บทที่ 421 แม่กุญแจร่วมใจหยินหยาง

"ลูก... ลูก..."
ผู้หญิงคนนั้นชี้ไปที่ลูกสาวบนเตียงด้วยความหวาดผวา นิ้วมือสั่นเทา
รูม่านตาของผู้ชายหดเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เห็นเพียงเด็กหญิงวัยสิบกว่าขวบในผ้าห่มกำลังหลับตา สองมือกอดหัวไก่เน่าๆ หัวหนึ่ง เอาแต่แทะกินเสียงดังกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย
นั่นไม่ใช่เสียงกัดฟันเลยสักนิด!
"เสี่ยวม่าย! ลูกตื่นสิ รีบตื่นสิลูก!"
สองสามีภรรยารวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้ ผู้ชายกระชากหัวไก่เน่าออก แล้วโยนทิ้งไป
ผู้เป็นแม่ออกแรงเขย่าตัวลูกสาว
ทว่า
ไม่ว่าพวกเขาจะร้องเรียกยังไง ลูกสาวก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา
ที่ริมฝีปากของเธอยังคงมีเศษเนื้อไก่เน่าหลงเหลืออยู่ มุมปากยกขึ้น ดูมีความสุขมาก ราวกับกำลังฝันหวานอยู่ก็ไม่ปาน
"เสี่ยวม่ายเป็นอะไรไปเนี่ย? พ่อของลูก คุณรีบคิดหาวิธีสิ!"
เมื่อเห็นท่าทางที่แปลกประหลาดขนาดนี้ของลูกสาว ผู้หญิงคนนั้นก็ร้อนใจดั่งไฟลน
ผู้ชายเองก็ไม่ต่างกัน แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ในระหว่างที่กำลังร้อนรน สายตาก็เหลือบไปเห็นหีบประหลาดที่เปิดแง้มมีแสงสีทองลอดออกมาภายในห้อง
"หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นเมื่อตอนกลางวัน..."
"ฉันจะไปคิดบัญชีกับพวกมัน!"
ผู้ชายพุ่งพรวดออกไปข้างนอกด้วยความโกรธจัด
พอเปิดประตูใหญ่ ก็พบว่าคนพวกนั้นยืนรออยู่หน้าประตูพอดี
"พวกคุณ! เป็นพวกคุณใช่ไหม..."
"คุณผู้ชาย อย่าเพิ่งใจร้อน ฟังฉันค่อยๆ อธิบายให้ฟังนะ"
จางโม่หลินส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เขา จากนั้นก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด
ผู้ชายอึ้งไปพักใหญ่ รู้สึกเหมือนกำลังฟังนิทานหลอกเด็ก
"บ้านฉันมีแก้วแหวนเงินทอง คนที่มาขโมยของก็ตายไปแล้ว... ครอบครัวเราทุกคนถูกของเข้า..."
"ถูกต้อง! เรื่องขโมยของเป็นความผิดของเด็กบ้านฉันเอง เพราะงั้นฉันจึงขอโทษพวกคุณแทนเขาด้วย และแก้วแหวนเงินทองพวกนี้ก็จะขอคืนให้พวกคุณทั้งหมด"
จางโม่หลินพูดจบ เหลาเป้าก็รีบยัดกระเป๋าหนังที่บรรจุเครื่องประดับใส่มือผู้ชายคนนั้นทันที
"ฉันบอกไปตั้งนานแล้วไง ว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของบ้านฉัน!" ผู้ชายพูดอย่างร้อนรน
มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ ดูเหมือนว่าจะไม่รู้เรื่องจริงๆ
"เกรงว่าคงจะเกี่ยวข้องกับลูกสาวคุณนะ" ลู่เฟยเอ่ยขึ้น "พวกเครื่องประดับถูกพบอยู่ใต้เตียงลูกสาวคุณ ต้องปลุกเธอให้ตื่นถึงจะรู้สาเหตุ ตอนนี้เธอสลบไสลไม่ได้สติ กำลังตกอยู่ในสภาวะถูกของเข้า ร้องเรียกไปก็ไม่ตื่นหรอก แต่พวกเราสามารถช่วยได้นะ"
"พวกคุณช่วยเธอได้เหรอ?" ผู้ชายกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
"แน่นอนสิ!"
