บทที่ 419 เสียงกัดฟัน

บ้านสามชั้นรูปลักษณ์ภายนอกดูใหม่เอี่ยมและทันสมัย ดูเหมือนเพิ่งจะสร้างเสร็จได้ไม่นาน
ช่างแตกต่างกับบ้านในหมู่บ้านที่ดูเชยๆ พวกนั้นอย่างเห็นได้ชัด ให้ความรู้สึกโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
ในเวลานี้ ภายในลานบ้านมีคนกำลังทำกิจกรรมอยู่ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ทอดเงาของคนเหล่านั้นลงบนพื้นอย่างชัดเจน
นานๆ ทีก็จะมีชาวบ้านเดินผ่านนอกลานบ้าน แถมยังเอ่ยทักทายคนที่อยู่ในลานบ้านด้วย แต่คนที่อยู่ในลานบ้านดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากจะสนใจเท่าไหร่นัก
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นข้อพิสูจน์อย่างไม่มีข้อยกเว้น ว่านั่นคือบ้านเรือนปกติ ไม่ใช่บ้านผีสิงเหมือนในนิทานเหลียวจาย
แต่ในบ้านที่ปกติ ทำไมถึงมีของตายที่กลายสภาพเป็นแก้วแหวนเงินทองได้ล่ะ?
ลู่เฟยกับจางโม่หลินต่างก็มองเห็นความสงสัยอย่างลึกซึ้งจากแววตาของกันและกัน
หู่จึชักดาบหัวผีออกมาโดยตรง แล้วพาดไปบนลำคอที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเหลาเป้า
"หลอกลวงพวกเรา ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?"
ถึงแม้ดาบหัวผีจะไม่ค่อยคมนัก แต่หัวผีบนด้ามดาบกลับดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง คนขวัญอ่อนไม่มีทางกล้าสบตาด้วยเลย
"อยุติธรรมเกินไปแล้ว! ลูกพี่ แก้วแหวนเงินทองพวกนี้พวกเราไปเอามาจากในบ้านหลังนั้นจริงๆ นะ" เหลาเป้าคอแข็งทื่อ บนใบหน้ายิ่งเต็มไปด้วยความมึนงง "บ้านหลังนั้นมีผี ไม่ใช่พวกคุณเป็นคนบอกเองหรอกเหรอ? ตอนนั้นพวกเราดูก็เห็นว่าเป็นครอบครัวปกติ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผีอยู่ด้วย!"
คำพูดนี้ฟังดูไม่เหมือนเรื่องโกหก อีกอย่าง เหลาเป้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลอกพวกเขาสักนิด ยกเว้นแต่ว่าเขาก็อยากจะหัวหลุดจากบ่าเหมือนกัน
ลู่เฟยกับจางโม่หลินสบตากัน หรือว่าครอบครัวนั้นจะมีความผิดปกติอะไร?
"ถ้างั้นแกก็ลองเล่ามาสิ ว่าทำไมถึงเลือกขโมยของบ้านนี้?" ลู่เฟยหรี่ตาลง
"สารภาพมาตามตรง!" หู่จึกดดาบหัวผีลงไป
กดทับลงบนบาดแผลของเหลาเป้า ทำเอาเขาเจ็บจนต้องแยกเขี้ยวยิงฟัน
"พวกเราก็แค่เห็นว่าบ้านเขาดูดี ก็เลยนึกว่าเขามีเงินน่ะสิ!"
เหลาเป้ามือข้างหนึ่งกอดกระเป๋าหนังไว้ อีกมือหนึ่งกุมลำคอ ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย เล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด
คนกลุ่มนี้วันๆ เอาแต่ลอยชาย ไม่ทำมาหากินอะไร ตระเวนดูลาดเลาอยู่ข้างนอกตลอดทั้งปี มีอยู่วันหนึ่งบังเอิญไปพบว่าบ้านหลังนี้สร้างได้ดีกว่าบ้านอื่น ดูโอ่อ่าภูมิฐานมาก จึงแอบไปสืบถามดู ถึงได้รู้ว่าครอบครัวนี้ไปทำมาค้าขึ้นในเมือง ก็เลยกลับมาสร้างบ้านใหม่
ครอบครัวที่มีกันสามคน สองสามีภรรยากับลูกสาวอายุสิบกว่าขวบหนึ่งคน แถมยังมีเงิน
นี่มันลูกแกะอ้วนพีชัดๆ
ดวงตาของพวกเขาลุกวาวขึ้นมาในทันที หลังจากมาดูลาดเลาอยู่แถวๆ บ้านหลังนี้ได้หลายวัน อาศัยจังหวะที่ครอบครัวนี้ออกไปเดินตลาด เหลาเป้ากับหยางเหลาเอ้อร์ก็แอบย่องเข้าไปในบ้าน
