บทที่ 422 ยายเฒ่าชุดแดง

"หนูเดินไปเดินมา ไม่รู้ว่าหลงทางได้ยังไง แล้วก็ไปเจอยายเฒ่าสวมชุดสีแดงคนนึงกำลังกวักมือเรียกหนูอยู่..."
"ยายคนนั้นถามหนูว่าชื่ออะไร อายุเท่าไหร่แล้ว ชมว่าหนูหน้าตาน่ารัก แล้วก็เอาลูกอมมาให้หนูกินด้วย"
"หนูรู้สึกมึนๆ งงๆ ไปหมด ยายเขาถามอะไรหนูก็ตอบไปหมดเลย"
ซุนเสี่ยวม่ายหน้าซีดเผือด ถูกผู้เป็นแม่โอบกอดเอาไว้ นึกทบทวนถึงเหตุการณ์ตอนที่เจอกับยายเฒ่าชุดแดงด้วยความสั่นเทา
"ยายเขาบอกว่ามีวาสนาต่อกัน อยากจะรับหนูเป็นลูกบุญธรรม ถามหนูว่าอยากมีชีวิตที่สุขสบายใส่เสื้อผ้าสวยๆ กินอาหารดีๆ และมีคนคอยปรนนิบัติไหม"
"หนูตอบว่าอยาก ยายเขาก็เลยเอาสร้อยคอเส้นนึงมาสวมให้หนู บอกว่าพอถึงวันเวลาที่กำหนดจะมีคนมารับหนูไป จากนั้นก็ใช้เล็บหยิกหนูทีนึง แล้วก็ให้หนูกลับบ้าน"
"พอกลับมาถึงบ้าน หนูก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย..."
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็สั่นสะท้านขึ้นมา ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ในดวงตาทั้งสองข้างเอ่อล้นไปด้วยความหวาดผวา
"หลังจากกลับมาวันนั้น ตอนกลางคืนหนูนอนหลับก็ฝันเห็นคนสวมชุดสีเทาคนนึงมาหาหนู เอาเครื่องประดับสวยๆ กับของกินอร่อยๆ มาให้หนูตั้งเยอะแยะ ถามหนูว่าอยากเป็นภรรยาเขาไหม... เขาคงไม่ได้เป็นปีศาจหรอกใช่ไหม?"
"แม่ หนูไม่อยากแต่งงานกับปีศาจนะ!"
เธอโผเข้าสู่อ้อมอกของแม่ ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว
ผู้เป็นแม่เองก็หวาดกลัวไม่ต่างกัน โอบกอดลูกสาวเอาไว้แน่น
"เสี่ยวม่ายไม่ต้องกลัวนะ ต่อให้แม่ต้องตายแม่ก็จะไม่ยอมให้ลูกแต่งงานกับปีศาจเด็ดขาด! พ่อของลูก รีบคิดหาวิธีเข้าสิ!"
"ลูกคนนี้นี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมบอกพ่อกับแม่?" ซุนเหว่ยโมโหจนพูดไม่ออก "ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่ก็ไม่เคยให้ลูกต้องอดอยากขาดแคลน แล้วทำไมถึงไปรับของคนอื่นมาสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ?"
"พี่ซุน จะไปโทษเด็กก็ไม่ได้หรอก เธอตกหลุมพรางของยายเฒ่าคนนั้นเข้าแล้วล่ะ" ลู่เฟยโบกมือปัด เขาเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดแล้ว "ยายเฒ่านั่นกับสิ่งอัปมงคลช่างเจ้าเล่ห์นัก รู้อยู่แล้วว่าพวกผู้ใหญ่ไม่มีทางเห็นด้วย ก็เลยใช้แผนสกปรกมาหลอกล่อเด็กผู้หญิง!"
"แก้วแหวนเงินทองพวกนี้ก็คือสินสอดที่สิ่งอัปมงคลนั่นให้มา คนอื่นแอบขโมยไปก็ย่อมต้องซวยหนักอยู่แล้ว"
พอเขาพูดจบ ทุกคนต่างก็ปรายตามองไปที่เหลาเป้าแวบหนึ่ง
เหลาเป้าไม่กล้าปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
แต่ในเวลาแบบนี้ ใครจะมีกะจิตกะใจไปโทษเรื่องที่เขาขโมยของกันล่ะ?
"และสาเหตุที่พวกคุณต้องเข้านอนทันทีที่ฟ้ามืด ก็เป็นเพราะสิ่งอัปมงคลนั่นมาหาเด็กผู้หญิงทุกคืนไงล่ะ! ไม่ว่าพวกคุณจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม งานแต่งงานนี้ก็ถือว่าผูกมัดกันเรียบร้อยแล้ว"
"ผูกมัดแล้วเหรอ?" ครอบครัวทั้งสามคนตกใจจนหน้าซีดเผือด เด็กผู้หญิงยิ่งร้องไห้โฮไม่ยอมแต่งงานกับปีศาจ ซุนเหว่ยร้อนใจจนเดินวนไปวนมา
"น้องชายทั้งหลาย ฉันดูออกว่าพวกคุณต่างก็เป็นคนมีวิชาอาคม ขอร้องล่ะ ช่วยลูกสาวฉันด้วยเถอะนะ!"