ลู่เฟยยิ้ม หยิบเครื่องประดับชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหนัง แล้วใช้ไม้พุทราสายฟ้าฟาดเคาะลงไปเบาๆ
เครื่องประดับที่ส่องประกายสีทองสว่างอร่าม กลายเป็นเศษกระดูกไปในพริบตา
"ทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ?" เหลาเป้าหน้าถอดสี
"ของพวกนี้ไม่ใช่เครื่องประดับเลยสักนิด แต่เป็นมนตร์พรางตาของสิ่งอัปมงคล เด็กผู้หญิงบ้านคุณ อาจจะไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งอัปมงคลบางอย่างเข้าแล้ว ถ้าไม่รีบแก้ไข เกรงว่าคงจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"
"ขอร้องล่ะ ช่วยเธอด้วยนะ!" ผู้ชายร้อนรนขึ้นมาทันที รีบพาลู่เฟยกับคนอื่นๆ เข้าไปในบ้าน
แผ่นหลังของเหลาเป้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
เดิมทีเขายังนึกเสียดายหีบเครื่องประดับใบนี้อยู่เลย ตอนนี้มีแต่ความหวาดหวั่นย้อนหลัง
ทุกคนเดินตามผู้ชายคนนั้นไปยังห้องของลูกสาวบ้านนี้
เด็กผู้หญิงยังคงตกอยู่ในห้วงนิทราอันแปลกประหลาด
ลู่เฟยกับจางโม่หลินเดินเข้าไปใกล้ สังเกตดูสองสามแวบก่อน แล้วค่อยลงมือ
ทั่วทั้งร่างของเด็กผู้หญิงคนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยไอสีดำทะมึน เห็นได้ชัดว่าในบรรดาคนทั้งครอบครัว เธอคือคนที่ถูกของเข้าหนักที่สุด
จางโม่หลินหยิบยันต์กระดาษเหลืองออกมา กำลังจะลงมือ
"โม่หลิน เดี๋ยวก่อน" ลู่เฟยราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง เขาพบว่าบริเวณวังคู่ครองของเด็กผู้หญิง มีไอสีดำหนาแน่นที่สุด คล้ายกับรูปทรงของดอกท้อ
วังคู่ครองดอกท้อผลิบาน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ากำลังจะเข้าพิธีมงคลสมรส
แต่เด็กผู้หญิงที่เพิ่งจะสิบกว่าขวบยังไม่บรรลุนิติภาวะ จะกำลังแต่งงานได้ยังไงกัน?
"เอาล่ะ" ลู่เฟยหรี่ตาลง แล้วให้จางโม่หลินลงมือ
จางโม่หลินใช้มือข้างหนึ่งทำมุทรา ท่องเคล็ดวิชาในใจ แล้วแปะยันต์กระดาษเหลืองลงบนหน้าผากของเด็กผู้หญิง
ยันต์กระดาษเหลืองลุกไหม้ขึ้นเองโดยไม่ต้องใช้ไฟจุด จากนั้นก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา
ไอสีดำบนร่างของเด็กผู้หญิงค่อยๆ สลายไป ขนตากระตุกน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
"เสี่ยวม่าย เสี่ยวม่าย?"
ผู้หญิงคนนั้นรีบโผเข้าไปหาลูกสาว ร้องเรียกด้วยความตึงเครียด
"แม่?"
เด็กผู้หญิงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน รู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งเป็นพิเศษ
"เสี่ยวม่าย ลูกทำให้แม่ตกใจแทบแย่!" เมื่อเห็นว่าลูกสาวกลับมาเป็นปกติแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็กอดลูกสาวร้องไห้โฮออกมา
หัวใจที่บีบรัดแน่นของผู้ชายคนนั้น ในที่สุดก็คลายลง
"ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจพวกคุณผิดไป! ขอบคุณพวกคุณมากนะที่ยอมช่วยลูกสาวฉัน" เขาเดินเข้ามา กล่าวขอโทษพวกลู่เฟย เชื่อใจพวกเขาอย่างสนิทใจแล้ว
"พี่ชายพูดอะไรแบบนั้น เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครก็ต้องระแวดระวังไว้ก่อนทั้งนั้นแหละ" จางโม่หลินโบกมือปัดอย่างไม่ถือสา เผยรอยยิ้มซื่อๆ
ผู้ชายรู้สึกซาบซึ้งใจมาก จึงแนะนำตัวง่ายๆ
เขาชื่อซุนเหว่ย ลูกสาวชื่อซุนเสี่ยวม่าย
พวกเขาใช้เงินเก็บจนหมดไปกับการสร้างบ้านเก่าขึ้นมาใหม่ แต่ความจริงแล้วก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่น่ากลัวขนาดนี้ได้
"เสี่ยวม่าย ลูกบอกความจริงกับพ่อมานะ ว่าเครื่องประดับพวกนี้มาจากไหน? ทำไมถึงไปอยู่ใต้เตียงลูกได้ล่ะ?" ซุนเหว่ยขมวดคิ้วมองลูกสาว หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกังวล
"หนู หนูไม่รู้ค่ะ" เสี่ยวม่ายหดตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน
"ก็มันอยู่ใต้เตียงของลูก ลูกจะไม่รู้ได้ยังไง? ลูกไปแอบขโมยมาจากข้างนอกใช่ไหม?" ซุนเหว่ยร้อนใจจนต้องปั้นหน้าขรึม
"หนูเปล่านะ! หนูไม่ได้ขโมยของ..." เสี่ยวม่ายตกใจจนร้องไห้ออกมา ยิ่งไม่ยอมอ้าปากพูดอะไรเข้าไปใหญ่
"พี่ซุน อย่าทำให้เด็กตกใจสิ" ลู่เฟยโบกมือปัด "ขอฉันดูใต้หมอนของเด็กหน่อยได้ไหม?"