ไปที่ห้องของผู้ใหญ่ก่อน เดิมทีนึกว่าเจ้าของบ้านผู้หญิงน่าจะมีเครื่องประดับอัญมณีของมีค่าอยู่บ้าง แต่นึกไม่ถึงเลยว่า แม้แต่หนังยางมัดผมดีๆ สักเส้นก็ยังไม่มี ดูซอมซ่อเอามากๆ
โบราณว่าไว้ โจรไม่เคยกลับมือเปล่า พวกเขาอุตส่าห์มาซุ่มดูอยู่ตั้งหลายวัน จะยอมกลับไปมือเปล่าได้ยังไง ก็เลยไปรื้อค้นหาในห้องอื่นๆ ต่อ
สุดท้ายก็พบว่า ที่ใต้เตียงของเด็กผู้หญิงคนนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีหีบใบใหญ่ซ่อนอยู่
หีบใบนั้นแง้มเป็นร่องอยู่เล็กน้อย ข้างในมีแสงสีทองสว่างอร่าม ด้วยสายตาที่ผ่านการฝึกปรือมาหลายปีของเหลาเป้า เขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าข้างในมีของมีค่าอยู่
"ครอบครัวนี้เจ้าเล่ห์จริงๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเขาจะเอาของที่แพงที่สุด ไปไว้ในห้องของเด็กผู้หญิง"
ทั้งสองคนเตรียมจะลงมือทันที แต่เหลาสามที่คอยดูลาดเลาอยู่ข้างนอกกลับส่งสัญญาณเตือนมาว่าครอบครัวนั้นจู่ๆ ก็กลับมาแล้ว เหมือนจะลืมของอะไรสักอย่าง ก็เลยรีบร้อนกลับมาเอา
ทั้งสองคนจึงทำได้เพียงล้มเลิกไปก่อน
แต่เจอหมูตู้ขนาดนี้ พวกเขาจะยอมตัดใจได้ยังไง?
พวกเขาอดทนซุ่มดูอยู่อีกหลายวัน จนพบว่าครอบครัวนี้มีจุดหนึ่งที่แปลกประหลาดมาก
ไม่ว่าวันนั้นจะยุ่งแค่ไหน สภาพอากาศจะเป็นยังไง
ขอแค่ฟ้ามืด ครอบครัวนี้ก็จะวางทุกอย่างในมือลงแล้วไปนอนทันที ยิ่งไปกว่านั้น ตอนกลางคืนก็ไม่เคยลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำเลย
บางครั้ง เหลาเป้ากับพวกแกล้งทำเสียงดังอยู่ข้างนอก ก็ไม่เห็นครอบครัวนี้ลุกขึ้นมาดูเลย ราวกับหลับสนิทเป็นตายก็ไม่ปาน
พวกเขาไม่สนหรอกว่าทำไมครอบครัวนั้นถึงไม่ตื่นขึ้นมากลางดึก รู้สึกแค่ว่านั่นเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งสำหรับพวกตน
ดังนั้น
ในตอนดึกของเมื่อวานซืน พวกเขาก็เรียกคนมา แล้วแอบย่องเข้าไปในบ้าน
มุดเข้าไปในห้องของเด็กผู้หญิง คลานเข้าไปใต้เตียง เปิดหีบออก แล้วขนแก้วแหวนเงินทองข้างในออกไปครึ่งหนึ่ง
แต่พอกลับไปถึงยังไม่ทันได้แบ่งของโจร ก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน
ขโมยของมีค่ามาได้ตั้งหีบใหญ่ คืนนั้นพวกเขาก็ดื่มเหล้าฉลองกัน
แต่พอดื่มไปดื่มมา ก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล
พวกเขามีกันแค่สามคน แล้วทำไมถึงนั่งกันจนเต็มโต๊ะล่ะ? คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ นั่นเป็นใครกัน?
หันกลับไปมอง
ไม่มีหัว!
ไม่เพียงแต่บนโต๊ะจะนั่งเต็มไปด้วยคนที่ไม่มีหัว แต่มีอยู่เต็มไปหมดทั้งบ้าน พวกเขาตอนนั้นตกใจกลัวจนแทบคลั่ง คลำหามีดได้ก็ฟันไม่ยั้ง
เหลาสามวิ่งหนีออกไปได้ท่ามกลางความชุลมุน เหลือเพียงเหลาเป้ากับหยางเหลาเอ้อร์ที่ถูกฝูงคนไม่มีหัวล้อมกรอบเอาไว้อย่างหนาแน่น
"ฉันเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำไม่กล้าออกมา เรื่องหลังจากนั้นพวกคุณก็รู้หมดแล้ว... เหลาเอ้อร์ตัดหัวตัวเอง ฉันเดาว่าเหลาสามก็คง... ตอนที่เขาวิ่งหนีออกไป มีคนไม่มีหัวตามเขาไปด้วย..." เหลาเป้าเล่าเรื่องราวการขโมยของทั้งหมดด้วยใบหน้าซีดเผือด
"คนไม่มีหัวเหรอ?"
