บทที่ 425 ใครคือเจ้าสาวของแก

ทันทีที่น้ำมันงาขวดนั้นถูกหยิบออกมา จมูกของคนรับใช้ที่เฝ้าประตูทั้งสองก็แหลมยาวขึ้นมาทันที ถูกดึงดูดอย่างห้ามใจไม่อยู่
"ในเมื่อมาส่งของขวัญ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ให้เข้า"
"ถ้านายน้อยรู้เข้าก็คงชมว่าพวกเราทำได้ดี"
คนรับใช้เฝ้าประตูกลอกตาตี่เล็กไปมา รับขวดน้ำมันงาไปอย่างเบิกบานใจ แล้วสูดดมอย่างตะกละตะกลาม
ลู่เฟยส่งสายตาให้จางโม่หลิน ทั้งสองคนรีบจ้ำอ้าวเข้าไปในคฤหาสน์
ภายในคฤหาสน์สว่างไสว ประดับประดาโคมไฟหลากสี คนรับใช้รูปร่างเตี้ยแคระแกร็นจำนวนไม่น้อยกำลังเดินขวักไขว่วุ่นวาย บรรยากาศทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยความชื่นมื่น
จะว่าไปก็แปลก
ทันทีที่พวกเขาเข้ามา รูปร่างก็หดเล็กลงจนมีความสูงเท่ากับคนรับใช้พวกนั้นเลย
นี่นับว่าเป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นลู่เฟยยังกังวลอยู่เลยว่าพวกเขาทั้งสองคนจะสะดุดตาเกินไป ตอนนี้พวกเขาสามารถเดินไปมาได้อย่างไร้ความกังวลแล้ว
"ลู่เฟย นายรู้ได้ยังไงว่าพวกมันชอบน้ำมันงา?" จางโม่หลินเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ถึงแม้ลู่เฟยจะมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะ แต่เขายังจะหยั่งรู้ล่วงหน้าได้เชียวเหรอ?
"นายดูรูปร่างหน้าตาของพวกมันสิ ตกลงแล้วเหมือนอะไรล่ะ?" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
จางโม่หลินหรี่ตามองไปรอบๆ
พบว่าคนรับใช้ที่นี่ล้วนหน้าตาเหมือนกันหมด ใบหน้าแหลม จมูกแหลม แถมที่ก้นยังลากหางยาวๆ โล้นๆ ไว้อีกด้วย
"หรือว่าจะเป็น..." จางโม่หลินเบิกตากว้าง
"ถูกต้อง!" ลู่เฟยพยักหน้า "รู้ไว้ก็พอ อย่าพูดออกมา! ความเชื่อพื้นบ้านบอกไว้ว่า สัตว์ชนิดนี้สามารถฟังภาษาคนรู้เรื่อง ถ้าเอ่ยชื่อพวกมัน พวกมันก็จะรู้ตัวทันที"
"ฉันเข้าใจแล้ว!" จางโม่หลินถึงบางอ้อ ลดเสียงให้ต่ำลง "มิน่าล่ะตอนอยู่ที่บ้านตระกูลซุน นายถึงได้ระมัดระวังตัวขนาดนั้น!"
สองคนหนึ่งหมาเลียนแบบท่าเดินของคนรับใช้พวกนั้น เดินป้วนเปี้ยนไปมาในคฤหาสน์
"เด็ดหัวโจรต้องจับหัวหน้า ไอ้พวกตัวเล็กตัวน้อยพวกนี้ปล่อยไปก่อน"
ทั้งสองคนสังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง เมื่อหาทิศทางของห้องหอเจอ ก็แอบย่องเข้าไปเงียบๆ
นึกไม่ถึงเลยว่า ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์จะคอยเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง เดินวนไปวนมาไม่หยุด บนใบหน้าที่แก่ชราเต็มไปด้วยความร้อนใจ
แสงสีแดงจากโคมไฟสาดส่องลงบนตัวหล่อน คนรับใช้ที่เดินผ่านไปมาล้วนมีเงา แต่ที่ใต้เท้าของหล่อนกลับว่างเปล่า
"เอ๊ะ มีแค่คนตายเท่านั้นแหละที่ไม่มีเงา ตกลงหล่อนเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?" ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ
"ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี ยายเฒ่าหยินคนนี้สมรู้ร่วมคิดกับปีศาจ น่าชังจริงๆ! ลู่เฟย จะปล่อยหล่อนไปง่ายๆ ไม่ได้นะ!" จางโม่หลินพอเห็นยายเฒ่าหยินก็โมโหขึ้นมาทันที
"แน่นอนอยู่แล้ว! แต่ถ้าลงมือตอนนี้ต้องเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นแน่ รอให้ปีศาจเจ้าบ่าวปรากฏตัวออกมาก่อน แล้วค่อยคิดบัญชีรวบยอดทีเดียว พวกเราเตรียมตัวกันก่อนดีกว่า ถึงเวลาจะได้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกมัน!" บนใบหน้าของลู่เฟยปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา
ทั้งสองคนแอบจัดเตรียมการอยู่ภายในคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ
พวกคนรับใช้ตัวเล็กๆ เหล่านี้ไม่มีตบะบารมีอะไร จึงไม่ทันสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย
หน้าประตูห้องหอ
"วันนี้ไม่รู้ว่ามีไอ้หนุ่มที่ไหนมาก้าวก่ายเรื่องชาวบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะเซียนท่านมาทันเวลาล่ะก็ คงต้องตกหลุมพรางพวกมันแน่!" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์นวดเปลือกตาที่กระตุกไม่หยุด รู้สึกใจคอไม่ดีอยู่ตลอดเวลา
ขั้นตอนการรับเจ้าสาวในวันนี้ ดูเหมือนจะราบรื่นเกินไปหน่อย หล่อนเดิมทีนึกว่าไอ้หนุ่มพวกนั้นจะขัดขืนเสียอีก
"ถึงยังไงแม่กุญแจร่วมใจหยินหยางก็ล็อกดวงชะตาความรักของแม่หนูคนนั้นไว้แล้ว ถ้าพวกมันรู้ดีก็คงจะรู้ว่าไม่ควรตั้งตัวเป็นศัตรูกับเซียนท่าน..."
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่
กลุ่มคนรับใช้ก็ห้อมล้อมชายชรารูปร่างเตี้ยแคระแกร็นที่สวมชุดเจ้าบ่าวเดินเข้ามา ชายชราคนนี้ก็มีใบหน้าแหลมเช่นกัน หน้าตาทั้งแก่ทั้งขี้เหร่ มีหนวดสีขาวยาวๆ สองสามเส้นห้อยย้อยลงมาจากสองข้างริมฝีปาก
ถึงแม้จะสวมชุดเจ้าบ่าว สวมหมวกเจ้าบ่าว แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนลิงได้แก้วอยู่ดี
"เซียนท่าน ฉันส่งเจ้าสาวมาให้ท่านแล้ว เรื่องที่ท่านรับปากฉันไว้ล่ะ" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์รีบเดินเข้าไปต้อนรับ โค้งคำนับชายชราอย่างนอบน้อม
"จะรีบร้อนไปทำไม? ยังไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดิน งานแต่งนี้ก็ยังไม่ถือว่าสำเร็จหรอกนะ!" ชายชราแค่นเสียงฮึดฮัด
"เซียนท่านพูดถูกแล้ว ใกล้จะได้ฤกษ์งามยามดีพอดี พวกเรามากราบไหว้ฟ้าดินกันตอนนี้เลยเถอะ!" พูดจบ ยายแม่มดเฝิงก็เข้าไปในห้อง ประคองเจ้าสาวที่สวมชุดแต่งงานสีแดงสดออกมา
ถึงแม้รูปร่างของเจ้าสาวจะเล็กลงแล้ว แต่ท่ามกลางพวกคนแคระกลุ่มนี้ ก็ยังดูสูงใหญ่ผิดปกติอยู่ดี
"ครั้งก่อนที่เจอแม่หนูคนนั้น เหมือนจะยังไม่สูงขนาดนี้นี่นา หรือว่าเด็กสมัยนี้จะโตเร็วกันขนาดนี้เชียว..." ยายแม่มดเฝิงประคองเจ้าสาวเข้าไปในโถงพิธี พลางพึมพำในใจ
แต่งานแต่งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว หล่อนก็ไม่มีเวลามาคิดอะไรให้มากความ อยากจะให้เสร็จพิธีเร็วๆ จะได้ของที่ตัวเองต้องการเสียที
โถงพิธี
ภายใต้ตัวอักษรมงคลคู่ขนาดใหญ่ โต๊ะเซ่นไหว้ตัวหนึ่งปูด้วยผ้าสีแดง ของที่วางอยู่ในชามและจานไม่ใช่ถั่วลิสงหรือลำไย แต่กลับเป็นหัวไก่ที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ
แสงเทียนสีแดงสว่างไสว
เจ้าสาวร่างสูงใหญ่กับเจ้าบ่าวชราหน้าแหลม ถือดอกไม้สีแดงยืนอยู่ตรงกลางโถงพิธี
รอบด้านรายล้อมไปด้วยคนรับใช้ในชุดสีเทา
"หนึ่ง กราบไหว้ฟ้าดิน!" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ตะโกนเสียงดังลั่น
เจ้าบ่าวชราที่มีหนวดสีขาวยาวเฟื้อย โค้งตัวกราบไหว้อย่างมีความสุข
แต่ทว่าเจ้าสาวกลับยืนหลังตรงแหน่ว ไม่ยอมกราบไหว้เสียที
บนใบหน้าของเจ้าบ่าวชราเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ขมวดคิ้วหันไปมองยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์
"เจ้าสาวคงจะเขินอายน่ะสิ" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ฝืนยิ้ม เดินเข้าไปกดหลังของเจ้าสาวไว้ "เจ้าสาว รีบกราบไหว้เถอะ! กราบเสร็จแล้ว หล่อนก็จะได้เป็นคนของเซียนท่าน จะได้ตามเซียนท่านไปเสวยสุขไงล่ะ!"