"พี่ซุนวางใจเถอะ เดิมทีพวกเราก็มาเพราะเรื่องสินสอดพวกนี้อยู่แล้ว ย่อมต้องจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดแน่!" จางโม่หลินตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อปลอบใจ สีหน้าของซุนเหว่ยถึงได้ดูดีขึ้นมาบ้าง
"โชคดีนะที่งานมงคลหรืองานอวมงคลล้วนต้องดูฤกษ์ยาม การแต่งงานศพก็ไม่มีข้อยกเว้น ต้องรอให้ถึงวันเวลาที่กำหนด สิ่งอัปมงคลถึงจะสามารถมารับตัวเด็กไปได้ ก่อนจะถึงเวลานั้น พวกเราต้องคิดหาวิธีถอนหมั้นให้ได้!" ลู่เฟยเอ่ยต่อ
"จะถอนหมั้นยังไงล่ะ? เอาของพวกนี้ไปคืนได้ไหม?"
"นำสินสอดกับแม่กุญแจร่วมใจหยินหยาง ลองไปหายายเฒ่าชุดแดงคนนั้นดูก่อน" ลู่เฟยหันไปมองซุนเสี่ยวม่าย "แม่หนูน้อย ยายเฒ่าคนนั้นเธอไปเจอที่ไหนเหรอ?"
เด็กผู้หญิงหยุดร้องไห้ พยายามนึกทบทวน "ที่ตลาดใกล้ๆ กับโซนขายเป็ดขายไก่ ในตรอกเล็กๆ แถวนั้นเหมือนจะมีร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทองอยู่ ยายเฒ่าสวมชุดสีแดงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งค่ะ"
"ตกลง พวกเรารู้แล้วล่ะ" ลู่เฟยพยักหน้า จดจำรายละเอียดทั้งหมดที่เธอบอกเอาไว้ทีละข้อ
"พี่ชาย หนูจะไม่ได้แต่งงานกับปีศาจจริงๆ ใช่ไหมคะ?" เด็กผู้หญิงมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"วางใจเถอะ ไม่หรอก อย่าว่าแต่พวกเราจะไม่ยอมเลย โลกคนเป็นกับคนตายถูกแบ่งแยกออกจากกัน การที่สิ่งอัปมงคลจะมาแต่งงานกับคนเป็นถือเป็นการฝืนกฎสวรรค์ สวรรค์เบื้องบนก็ไม่มีทางยินยอมหรอก" ลู่เฟยส่งยิ้มให้เธอ
"ใช่แล้วล่ะ น้องสาว พวกเราเป็นผู้บำเพ็ญเพียร จะทนนิ่งดูดายปล่อยให้ปีศาจทำร้ายคนได้ยังไง? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็จะไม่มีวันยอมให้เธอถูกปีศาจพาตัวไปเด็ดขาด!" จางโม่หลินพูดไปพลาง หยิบยันต์กระดาษเหลืองสามแผ่นมอบให้ครอบครัวทั้งสามคน เพื่อให้พวกเขาพกติดตัวไว้ป้องกันตัว
ทั้งครอบครัวซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดหัวใจที่หวาดผวาของเด็กผู้หญิงก็ได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาบ้าง
"จริงสิ พี่ซุน พี่ออกมานี่หน่อยสิ" ลู่เฟยเรียกซุนเหว่ยออกมาข้างนอก แล้วบอกให้เขาเผาไก่ไม่มีหัวพวกนั้นทิ้งให้หมด
ซุนเหว่ยถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าไก่ในบ้านตัวเองล้วนไม่มีหัวเลยสักตัว พอนึกถึงสิ่งที่ลูกสาวกินเข้าไปทุกคืน เขาก็ทั้งหวาดกลัวและเคียดแค้น รีบก่อกองไฟ แล้วเผาไก่ไม่มีหัวพวกนั้นจนสะอาดเกลี้ยง
หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มสางพอดี
ทุกคนรีบนำหีบสินสอดและแม่กุญแจร่วมใจหยินหยาง เดินทางไปที่ตลาดเพื่อตามหายายเฒ่าชุดแดงทันที เหลาเป้าหน้าด้านเดินตามไปด้วย สงสัยคงจะกลัวอาถรรพ์หัวขาดกลับมาหาตัวเองอีก
ซุนเหว่ยเป็นคนนำทาง ทุกคนเดินมาถึงตลาดโซนขายเป็ดขายไก่อย่างรวดเร็ว ในตรอกเล็กๆ ที่เงียบเหงาซึ่งอยู่บริเวณใกล้เคียงนั้น พวกเขาก็หาร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทองเจออย่างราบรื่น
ที่หน้าประตูร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทอง มีต้นหม่อนขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ใต้ต้นไม้มีเก้าอี้ไม้ไผ่วางอยู่ ดูเหมือนว่ามักจะมีคนมานั่งรับลมเย็นใต้ต้นไม้เป็นประจำ
แต่ทว่า ในเวลานี้ร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทองกลับปิดประตูสนิท ข้างในไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย ดูเงียบเหงาและไร้ชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก
ซุนเหว่ยเคาะประตูอยู่หลายครั้ง ก็ไม่เห็นมีใครออกมา จึงรีบไปสืบถามจากคนแถวนั้น
"พวกคุณมาหายายเฒ่าเฝิงเอ้อร์เหรอ? แกไม่ได้เปิดร้านมาพักใหญ่แล้วนะ ไม่รู้ว่าตายไปหรือยัง ช่วงก่อนพวกเรายังเห็นมีโลงศพวางอยู่ในบ้านแกเลย..."
