บทที่ 428 ตะเกียงบุญกุศล

"มีของดีแบบนี้จริงๆ แล้วแกจะถูกพวกเราจับตัวได้ยังไง?"
หนูเฒ่าตัวนี้ทั้งเจ้าเล่ห์และปลิ้นปล้อน ลู่เฟยไม่มีทางเชื่อใจง่ายๆ แน่
"ท่านอาจารย์ ข้าน้อยไม่กล้าหลอกลวงหรอก"
หนูเฒ่าล้วงเอาตะเกียงน้ำมันเก่าๆ ขาดๆ ขนาดเล็กออกมาจากส่วนไหนของร่างกายก็ไม่รู้
"ท่านอาจารย์ สิ่งนี้เรียกว่าตะเกียงบุญกุศล! เดิมทีเป็นตะเกียงน้ำมันที่จุดอยู่ใต้แท่นบูชาเทพซานชิงในอารามลัทธิเต๋าแห่งหนึ่ง เนื่องจากได้รับกลิ่นอายของเทพซานชิงมาเป็นเวลาเนิ่นนานปี จึงสะสมพลังแห่งบุญกุศลเอาไว้ สามารถช่วยยืดอายุขัยให้คนได้"
"ยายเฒ่าหยินแซ่เฝิงคนนั้นทำเรื่องเลวทรามไว้มาก บุญกุศลหดหาย อายุขัยสิ้นสุดลง ไม่ช้าก็เร็วยมทูตจะต้องมาจับตัวหล่อนลงไปรับโทษทัณฑ์ในปรโลก หล่อนก็เลยมาคิดแผนการกับข้าน้อย"
"หล่อนบอกข้าน้อยว่า ขอเพียงแค่แต่งงานกับหญิงสาวชาวบ้านสักคน แล้วฝึกฝนวิชาเสพสม ก็จะสามารถเลื่อนขั้นตบะบารมีได้ ขอเพียงข้าน้อยให้หล่อนยืมตะเกียงไปใช้สักระยะหนึ่ง หล่อนก็ยินดีจะใช้แม่กุญแจร่วมใจหยินหยางผูกวาสนาด้ายแดงให้ข้าน้อย"
"ข้าน้อยก็หน้ามืดตามัวไปเอง ถึงได้หลงผิดไปตกหลุมพรางของหล่อนเข้า"
"ก่อนหน้านี้ ข้าน้อยไม่เคยทำร้ายคนเลยนะ!"
"ขอท่านอาจารย์ทุกท่านโปรดเห็นแก่ที่ข้าน้อยยังไม่ได้ก่อความผิดร้ายแรง ให้โอกาสข้าน้อยได้กลับตัวกลับใจด้วยเถิด"
"ข้าน้อยยินดีมอบตะเกียงดวงนี้ให้แก่ท่านอาจารย์"
หนูเฒ่าพูดจบ ร่างกายก็หมอบราบลงกับพื้นอย่างต่ำต้อย กรงเล็บชูตะเกียงเก่าๆ ขาดๆ ขึ้นสูง
ที่แท้ การแกล้งตายของยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ก็มีไว้เพื่อหลอกตตายมทูตนี่เอง
มิน่าล่ะถึงได้ไม่มีเงา
หล่อนไม่สามารถนับว่าเป็นคนได้อีกต่อไปแล้ว
ดูจากเรื่องพวกนี้แล้ว คำพูดของหนูเฒ่าก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องโกหก
แต่ลู่เฟยพิจารณาดูตะเกียงดวงนั้น กลับไม่ได้ยื่นมือไปรับ
"ของดีขนาดนี้ จะมาตกอยู่ในมือหนูเฒ่าอย่างแกได้ยังไง?"
