บทที่ 420 ถูกของเข้า

จางโม่หลินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดสลัวลง
ยื่นมือออกไปเคาะประตูบ้าน
ผ่านไปไม่นาน ผู้ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็มาเปิดประตู มองดูคนทั้งกลุ่มที่อยู่ข้างนอกด้วยความสงสัย
"พวกคุณเป็นใครกัน?"
"คุณผู้ชาย ขอถามหน่อยว่าบ้านของคุณมีของหายไปบ้างหรือเปล่า?" จางโม่หลินประสานมือคารวะชายวัยกลางคน
"ของหายเหรอ?" ชายวัยกลางคนมีสีหน้างุนงง "อะไรหายล่ะ?"
จางโม่หลินหันขวับ ไปมองเหลาเป้า
เหลาเป้าไม่ค่อยกล้าก้าวออกไป หู่จึจึงยกขาขึ้นถีบไปอีกหนึ่งที
"ขอโทษ! ขอโทษจริงๆ! ฉันไม่น่าเอาของบ้านคุณไปเลย ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ฉันเถอะนะ แก้วแหวนเงินทองพวกนี้ฉันยังไม่ได้แตะต้องเลยสักชิ้น ขอคืนให้คุณทั้งหมดเลย!" เหลาเป้ายัดกระเป๋าหนังใส่มือผู้ชายคนนั้น โค้งคำนับขอร้องไม่หยุด
"หมายความว่ายังไงเนี่ย?"
ชายวัยกลางคนยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก พอเปิดกระเป๋าหนังออกดูแวบหนึ่ง ก็ถูกแสงสีทองสว่างอร่ามข้างในทำให้ตกใจจนสะดุ้ง รีบโยนกระเป๋าหนังกลับไปใส่มือเหลาเป้าด้วยความหวาดผวา ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"นี่ไม่ใช่ของบ้านฉัน! บ้านฉันไม่มีของหาย พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว!"
ปฏิกิริยานี้ ทำเอาทุกคนต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
หรือว่าเขาไม่อยากจะปล่อยพวกเหลาเป้าไป?
"คุณผู้ชาย คุณลองดูให้ดีๆ อีกทีสิ" จางโม่หลินเอ่ยอย่างจริงจัง "เขาขโมยมาจากใต้เตียงลูกสาวคุณนะ..."
"คุณพูดว่าไงนะ? ลูกสาวฉัน..." ชายวัยกลางคนหันกลับไป มองดูภรรยากับลูกสาวที่อยู่ด้านหลัง
สองแม่ลูกกำลังโปรยเมล็ดข้าวเปลือกให้อาหารไก่อยู่ที่นอกเล้าไก่
"ลูกสาวฉันก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปมีของมีค่าพวกนี้ได้ยังไง! เลิกหลอกพวกเราได้แล้ว!" ชายวัยกลางคนมองพวกเขาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎไปแล้ว ยื่นมือเตรียมจะปิดประตู
ทว่า ในตอนนั้นเอง
แสงอาทิตย์อัสดงสายสุดท้ายที่เส้นขอบฟ้าได้เลือนหายไป
แววตาของเขาพลันเหม่อลอย ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อไป
มือที่วางอยู่บนประตู ราวกับถูกวิชาสะกดร่างเอาไว้ ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
ผ่านไปสองวินาที เขาก็ราวกับมองไม่เห็นพวกลู่เฟยที่อยู่หน้าประตู ไม่ปิดประตูแต่กลับหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน ท่าทางการเคลื่อนไหวดูแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์
"เขาเป็นอะไรไปเนี่ย?" เหลาเป้ากอดกระเป๋าหนังไว้ ทั้งตกใจทั้งสงสัย
"ตามเข้าไป"
อาการของผู้ชายคนนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ ลู่เฟยตัดสินใจอย่างเด็ดขาด รีบพาทุกคนเข้าไปในลานบ้านทันที เดินตามผู้ชายวัยกลางคนไปอย่างระมัดระวัง มองดูเขาเดินเข้าไปในห้องของตัวเองอย่างแข็งทื่อ
ถอดเสื้อผ้า ขึ้นเตียงนอน
ไม่ใช่แค่ชายวัยกลางคนที่เป็นแบบนี้ ภรรยาและลูกของเขาก็เป็นเหมือนกัน
ราวกับว่าในวินาทีที่ฟ้ามืด พวกเขาได้รับคำสั่งให้เข้านอนพร้อมกันก็ไม่ปาน
ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว บ้านสามชั้นที่กว้างขวางดูมืดครึ้มและอ้างว้างเป็นพิเศษ
เมื่อมองดูครอบครัวที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดนี้ ขนทั่วร่างของเหลาเป้าก็ลุกซู่ขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกลู่เฟยสามคนอยู่ที่นี่ด้วย เขาคงกอดกระเป๋าหนังวิ่งหนีเตลิดไปแล้ว
"ลู่เฟย นายก็สังเกตเห็นแล้วใช่ไหม?" จางโม่หลินขมวดคิ้วแน่น
"ใช่แล้ว พวกเขาถูกของเข้า!" ลู่เฟยพยักหน้า เขามองเห็นไอสีดำสายหนึ่งอยู่บริเวณดวงตาของครอบครัวทั้งสามคนนี้
ครอบครัวนี้พอฟ้ามืดก็เข้านอน แถมยังหลับสนิทราวกับคนตาย นั่นก็เป็นเพราะถูกของเข้า
เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าสาเหตุคืออะไร
"จะปลุกพวกเขาตอนนี้เลยไหม?"