"ใช่แล้วล่ะ เจ้าสาว ทำไมยังไม่รีบกราบอีกล่ะ! การได้แต่งงานกับเซียนท่าน ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งเลยนะ!"
ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูอยู่ มีเสียงหยอกล้อดังขึ้น ตามมาติดๆ ด้วยเสียงโห่ร้องของพวกคนรับใช้
"รีบกราบเร็ว อย่าให้เสียฤกษ์ยามเลย..." ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ออกแรงกดหลังของเจ้าสาว
"กราบกะผีสิ!"
ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้น จะมีเสียงผู้ชายที่หยาบกระด้างดังออกมา
"หา?"
ยายแม่มดเฝิงกับเจ้าบ่าวต่างก็ชะงักไป
เสียงห้าวขนาดนี้ จะเป็นของเด็กผู้หญิงได้ยังไง?
"ไม่ถูกสิ! แก แกไม่ใช่แม่หนูคนนั้นนี่!" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่ด้านหลังเสื้อผ้าของเจ้าสาว มีหุ่นกระดาษตัวเล็กๆ แปะอยู่
บนหุ่นกระดาษตัวนั้นเขียนวันเดือนปีเกิดของเด็กผู้หญิงเอาไว้
"เป็นตัวแทน!"
ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ใจสั่นสะท้าน รีบก้าวถอยหลังอย่างลุกลี้ลุกลน แต่กลับถูกเจ้าสาวร่างสูงใหญ่คนนั้นคว้าคอเสื้อเอาไว้
"ยายเฒ่าหยิน แกยังคิดจะหนีไปไหนอีก?"
เจ้าบ่าวชราหนวดขาวมีสีหน้ามึนงง "ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ เจ้าสาวคนนี้มันยังไงกันแน่?"
เจ้าสาวกระชากผ้าคลุมหน้าสีแดงออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่มีคิ้วดกหนาและดวงตากลมโต หนวดเคราเฟิ้มยิ่งกว่าเจ้าบ่าวชราเสียอีก
"แกเบิกตาดูให้ดีๆ ซิ ว่าพี่หู่คนนี้ใช่เจ้าสาวของแกหรือเปล่า!"
"แก!" เจ้าบ่าวชราตกใจจนต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าว หนวดสีขาวสั่นระริก "แก แก... หนอยแน่ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ แกขวัญกล้าเทียมฟ้ามากนะ! กล้ามาตบตาข้าผู้เป็นเซียน!"
"เซียนท่าน ฉันถูกปรักปรำนะ! ฉันเองก็ตกหลุมพรางของพวกมันเหมือนกัน" ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์รีบอธิบายอย่างลุกลี้ลุกลน "พวกมันคือคนที่ตระกูลซุนเชิญมาขัดขวาง..."
เจ้าสาวร่างสูงใหญ่กลับพูดแทรกขึ้นมาว่า "ยายเฒ่าหยิน แกพูดอะไรของแกน่ะ? ไม่ใช่ว่าพี่หู่ถูกแกเชิญมาเพื่อปั่นหัวตาแก่คนนี้หรอกเหรอ?"
"หนอยแน่! พวกแกกล้าสมรู้ร่วมคิดกันมาหลอกลวงข้าผู้เป็นเซียน คืนนี้ พวกแกอย่าหวังว่าจะได้รอดไปเลยสักคน!" เจ้าบ่าวชราโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที ทั่วทั้งร่างมีขนสีเทาขาวงอกออกมา เผยให้เห็นรูปลักษณ์อันดุร้าย
พวกคนรับใช้รอบด้านก็คืนร่างเดิมกันถ้วนหน้า แยกเขี้ยวยิงฟันใส่ยายแม่มดเฝิงและเจ้าสาวร่างสูงใหญ่
"ถูกต้อง คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้รอดไปเลยสักคน!"
ในตอนนั้นเอง
ลู่เฟยกับจางโม่หลินก็ก้าวออกมาจากด้านหน้าและด้านหลัง มองดูฝูงหนูที่อยู่เต็มห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม