บทที่ 423 ตัวตายตัวแทนในโลงศพ

ในขณะที่ลู่เฟยหยิบกระจกแปดทิศออกมา จางโม่หลินก็ชักดาบเหรียญทองแดงออกมาเช่นกัน
ไหมปั่นทองส่องประกายรำไรอยู่ระหว่างเหรียญทองแดงที่ดูเก่าแก่ แสงสีทองสลัวไหลเวียน ทำให้ด้ามอาวุธวิเศษนี้ดูมีราคาไม่เบาเลยทีเดียว
ดวงตาของเหลาเป้าสว่างวาบขึ้นมาทันที
"ศพนี้ต้องมีปัญหาแน่!"
ลู่เฟยถือกระจกแปดทิศ ส่องแสงสว่างบางๆ ไปยังยายเฒ่าชุดแดงในโลงศพ
แสงสีทองจางๆ สว่างขึ้น
ยายเฒ่ากลับกลายเป็นหุ่นกระดาษสวมชุดคลุมศพสีแดงสด
ซุนเหว่ยตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
"ของปลอม เป็นตัวแทน!" จางโม่หลินโพล่งออกมา "หล่อนรู้ว่าพวกเราจะมา ก็เลยทำหุ่นตัวแทนไว้ชั่วคราวเหรอ?"
"ดูไม่เหมือนทำมาเพื่อรับมือพวกเรานะ!" ลู่เฟยยื่นมือไปลูบโลงศพ บนฝาโลงก็มีฝุ่นเกาะหนาเตอะเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าหุ่นกระดาษตัวแทนนี้ไม่ได้เพิ่งถูกใส่เข้าไป "ไม่ว่าหล่อนจะหลบซ่อนอะไรอยู่ ก็ต้องลากตัวออกมาให้ได้"
พูดจบ เขาก็ปล่อยลูกหมาตัวดำออกจากกระเป๋าเป้ ให้มันดมกลิ่นของหุ่นกระดาษ
"เสี่ยวเฮย พึ่งแกอีกแล้วนะ"
โฮ่ง!
ทันทีที่เสี่ยวเฮยลงพื้น ก็ดมกลิ่นไปทั่ว และหาทิศทางเจออย่างรวดเร็ว
"ตามเสี่ยวเฮยไป!"
ลู่เฟยโบกมือปัด ทุกคนวิ่งตามลูกหมาตัวดำออกจากร้านขายเครื่องหอมและกระดาษเงินกระดาษทอง วิ่งออกจากตลาด เข้าไปในป่าเขารกร้าง
ทะลุผ่านป่าต้นหม่อนที่ดูมืดครึ้มและเย็นยะเยือก สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าเตาเผาอิฐเก่าๆ แห่งหนึ่ง
โฮ่งๆ!
เสี่ยวเฮยหันกลับมาเห่าใส่ลู่เฟยหนึ่งเสียง
"เก่งมากเสี่ยวเฮย!" ลู่เฟยลูบหัวเสี่ยวเฮย เงยหน้าขึ้นพิจารณาเตาเผาอิฐแห่งนี้
เตาเผาอิฐแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้ว ที่ปากถ้ำยังมีรอยดำคล้ำจากการถูกไฟเลียหลงเหลืออยู่ ด้านในมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็นเลย
แต่พอลู่เฟยขยับเข้าไปใกล้ปากถ้ำเล็กน้อย ก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบสายหนึ่งที่สาดส่องออกมาจากข้างใน จ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา
"หยุดนะ!"
เสียงที่แหบพร่าและดุดัน ดังออกมาจากในเตาเผาอิฐ
"เป็นใครกัน ถึงกล้ามารบกวนการเก็บตัวบำเพ็ญเพียรของข้า?"
"พวกเราเป็นใครไม่สำคัญ แต่แกหลอกลูกสาวบ้านอื่น ก็ต้องมาคุยกันให้รู้เรื่องหน่อยล่ะ!" ลู่เฟยจ้องมองสายตาเย็นเยียบในเตาเผาอิฐอย่างไม่ลดละ
"แกก็คือยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ใช่ไหม?" ซุนเหว่ยรีบก้าวไปข้างหน้า แกว่งหีบไม้ที่หนักอึ้งในมือไปมา "ของพวกนี้ขอคืนให้แก! แกไปถอนการแต่งงานศพให้ลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้! เธอยังเด็ก ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!"
"อ้อ ที่แท้ก็เป็นครอบครัวของลูกบุญธรรมข้านี่เอง" สายตาเย็นเยียบเลื่อนไปมองซุนเหว่ย ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง "งานแต่งนี้ก็ถือว่าผูกมัดกันเรียบร้อยแล้ว ลูกบุญธรรมก็พยักหน้าตกลง พวกแกก็รับสินสอดไปแล้ว จะมีเหตุผลอะไรมาขอถอนหมั้นได้ล่ะ?"
"นั่นแกหลอกล่อเธอนี่นา!" ซุนเหว่ยกัดฟันกรอด วางหีบไม้ลงที่หน้าปากถ้ำอันมืดมิด แล้วเอาแม่กุญแจร่วมใจหยินหยางวางทับไว้บนหีบไม้ "ของทั้งหมดขอคืนให้ พวกเราไม่ตกลง!"
