"
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน มีดพร้าก็ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง
"ริจะมาเล่นลอบกัดกับพี่หู่ แกมันยังอ่อนหัดเกินไป!" หู่จึลากตัวคนคนนั้นออกมา เตะจนล้มคว่ำ แล้วเหยียบไว้กับพื้น
"ไสหัวไป! ไสหัวไป..."
คนคนนั้นแผดเสียงร้องแหบพร่า แขนขาทั้งสี่ข้างดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งราวกับแมลง
"หู่จึ!"
ลู่เฟยกับจางโม่หลินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงรีบวิ่งมาดู
คนคนนี้ก็มีเลือดเต็มตัวเช่นกัน บนร่างกายมีบาดแผลไม่น้อย แต่คอยังไม่ขาด
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ ราวกับตกใจกลัวอย่างหนัก และอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่ง
"ใจเย็นๆ!"
ลู่เฟยโคจรพลังเวท ใช้ฝ่ามือกดลงบนหน้าผากของเขา
"ไสหัว..."
ความแดงก่ำในดวงตาของคนคนนี้จางลงไปมาก ค่อยๆ สงบลง หอบหายใจแฮกๆ มองคนแปลกหน้าทั้งสามคนด้วยความหวาดผวา
"พวก... พวกแกมีหัว... พวกแกเป็นใคร?"
"ฉันเป็นพี่ชายของเอ้อร์ตั้น!" จางโม่หลินจ้องเขาเขม็ง "แล้วแกล่ะเป็นใคร?"
คนคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ฉันชื่อเหลาเป้า... เอ้อร์ตั้นชอบตามพวกเราไปเล่นด้วย ก็เลยเรียกฉันว่าพี่ใหญ่..."
"ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง!" จางโม่หลินแค่นเสียงเย็น "บอกมา ของสกปรกพวกนั้น พวกแกไปขโมยมาจากไหน?"
"เอ้อร์ตั้นบอกอะไรพวกแกบ้างล่ะ?" คนคนนี้สายตาล่อกแล่ก ขยับตัวสองสามทีก็พบว่าดิ้นไม่หลุดจากเท้าของหู่จึ จึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยว่า "ปล่อยให้ฉันลุกขึ้นก่อนได้ไหม?"
หู่จึหันไปมองลู่เฟย เมื่อลู่เฟยพยักหน้า เขาถึงยอมปล่อยเท้าออก
เหลาเป้าตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ลูบลำคอตัวเองด้วยความหวาดหวั่น แล้วมองไปรอบๆ
"เอ้อร์ตั้นบอกหมดแล้ว ว่าพวกแกพาเขาไปขโมยของในบ้านผีสิง! ฉันจะบอกให้นะ ถ้าไม่เอาของพวกนั้นไปคืน พวกแกจะต้องตายกันหมด!" จางโม่หลินหน้าขรึม ไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อหัวหน้าแก๊งอันธพาลที่พาลูกหลานคนอื่นเสียคนคนนี้เลยแม้แต่น้อย
"บ้านผีสิง?" เหลาเป้าชะงักไป เบิกตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ "บ้านผีสิงอะไร?"
"พวกแกไปขโมยของที่ไหนมา ในใจไม่รู้เลยหรือไง?" ลู่เฟยหัวเราะหึๆ
ชายคนนี้อายุสามสิบกว่า หน้าตาเจ้าเล่ห์ ดูเป็นพวกสิบแปดมงกุฎและพวกหัวขโมยขนานแท้
ทั้งสามคนจ้องมองเขาอย่างเย็นชา
"ที่นั่นมีผีงั้นเหรอ?"
เหลาเป้าเหมือนเพิ่งจะรู้ตัว แววตาฉายความหวาดกลัวออกมา
"มิน่าล่ะ มิน่าล่ะฉันกับพี่รองถึงได้เห็นคนไม่มีหัวตั้งเยอะแยะ... พวกเราตกใจมาก เอามีดฟันเท่าไหร่ก็ฟันไม่หมด... จริงสิ แล้วพี่รองล่ะ? ตอนที่พวกแกเข้ามา เห็นเขาบ้างไหม?"
"แน่นอนว่าเห็นสิ" ลู่เฟยแค่นเสียงเย็น
"อยู่ที่ไหน?"
ลู่เฟยส่งสายตาให้หู่จึ
หู่จึเดินไปเปิดผ้าปูโต๊ะที่คลุมหัวนั้นออก
"พี่รอง!"
เหลาเป้าตกใจสุดขีด ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาทันที
"เขา เขาทำไมถึง..."
"เขาตัดหัวตัวเองน่ะสิ!"