"รอก่อน ไปดูเรื่องไก่ไม่มีหัวนั่นก่อนดีกว่าว่ามันยังไงกันแน่"
ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เปิดไฟฉาย แล้วเดินไปทางเล้าไก่
จางโม่หลินรีบจ้ำอ้าวตามไป
ส่วนหู่จึก็คอยจับตาดูเหลาเป้าอยู่ด้านหลัง เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหนีไป
เล้าไก่อยู่ด้านข้างของตัวบ้าน ข้างในมืดสนิทและเงียบสงัด ส่งกลิ่นเหม็นของหญ้าแห้งปนกับขี้ไก่โชยออกมา
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
ลู่เฟยหยิบไม้พุทราสายฟ้าฟาดออกมา สาดไฟฉายส่องเข้าไปในกรงไก่
ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตึงเครียด
แต่ข้างในกลับว่างเปล่า มีเพียงขนไก่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น
"ว่างเปล่าเหรอ?"
แต่ก่อนฟ้ามืด สองแม่ลูกนั่นก็เห็นๆ อยู่ว่ากำลังให้อาหารไก่นี่นา ลู่เฟยยิ่งรู้สึกสงสัยหนักเข้าไปอีก พฤติกรรมและการกระทำของครอบครัวนี้มันชวนให้สับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ
"โม่หลิน นายคิดว่าไง..."
ลู่เฟยหันขวับกลับไป คิ้วก็กระตุกวูบทันที
ด้านหลังของเขา จะไปมีจางโม่หลิน หู่จึ หรือเหลาเป้าที่ไหนกัน มีแต่คนไม่มีหัวสามคนต่างหาก!
ใจของลู่เฟยหล่นวูบ แต่พริบตาเดียวก็ตอบสนองได้
"ของปลอม!"
เขาตั้งสติให้มั่น โคจรพลังเวทไปที่ดวงตาทั้งสองข้าง พอกะพริบตาอีกที ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา
จางโม่หลินยืนเหม่อลอยอยู่
หู่จึยกดาบใหญ่หัวผีในมือขึ้นมา ฟันฉับลงไปที่คอของเหลาเป้า
"หู่จึ! ตื่น!"
ลู่เฟยยื่นมือออกไป ตบฉาดเข้าที่หน้าผากของหู่จึอย่างแรง
หู่จึสะดุ้งเฮือก ดวงตาทั้งสองข้างกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง พอเห็นลู่เฟย ก็เบิกบานใจขึ้นมาทันที
"เถ้าแก่ หัวคุณยังไม่ขาดนี่!"
"ก็เออสิ! นั่นมันแค่ภาพลวงตา!" ลู่เฟยถลึงตาใส่เขา ตามมาติดๆ ก็ตบหน้าเหลาเป้าไปหนึ่งฉาด เพื่อเรียกสติเขา
"คนไม่มีหัว! คนไม่มีหัวมาอีกแล้ว..." เหลาเป้าร้องตะโกนด้วยความหวาดผวา แต่พอมองไปรอบๆ ทุกคนก็ยังยืนอยู่ดีๆ ถึงกับงุนงงไปเลย
จากนั้น จางโม่หลินก็หลุดพ้นจากภาพลวงตาและได้สติกลับมาเช่นกัน
"ลู่เฟย เมื่อกี้..."
"ไม่เป็นไร!"
จางโม่หลินเห็นทุกคนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทุกคนหันไปมองในเล้าไก่อีกครั้ง ไก่ไม่มีหัวเรียงแถวเกาะอยู่บนคอนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ร่างกายเน่าเปื่อยไปแล้ว ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งออกมา
"ไก่พวกนี้ตายไปตั้งนานแล้ว แต่ครอบครัวนี้กลับดูไม่ออก เกรงว่าน่าจะเป็นเพราะถูกของเข้าเหมือนกัน!" จางโม่หลินโพล่งออกมา จากนั้นเขาก็เผยให้เห็นความสงสัยเล็กน้อย "แต่ทำไมไก่พวกนี้ถึงไม่มีหัวล่ะ?"
"น่าจะเป็นอาถรรพ์หัวขาด! ส่วนสาเหตุที่ทำให้เกิดนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ลู่เฟยเอ่ยอย่างครุ่นคิด
"ทั้งถูกของเข้า ทั้งอาถรรพ์หัวขาด ตกลงแล้วครอบครัวนี้ไปล่วงเกินอะไรมากันแน่?" จางโม่หลินตกตะลึงเป็นอย่างมาก
มิน่าล่ะ คอของเอ้อร์ตั้นถึงได้มีรอยเส้นเลือด หัวหลุดจากบ่า นั่นก็คือการตัดหัวไม่ใช่หรือไง!
"น่าจะหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับเครื่องประดับพวกนั้นแน่!" ลู่เฟยปรายตามองเหลาเป้าแวบหนึ่ง "พวกเขาสองสามคน ก็ถูกของเข้าหลังจากเอาเครื่องประดับพวกนั้นไปไม่ใช่หรือไง"
เหลาเป้ากอดกระเป๋าหนังเสียงอ่อย ไม่กล้าพูดอะไร
"ถ้างั้นพวกเรารีบปลุกครอบครัวนี้กันเถอะ" จางโม่หลินใจสั่นสะท้าน "อาถรรพ์หัวขาดเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ต้องรีบสืบหาที่มาของเครื่องประดับให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้ามันกำเริบขึ้นมาอีก เอ้อร์ตั้นต้องตายแน่"
พอเหลาเป้าได้ยินแบบนี้ ก็ร้อนรนขึ้นมาเหมือนกัน
แต่ลู่เฟยกลับโบกมือปัด "ปลุกพวกเขาตรงๆ พวกเขาก็อาจจะไม่เชื่อหรอก เผลอๆ อาจจะมองพวกเราเป็นคนร้ายก็ได้"
"แล้วจะทำยังไงล่ะ?" จางโม่หลินขมวดคิ้ว
"ง่ายนิดเดียว! ปลุกแค่ผู้ใหญ่สองคนก็พอ พอผู้ใหญ่พบความผิดปกติของลูก ก็ย่อมต้องร้อนใจเองนั่นแหละ" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
"ความคิดเยี่ยมไปเลย!" จางโม่หลินเลื่อมใสลู่เฟยจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาอะไร ลู่เฟยก็มีวิธีรับมือเสมอ ทำไมสมองทื่อๆ ของตัวเองถึงคิดไม่ออกบ้างนะ?
"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ฉันไปจัดการเอง"
"ตกลง"
พวกลู่เฟยไปแอบซ่อนตัว
จางโม่หลินจุดยันต์กระดาษเหลืองสองแผ่น เอาไปรมที่ดวงตาของสองสามีภรรยา
พอแสงไฟดับลง
สองสามีภรรยาก็ตื่นขึ้นมาจริงๆ ตามมาติดๆ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแปลกประหลาดดังมาจากห้องของลูกสาว ใจก็เต้นระรัว รีบลงจากเตียงไปตรวจสอบทันที
"เสี่ยวม่าย เสี่ยวม่ายลูกเป็นอะไรไป?"
สองสามีภรรยาผลักประตูเปิดออก
ลูกสาวนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ส่งเสียงกัดฟันที่ชวนให้ขนลุกซู่ดังออกมา
"เสี่ยวม่าย?"
ทั้งสองคนรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เดินเข้าไปเลิกผ้าห่มขึ้น ทันใดนั้นก็ถูกทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
"กรี๊ด..." ผู้เป็นแม่ส่งเสียงกรีดร้อง "ลูกกำลังกินอะไรน่ะ?"