"การที่เซียนท่านถูกใจ ถือเป็นเกียรติของครอบครัวพวกแกนะ! ขอแค่ลูกสาวแกแต่งงานเข้าไป ตั้งแต่นี้ไปครอบครัวพวกแกก็จะได้กินหรูอยู่สบาย มีความเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งอย่างหาที่สุดไม่ได้ มันไม่ดีตรงไหน?"
"ยายแก่คนนี้ไร้ยางอายเกินไปแล้ว ทำร้ายคนแล้วยังจะมาพูดจาดูดีอีก! ไม่ว่ายังไงพวกเราก็จะไม่ให้ลูกสาวแต่งงานกับปีศาจเด็ดขาด!" ซุนเหว่ยตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
เมื่อเห็นเขามีท่าทีเด็ดเดี่ยว กลิ่นอายในเตาเผาอิฐก็พลันมืดครึ้มลงทันที
"พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง! ยายแก่อย่างข้าเป็นแม่สื่อจัดงานแต่งงานศพมาทั้งชีวิต ไม่เคยมีงานไหนไม่สำเร็จ! คืนนี้เซียนท่านจะมารับเจ้าสาว ลูกสาวแกจะยอมแต่งก็ต้องแต่ง ไม่ยอมแต่งก็ต้องแต่ง!"
สิ้นเสียง
ลมสีดำอันรุนแรงสายหนึ่งก็พัดกระหน่ำออกมาจากในเตาเผาอิฐ
"พี่ซุน ระวัง!"
ลู่เฟยดึงตัวซุนเหว่ยกลับมาทันที พร้อมกับสะบัดไม้พุทราสายฟ้าฟาดเข้าใส่ลมสีดำนั้น
ประกายสายฟ้าสว่างวาบ
ลมสีดำสายนั้นสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา
ที่แท้ก็เป็นยายเฒ่าหยินที่เป็นแม่สื่อจัดงานศพ จับคู่แต่งงานให้คนตายก็ว่าไปอย่าง ตอนนี้ถึงขั้นกล้ามาคิดลงมือกับคนเป็นเลยเหรอ
สิ่งอัปมงคลนั่นให้ผลประโยชน์อะไรหล่อนกันแน่?
"ยายเฒ่าหยินคนนี้น่าชังเกินไปแล้ว ฉันจะเข้าไปลากตัวหล่อนออกมาเอง!" จางโม่หลินกระโดดเบาๆ ก็พุ่งเข้าไปในปากถ้ำอันมืดมิด
"โม่หลิน เดี๋ยวก่อน..." ลู่เฟยยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียก ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากในเตาเผาอิฐ เศษอิฐจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมา ปิดช่องทางเข้าจนมิดชิด
ยายเฒ่าหยินกล้ามาเก็บตัวบำเพ็ญเพียรที่นี่ ย่อมต้องเตรียมการอะไรไว้แน่
"ตบะบารมีของโม่หลินไม่ต่ำหรอกนะ แต่เขาเป็นคนซื่อๆ กลัวก็แต่เขาจะไปตกหลุมพรางของยายเฒ่าหยินเข้าน่ะสิ"
ลู่เฟยเดินเลียบไปตามเตาเผาอิฐ เพื่อหวังว่าจะหาทางเข้าอื่นเจอ
ภายในเตาเผาอิฐ
จางโม่หลินจุดยันต์กระดาษเหลืองแผ่นหนึ่ง อาศัยแสงไฟสลัวๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ
ลึกเข้าไปในเตาเผาอิฐ มีร่างค่อมๆ สวมชุดสีแดงปรากฏให้เห็นลางๆ
"ยายเฒ่าหยิน แกทำร้ายลูกสาวชาวบ้าน ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองหรือไง? ถ้าไม่ยอมยกเลิกงานแต่งนี้ ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจนะ!"
"ไอ้นักพรตน้อยจากไหนมาสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน!"
ยายเฒ่าชุดแดงสะบัดมืออย่างเย็นชา
ทันใดนั้น กระดาษเหลืองแผ่นแล้วแผ่นเล่าก็ร่วงหล่นลงมา ภายในเตาเผาอิฐลุกโชนไปด้วยเปลวไฟที่โหมกระหน่ำในพริบตา
ไฟหยินเหรอ?!