คำพูดของลู่เฟยทำให้เขาเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง ไม่กล้ามองหัวที่น่าสยดสยองนั่นอีกเลย
"บอกมา บ้านผีสิงอยู่ที่ไหน?" ลู่เฟยกอดอก
เหลาเป้าตัวสั่นงันงก มองลู่เฟยด้วยความหวาดกลัว "พวกแกไม่กลัวหรือไง?"
"กลัวเหรอ?" หู่จึหัวเราะเยาะ "มีเถ้าแก่ของฉันอยู่ ผีต่างหากล่ะที่ต้องเป็นฝ่ายกลัว!"
เหลาเป้ามองพวกเขาทั้งสามคนด้วยความประหลาดใจ พอเห็นชุดนักพรตบนตัวจางโม่หลิน ก็ถึงบางอ้อในทันที "พวกแกเป็นผู้บำเพ็ญเพียรเหรอ! พวกแกปราบผีได้เหรอ?"
ในดวงตาของเขาสาดประกายความหวัง ยื่นมือไปดึงเสื้อของลู่เฟย แต่ก็ถูกสายตาเย็นชาของลู่เฟยจ้องจนต้องถอยกลับไป
"ท่านอาจารย์ทั้งสาม ช่วยฉันด้วย! ขอแค่ช่วยให้ฉันรอดชีวิตมาได้ จะให้เงินเท่าไหร่ก็ยอม!"
เขาก้มหัวปะหลกๆ ให้ทั้งสามคน
"เถ้าแก่ของฉันจะไปสนเงินสกปรกของแกหรือไง?" หู่จึหักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องใช่ไหม เถ้าแก่ถามว่าบ้านผีสิงอยู่ที่ไหน?"
เหลาเป้ากลอกตาไปมา รีบตอบกลับทันที "ได้ๆ ฉันจะพาพวกแกไปเอง!"
"ไม่ใช่แค่พาไปนะ แต่ต้องเอาแก้วแหวนเงินทองที่ขโมยมาไปคืนให้หมดด้วย! อย่าได้คิดจะตุกติกเชียว ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยแกไม่ได้!" จางโม่หลินจ้องเขาอย่างดุดัน
"เอาไปคืนหมดเลยเหรอ?" เหลาเป้าชะงักไป
"ทำไม มาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังจะเสียดายอยู่อีกเหรอ? ถ้างั้นแกก็หมดทางรอดแล้ว รอหัวหลุดจากบ่าได้เลย" ลู่เฟยดึงแขนจางโม่หลินทำท่าจะเดินออกไป
"เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป! ฉันจะไปเอาเดี๋ยวนี้แหละ ฉันจะไปเอามาให้หมดเลย!"
เหลาเป้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน คลำหากระเป๋าหนังใบเล็กออกมาจากช่องลับในตู้เสื้อผ้า ข้างในมีเครื่องประดับทองและเงินอยู่เต็มกระเป๋า
แสงทองสว่างอร่าม หรูหราจนละสายตาไม่ได้
เหลาเป้ามองด้วยความเสียดายอยู่สองสามที ก่อนจะปิดกระเป๋า ล็อกรหัส แล้วหิ้ววิ่งออกมา
"เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ!" ลู่เฟยปรายตามองคราบเลือดบนตัวเขา
"ได้!"
เหลาเป้าล้างหน้าล้างตา ไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดออก
ลู่เฟยบังเอิญเห็นว่าที่คอของเขามีเครื่องรางห้อยอยู่ น่าจะเป็นเพราะเครื่องรางชิ้นนี้ ถึงทำให้เมื่อคืนเขารอดตายมาได้
"ท่านอาจารย์ทั้งสาม เรียบร้อยแล้ว"
เหลาเป้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ดูเหมือนคนขึ้นมาบ้างแล้ว
พวกเขาส่งสองพ่อลูกเอ้อร์ตั้นกลับบ้านก่อน จากนั้นก็ให้เหลาเป้าบอกทาง ขับรถมุ่งหน้าไปทางบ้านผีสิง
ส่วนศพของพี่รองหยาง เอาไว้จัดการเรื่องบ้านผีสิงเสร็จค่อยว่ากัน
หลายสิบกิโลเมตรต่อมา
รถก็มาจอดอยู่ที่หน้าหมู่บ้านที่ไม่คุ้นเคยแห่งหนึ่ง
เหลาเป้าชี้มือไปที่บ้านสามชั้นที่สูงที่สุดในหมู่บ้าน
"ก็บ้านหลังนั้นแหละ ตกแต่งซะเหมือนวิลล่าในเมือง ดูแวบเดียวก็รู้ว่ารวย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นบ้านผีสิง"
ลู่เฟยกับจางโม่หลินมองดู ใบหน้าของทั้งสองคนเผยให้เห็นถึงความกังขา
ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง บ้านสามชั้นหลังนั้นดูปกติมาก แถมยังมีคนเดินเข้าออกอยู่เลย
ไหนล่ะ ร่องรอยของบ้านผีสิง?