บทที่ 427 ของวิเศษของหนูเฒ่า

เสี่ยวเฮยมาได้ทันเวลาพอดี!
พวกลู่เฟยทั้งสามคนดีใจอย่างคาดไม่ถึง
เจ้าตัวเล็กนี่ ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นเจ้าตัวใหญ่ไปแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าวิ่งไปเล่นที่ไหน ลู่เฟยรู้ว่ามันฉลาดก็เลยไม่ได้สนใจ
ตอนนี้วิ่งกลับมา ช่างถูกเวลาพอดี
มันงับหนูไว้หลายตัวในคำเดียว สะบัดอย่างบ้าคลั่งแล้วโยนออกไป สองขาหน้าตะปบอย่างแรง ตะปบหนูล้มไปอีกเป็นพรวน
ฝูงหนูที่เดิมทีดุร้ายพลันวุ่นวายปั่นป่วนขึ้นมาทันที

"เสี่ยวเฮย พาพวกเราไปหาหนูเฒ่าเร็วเข้า!"
พวกลู่เฟยทั้งสามคนฉวยโอกาสปีนขึ้นไปบนตัวเสี่ยวเฮย ขี่อยู่บนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยขนปุกปุยของมัน
"ลุยเลย!"
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวเฮยสาดประกายแสงสว่างจ้า วิ่งควบตะบึงพุ่งตรงไปหาหนูเฒ่า
ลู่เฟยทั้งสามคนหมอบราบอยู่บนแผ่นหลังของมัน จับขนของมันไว้แน่น

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีหมาอยู่อีกตัว!" แววตาของหนูเฒ่ามืดครึ้มลง รีบตวัดกรงเล็บ "ขวางพวกมันไว้!"
พวกหนูส่งเสียงร้องจี๊ดๆ วิ่งไล่ตามมา
เสี่ยวเฮยกระโดดพรวดเดียว ขึ้นไปบนโต๊ะตัวที่อยู่ใกล้กับหนูเฒ่ามากที่สุด
พวกหนูปีนป่ายขึ้นมาตามขาโต๊ะ
จางโม่หลินสะบัดยันต์อัคคีวิญญาณลงไปด้านล่างหลายแผ่น พวกหนูลุกไหม้เป็นไฟร่วงหล่นลงไป ชั่วขณะหนึ่งจึงยังไม่สามารถปีนขึ้นมาได้

ลู่เฟยเงยหน้าขึ้นมาจากกลุ่มขนสีดำ กลั้นหายใจ เล็งไม้พุทราสายฟ้าฟาดในมือไปที่หนูเฒ่า
ตูม!
ประกายสายฟ้าเล็กๆ พุ่งทะยานออกไป
ราวกับเข็มเงินเล่มหนึ่งสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี
หนูเฒ่ารู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่กว่ามันจะตั้งสติได้ ก็สายไปเสียแล้ว

ประกายสายฟ้าเล็กๆ ฟาดลงบนตัวของหนูเฒ่าเบาๆ
ครู่ต่อมา กระแสไฟฟ้าก็ขยายวงกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน สว่างวาบไปทั่วทั้งร่างของหนูเฒ่า ช็อตจนมันร่วงหล่นลงมาจากเก้าอี้
ลู่เฟยพลันรู้สึกวิงเวียนศีรษะและตาลายขึ้นมาอีกครั้ง
รู้สึกเพียงว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านกำลังหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว
กว่าพวกเขาจะได้สติกลับมา ก็พบว่าพวกเขาทั้งสามคนนอนทับกันอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง เสี่ยวเฮยเห่าโฮ่งๆ คลานออกมาจากใต้ร่างของพวกเขา