จางโม่หลินตกใจ โยนยันต์วารีศักดิ์สิทธิ์ออกไปสองแผ่นทันที
เปลวไฟดับลง ร่างของยายเฒ่าชุดแดงก็หายไปเช่นกัน จางโม่หลินมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง รีบตวัดดาบเหรียญทองแดงฟันสวนไปทันที
พอหันกลับไป ร่างเงาสีแดงก็แวบผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับวิญญาณ
"จะหนีไปไหน!" จางโม่หลินไล่ตามไปติดๆ
แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เห็นว่าในเตาเผาอิฐมีร่างของยายเฒ่าชุดแดงปรากฏขึ้นพร้อมกันถึงสี่คน พวกหล่อนหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ บนใบหน้าที่แก่ชราประดับไปด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง
ท่ามกลางเตาเผาอิฐที่มืดมิดแบบนี้ ดูน่ากลัวกว่าผีเสียอีก
"ไม่ว่าแกจะเป็นคนหรือผี ฉันก็จะลากตัวแกออกมาให้ได้!" จางโม่หลินกวาดสายตามองยายเฒ่าชุดแดงทั้งสี่คน กวัดแกว่งดาบเหรียญทองแดงพุ่งเข้าไป
เตาเผาอิฐไม่ได้ใหญ่มากนัก
แสงสีทองสลัวสว่างวาบ ยายเฒ่าชุดแดงทั้งสี่คนสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปจนหมด
ที่แท้ก็เป็นตัวแทนทั้งนั้น!
แล้วยายเฒ่าหยินตัวจริงล่ะ?
จางโม่หลินร้อนใจ รีบจุดยันต์กระดาษเหลืองขึ้นมาใหม่แล้วมองซ้ายมองขวา ถึงได้พบว่าใต้เตาเผาอิฐยังมีโพรงใต้ดินอยู่อีกโพรงหนึ่ง พอเขากระโดดลงไป ก็เห็นเพียงร่างเงาสีแดงแวบผ่านปากถ้ำไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้ หุ่นกระดาษเมื่อครู่นี้ก็เป็นเพียงแผนถ่วงเวลาของยายเฒ่าหยินเท่านั้น
ยายเฒ่าหยินเคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ ไม่เหมือนคนแก่ที่ใกล้ลงโลงเลยแม้แต่น้อย เพียงพริบตาเดียวก็ปีนออกไปแล้ว
โพรงใต้ดินนี้ทอดยาวไปจนถึงป่าต้นหม่อนที่มืดครึ้ม
"หึ ริจะมาสู้กับข้า พวกแกมันยังอ่อนหัดเกินไป..." ยายเฒ่าหยินปีนออกมาจากโพรงใต้ดินด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ แต่พอหันกลับไปหล่อนก็ต้องชะงักงัน
ลู่เฟยกอดอก จ้องมองหล่อนอย่างเย็นชา
หล่อนถอยหลังคิดจะหนี แต่ด้านหลังก็มีร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นอีกคน
"กล้ามาขวางทางข้า รนหาที่ตาย!" ยายเฒ่าหยินหน้าตาดุร้าย ในมือที่เหี่ยวย่นมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา แต่หล่อนยังไม่ทันได้ลงมือ
ลู่เฟยก็สะบัดแส้กิ่งหลิว แส้พุ่งทะยานราวกับงูที่ปราดเปรียว รัดข้อมือทั้งสองข้างของหล่อนเอาไว้แน่น
หุ่นกระดาษกำหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น
ตามมาติดๆ ดาบหัวผีในมือของหู่จึก็กดทับลงบนคอของหล่อนอย่างแรง
ร่างกายของหล่อนสั่นสะท้าน ดวงตาที่ขุ่นมัวกลอกกลิ้งไปมา รีบร้องขอความเมตตาอย่างลุกลี้ลุกลน
"ผู้กล้าทั้งสอง ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ! ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากถอนหมั้นนะ แต่ถอนไม่ได้ต่างหาก! แม่กุญแจร่วมใจได้ล็อกดวงชะตาความรักของแม่หนูคนนั้นไว้แล้ว ถ้าไม่แต่ง คนทั้งครอบครัวก็ต้องตายตกตามกันไป..."
พูดยังไม่ทันจบ ดินใต้เท้าของหล่อนก็แตกออกเป็นรูเบ้อเริ่มกะทันหัน หล่อนร่วงหล่นลงไปในพริบตา
การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน
"เชี่ยเอ๊ย! ยายแก่นี่ขุดดินเป็นด้วยเหรอ?" หู่จึทั้งตกใจทั้งสงสัย โค้งตัวลงไปควานหาในรู แต่ขุดเจอแต่ดินที่ร่วนซุย
"ขุดดินเหรอ?" ลู่เฟยบี้ดินในมือ พลางครุ่นคิด
"ลู่เฟย โทษฉันเอง!" จางโม่หลินปีนขึ้นมาจากโพรง เมื่อเห็นสถานการณ์ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "ปล่อยให้ยายเฒ่าหยินนั่นหนีไปได้แล้ว ปีศาจจะมารับเจ้าสาวคืนนี้ เด็กผู้หญิงคนนั้นจะทำยังไงดี?"
"ไม่เป็นไรหรอก พูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้กำลังกันล่ะ! กล้าทำเรื่องที่ฝืนกฎสวรรค์แบบนี้ ก็ต้องดูด้วยว่าดวงพวกมันจะแข็งพอหรือเปล่า!" สายตาของลู่เฟยเปลี่ยนเป็นเย็นชา
"ตอนนี้ไปเอาของอย่างนึงที่ร้านขายเครื่องหอม คืนนี้ได้ใช้แน่!"