การถูกกลุ่มคนไม่มีหัวล้อมกรอบ แค่ฟังก็รู้สึกขนลุกแล้ว!
ลู่เฟยทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา อดไม่ได้ที่จะนึกถึงไก่ไม่มีหัวที่เอ้อร์ตั้นเล่าให้ฟัง
"ครอบครัวปกติที่ไหนจะมีไก่ไม่มีหัวตั้งเยอะแยะขนาดนั้น เรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ" จางโม่หลินขมวดคิ้ว
"นั่นสิ!" หู่จึลูบแขนตัวเองที่ขนลุกซู่ "ถ้าไก่บ้านฉันหัวหายไปหมดนะ ฉันคงโยนทิ้งไปให้ไกลๆ ตั้งนานแล้ว!"
"ยังมีอีกจุดนึง พวกนายดูครอบครัวนี้สิ แก้วแหวนเงินทองในบ้านหายไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลย สิ่งที่มีปัญหาไม่ใช่ตัวบ้านหรอก แต่เป็นคนข้างในต่างหาก!" ลู่เฟยพูดจบ ก็หันกลับไปถามเหลาเป้าอีก "ตอนที่พวกแกเข้าไปขโมยของ ยังพบจุดที่แปลกประหลาดตรงไหนอีกไหม?"
"ตอนนั้นมัวแต่ห่วงเรื่องหยิบของ ก็เลยไม่ได้สังเกตเท่าไหร่"
เหลาเป้าฝืนยิ้มขมขื่นที่ดูแย่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้เสียอีก พลางครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า "อ้อ จริงด้วย เด็กผู้หญิงบ้านนั้นนอนกัดฟัน! ตอนที่พวกเราเพิ่งจะเข้าไปในห้องหล่อน ก็ได้ยินเสียงดังกร้วมๆ ตกใจแทบแย่ พอตั้งใจฟังดู ถึงได้รู้ว่าเป็นเสียงกัดฟัน"
"ตอนที่พวกเราเปิดหีบอยู่ใต้เตียง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็กัดฟันอยู่ข้างบน เสียงมันไม่ค่อยเหมือนเสียงกัดฟันทั่วไปเท่าไหร่ ฟังดูเหมือนกำลังเคี้ยวอะไรอยู่มากกว่า"
"ก่อนกลับ ฉันยังตั้งใจหันไปมองแวบหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนั้นคลุมโปงหลับอยู่ ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด..."
พูดมาถึงตรงนี้ เหลาเป้าก็สั่นสะท้านขึ้นมาเอง
พอมาคิดดูตอนนี้ ครอบครัวนั้นดูผิวเผินเหมือนปกติ แต่ความจริงแล้วแฝงไปด้วยความแปลกประหลาดอยู่ทุกที่
"แล้วมีอะไรอีกไหม?"
"ไม่มีแล้วล่ะ ครอบครัวพวกเขาก็หลับสนิทกันหมด พวกเราหยิบของเสร็จก็รีบหนีออกมาเลย" เหลาเป้าพูดจบ ก็มองลู่เฟยทั้งสามคนด้วยความตึงเครียด "ท่านอาจารย์ ตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขาเป็นคน หรือว่าเป็นผีกันแน่?"
"อยากรู้เหรอ?" ลู่เฟยปรายตามองเขาอย่างเรียบเฉย
"อยากสิ!" เหลาเป้าพยักหน้าอย่างแรง
"เอาของที่ขโมยมาไปคืนซะ!" ลู่เฟยผลักประตูรถเปิดออกแล้วกระโดดลงไป สายตาจ้องมองไปที่บ้านฝรั่งสามชั้นหลังนั้น
"จะไปจริงๆ เหรอ?" บนใบหน้าของเหลาเป้าเผยให้เห็นความหวาดผวา "ฉันไม่ได้เสียดายของพวกนี้นะ แต่ฉันกลัว! ถ้าเกิดพวกเขาเป็นผีจริงๆ ท่านอาจารย์พวกคุณจะรับมือไหวไหมล่ะ?"
"มาถึงป่านนี้แล้ว แกยังจะมามัวอิดออดอยู่อีก!" หู่จึใช้เท้าถีบเขาลงจากรถไปทีหนึ่ง
ลู่เฟยทั้งสามคนเดินตรงไปหาครอบครัวนั้น โดยมีเหลาเป้าเดินตามหลังมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
พอมาถึงหน้าประตูบ้านของครอบครัวนั้น
จางโม่หลินก็เป็นฝ่ายก้าวออกไปเคาะประตูก่อน
"ลู่เฟย ใช้ไม้อ่อนก่อนแล้วค่อยใช้ไม้แข็งก็แล้วกัน เรื่องขโมยของเอ้อร์ตั้นก็มีส่วนร่วมด้วย ไม่ว่าครอบครัวนั้นจะมีความแปลกประหลาดอะไร เอ้อร์ตั้นเป็นฝ่ายผิดก่อน สมควรที่จะต้องขอโทษพวกเขาก่อน"