บทที่ 426 คาถาย่อส่วน

คนแคระตัวเล็กๆ ที่มีปากแหลมหน้าแหลม และมีขนสีดำขึ้นเต็มตัวอยู่เต็มห้องนี้ ถ้าไม่ใช่หนูแล้วจะเป็นอะไรล่ะ
เจ้าบ่าวที่เป็นผู้นำก็คือหนูเฒ่าตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มานานกี่ปีแล้ว ขนทั้งตัวถึงได้กลายเป็นสีเทาขาว แม้แต่ขนบนหัวก็ยังร่วงไปกว่าครึ่ง
เมื่อเห็นว่ามีคนโผล่ออกมาอีกสองคน หนูเฒ่าก็รู้สึกตกใจและหวาดระแวง

"ไอ้พวกแส่หาที่ตายโผล่มาจากไหนอีกเนี่ย?"
"พวกเรามาส่งของขวัญให้เจ้าบ่าวต่างหาก!"

ลู่เฟยยิ้มตาหยี มือที่ไพล่อยู่ด้านหลังกำไม้พุทราสายฟ้าฟาดเอาไว้
"ในโลกมนุษย์ของพวกเรา งานมงคลล้วนต้องจุดพลุเพื่อความครึกครื้น ท่านเป็นถึงเซียน แต่งเจ้าสาวตัวใหญ่ขนาดนี้เข้าบ้าน แต่กลับไม่มีพลุเลยสักนัด มันจะดูไม่จืดไปหน่อยหรือไง!"

"จุดพลุงั้นเรอะ?!"
หนูเฒ่าขมวดคิ้ว มองดูรอยยิ้มอันกระตือรือร้นของชายหนุ่ม จู่ๆ ก็เกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

"ข้าว่าพวกแกคิดจะมาหยามเกียรติข้าผู้เป็นเซียนมากกว่า! นั่นมันไม่ใช่เจ้าสาวที่ข้ากำหนดไว้เลยสักนิด..." หนูเฒ่ากะพริบตา ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเล็กจิ๋วทั้งสองข้างฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา
"พวกแกสมรู้ร่วมคิดกับยายเฒ่าหยินคนนี้ คิดจะมาหลอกเอาของวิเศษของข้าล่ะสิ หึหึ! ข้าไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นหรอกนะ!"