"ได้แน่นอน" ผู้ชายหยิบหมอนของลูกสาวออก ก็พบว่าใต้หมอนมีแม่กุญแจสีทองอันเล็กๆ ถูกทับไว้อยู่ "นี่มันอะไรเนี่ย?"
ลู่เฟยหยิบขึ้นมาดู
แม่กุญแจอันเล็กนี้ไม่เหมือนกับของตายพวกนั้น มันทำมาจากทองคำแท้ ถูกร้อยด้วยเชือกสีแดงทำเป็นสร้อยคอ ด้านในกลวงๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างใส่อยู่
ฝีมือการประดิษฐ์ประณีตงดงามมาก แต่กลับแผ่ซ่านไอหยินออกมา
บนหัวแม่กุญแจสลักตัวอักษรคำว่าหยินเอาไว้
"แม่กุญแจร่วมใจหยินหยาง!" สีหน้าของลู่เฟยเคร่งขรึมขึ้นมาทันที "แม่หนูน้อย กุญแจทองคำนี่ใครเป็นคนให้เธอมา?"
เด็กผู้หญิงหลบอยู่หลังแม่ด้วยความหวาดกลัว ไม่ยอมปริปากพูด
จางโม่หลินแทบจะไม่ค่อยได้เห็นลู่เฟยทำสีหน้าจริงจังแบบนี้ ใจจึงหล่นวูบตามไปด้วย "ลู่เฟย แม่กุญแจนี่มันมีปัญหาอะไรเหรอ?"
"นี่เป็นของอัปมงคลชนิดหนึ่งที่ใช้สำหรับแต่งงานศพ! แบ่งเป็นกุญแจหยินกับกุญแจหยาง กุญแจหยินให้ฝ่ายหญิงเป็นคนสวม ส่วนกุญแจหยางให้ฝ่ายชายสวม" ลู่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันก็ว่าอยู่ เด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทำไมวังคู่ครองถึงได้มีลางบอกเหตุว่ากำลังจะแต่งงานได้! ที่แท้ก็ถูกจับแต่งงานศพไปแล้วนี่เอง!"
ซุนเหว่ยกลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "น้องชาย การแต่งงานศพมันหมายความว่ายังไงเหรอ?"
"พูดง่ายๆ ก็คือ ลูกสาวของคุณถูกสิ่งอัปมงคลหมายตาเอาไว้ และกำลังจะต้องแต่งงานกับสิ่งอัปมงคลนั่น อาจจะเป็นผี หรืออาจจะเป็นภูตผีปีศาจบางชนิด" ลู่เฟยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"แต่งงานกับปีศาจเนี่ยนะ?!"
ซุนเหว่ยกับภรรยาหน้าถอดสีในพริบตา
"เสี่ยวม่าย ลูกรีบบอกแม่มาเร็วเข้า ว่าของพวกนี้มันมาจากไหนกันแน่?" ภรรยาของซุนเหว่ยเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแทบจะไหลร่วงลงมาอยู่แล้ว
พอได้ยินว่าตัวเองจะต้องแต่งงานกับปีศาจ เสี่ยวม่ายเองก็ตกใจไม่น้อย ไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป ในที่สุดก็ยอมเล่าออกมาด้วยความสั่นเทา
"ปะ... เป็นยายเฒ่าสวมชุดสีแดงคนนึง"
"ตอนนั้นที่พวกเราไปเดินตลาด แม่กับพ่อไปซื้อของ หนูก็เลยเดินเล่นอยู่คนเดียว"
"เดินไปเดินมา หนูก็เห็นยายเฒ่าสวมชุดสีแดงคนนึงกำลังกวักมือเรียกหนูอยู่..."