"ตายแล้วเหรอ?" ซุนเหว่ยไม่อยากจะเชื่อ "เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่กี่วันก่อนแกยังหลอกลูกสาวฉันอยู่เลย ฉันว่าแกจงใจหลบหน้ามากกว่า!"
ด้วยความร้อนรน เขาจึงคว้าก้อนอิฐตรงมุมกำแพงขึ้นมา เตรียมจะเข้าไปทุบประตู
"พี่ซุน อย่าเพิ่งวู่วามสิ" ลู่เฟยกดมือเขาไว้ แล้วส่งซิกให้หู่จึ
หู่จึเข้าใจความหมาย หยิบลวดเส้นเล็กออกมา เขี่ยกุกกักสองสามทีก็สะเดาะกุญแจประตูออกได้แล้ว
ทักษะที่แสนคล่องแคล่วนี้ ทำเอาเหลาเป้าดูจนตาค้าง
"ที่ ทะ... ที่แท้ก็คนในวงการเดียวกันเหรอเนี่ย?"
"ใครเป็นคนวงการเดียวกับแก ไสหัวไปไกลๆ เลยนะ!"
หู่จึมองค้อนใส่เขา แล้วผลักประตูให้เปิดออก
ทุกคนเดินเรียงคิวกันเข้าไป
"ยายเฒ่า! รีบออกมานะ ของพวกนี้จะเอามาคืนให้ ครอบครัวเราไม่ตกลงเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้!" ทันทีที่เข้าประตูมา ซุนเหว่ยก็กอดหีบตะโกนลั่น "เด็กตัวเล็กๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร คำพูดของเธอถือว่าไม่นับ!"
ทว่า ภายในร้านกลับไม่มีเสียงตอบรับ
อากาศเย็นยะเยือก อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและเชื้อรา ลู่เฟยยื่นนิ้วออกไปปาดลงบนโต๊ะเบาๆ มีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด
ร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทองแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีคนดูแลมานานมากแล้ว
"ไปหาดูข้างหลังกันเถอะ!"
ลู่เฟยเดินทะลุผ่านร้านเข้าไปที่ลานหลังบ้าน ก็เห็นโลงศพขนาดใหญ่สีดำสนิทตั้งอยู่กลางห้องโถงที่มืดสลัวจริงๆ ด้วย โลงศพแผ่ซ่านไอหยินออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว
"หรือว่าจะตายไปแล้วจริงๆ?" ลู่เฟยใจหล่นวูบ สบตากับจางโม่หลิน แล้วเดินไปที่หน้าโลงศพ
หลังจากพิจารณาดูสองสามแวบ พวกเขาก็ยื่นมือออกไปดันฝาโลงให้เปิดออก
ไอความตายอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมา
ด้านใน มีร่างของยายเฒ่าสวมชุดคลุมศพสีแดงนอนอยู่
ยายเฒ่ารูปร่างผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้าซีดเซียวราวกับขี้เถ้า เห็นได้ชัดว่าตายไปแล้ว!
"แก แกตายไปแล้วจริงๆ ด้วย... แล้วเสี่ยวม่ายบ้านฉันจะทำยังไงล่ะ..." ซุนเหว่ยตัวเย็นเฉียบ หีบในมือแทบจะอุ้มไว้ไม่อยู่
"พี่ซุนอย่าเพิ่งลนลาน ยายเฒ่าคนนี้มีความผิดปกตินะ!" ลู่เฟยหยิบกระจกแปดทิศออกมาอย่างเยือกเย็น "คนตายไปตั้งหลายวันแล้ว ทำไมศพถึงไม่เน่าเปื่อยเลยแม้แต่น้อยล่ะ?"