"ไม่ปิดบังหรอกนะ ข้าน้อยเดิมทีก็เป็นหนูในอารามลัทธิเต๋าแห่งนั้นนั่นแหละ นักพรตเฒ่ามีเมตตา ไม่เคยขับไล่สัตว์เล็กสัตว์น้อยในอารามเลย ตอนที่นั่งสมาธิบรรยายธรรมก็ยังอนุญาตให้ฟังอยู่ข้างๆ ได้ วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ข้าน้อยก็เลยเกิดสติปัญญาขึ้นมาบ้าง และได้เรียนรู้อะไรมานิดหน่อย"
หนูเฒ่าเงยหัวที่ขนถูกเผาจนไหม้เกรียมขึ้นมา ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"แต่วันเวลาดีๆ มักอยู่ได้ไม่นาน มีอยู่วันหนึ่งอารามเกิดไฟไหม้กะทันหัน ทุกสิ่งทุกอย่างในอารามถูกเผาจนหมดสิ้น นักพรตเฒ่าหมดกำลังใจ ตั้งแต่นั้นมาก็ออกท่องเที่ยวไปทั่วสารทิศ ยึดเอาสี่คาบสมุทรเป็นบ้าน ก่อนจากไปเห็นว่าข้าน้อยยังรอดชีวิตอยู่ จึงค้นหาตะเกียงดวงนี้ออกมาจากซากปรักหักพัง แล้วมอบให้ข้าน้อย"
"หลายปีมานี้ ไม่ว่าข้าน้อยจะไปที่ไหนก็จะพกตะเกียงดวงนี้ติดตัวไปด้วยตลอด ตอนหลังถึงเพิ่งค้นพบว่า ตะเกียงดวงนี้มีพลังแห่งบุญกุศลอยู่"
"และก็อาศัยตะเกียงดวงนี้นี่แหละ ข้าน้อยถึงมีชีวิตรอดมากว่าร้อยปี จนมีวันนี้ได้"
หนูเฒ่าพูดมาถึงตรงนี้ กรงเล็บก็ลูบคลำตะเกียงสีดำขลับ ในดวงตาทั้งสองข้างฉายแววปวดใจและอาลัยอาวรณ์ออกมา
ลู่เฟยกับจางโม่หลินสบตากัน
"ลู่เฟย เมื่อกี้ฉันสังเกตดูแล้ว บนตะเกียงดวงนี้มีพลังแห่งบุญกุศลอยู่สายหนึ่งจริงๆ นะ" จางโม่หลินกระซิบข้างหูลู่เฟยเบาๆ
ลู่เฟยพยักหน้า เขาเองก็มองเห็นจริงๆ นั่นแหละ
"ของดีขนาดนี้ แกตัดใจทิ้งลงจริงๆ เหรอ?"
"ขึ้นชื่อว่าของวิเศษในใต้หล้า ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา" หนูเฒ่ายิ้มขื่น
"บางทีวาสนาของข้ากับตะเกียงดวงนี้คงสิ้นสุดลงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตะเกียงดวงนี้ ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์ก็คงไม่มาเป็นแม่สื่อให้ข้าน้อย และก็คงไม่ดึงดูดท่านอาจารย์ทุกท่านมา"
"นี่คงจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าฟ้าลิขิตไว้แล้วกระมัง ตะเกียงบุญกุศลดวงนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะต้องเป็นของท่านอาจารย์!"
หู่จึฟังแล้วก็เดาะลิ้น "เชี่ยเอ๊ย! หนูเฒ่า แกเคยเรียนหนังสือมาเหรอ พูดจาเป็นฉากๆ เลยนะ!"
"คำพูดคำจาของมัน ดูเหมือนจะเคยได้รับการขัดเกลาจากยอดคนมาจริงๆ นั่นแหละ เกรงว่าคาถาย่อส่วนก็น่าจะเรียนรู้มาจากนักพรตท่านนั้น" จางโม่หลินเอ่ยต่อ "ความจริงแล้ววิชาอาคมนี้เดิมทีคือคาถาย่อขยายส่วน สามารถย่อส่วนได้และขยายส่วนได้ด้วย แต่มันน่าจะเรียนมาได้แค่ผิวเผินเท่านั้น"
"แค่ผิวเผิน ก็เพียงพอให้มันตั้งตัวเป็นใหญ่ในดงหนูได้แล้วล่ะ" ลู่เฟยพยักหน้า
นึกไม่ถึงเลยว่าหนูเฒ่าตัวนี้จะเคยพบเจอเรื่องราวปาฏิหาริย์ที่หาได้ยากยิ่งขนาดนี้
น่าเสียดายนะ
ที่มันไม่รู้จักทะนุถนอม
"ท่านอาจารย์ทุกท่าน ข้าน้อยรู้ตัวว่าผิดแล้ว! ข้าน้อยสมัครใจมอบตะเกียงดวงนี้ให้ ขอเพียงท่านอาจารย์ให้โอกาสข้าน้อยได้กลับตัวกลับใจด้วยเถิด"
หนูเฒ่าชูตะเกียงขึ้นสูงอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูจริงใจยิ่งนัก
"ลู่เฟย ถ้ามันสำนึกผิดจริงๆ จะลองพิจารณาให้โอกาสมันสักครั้งก็ดีนะ" จางโม่หลินเริ่มจะหวั่นไหวแล้ว
ลู่เฟยหรี่ตาลง
ตะเกียงบุญกุศลเป็นของดีจริงๆ นั่นแหละ แต่การที่หนูเฒ่าตัวนี้ยอมส่งมอบของวิเศษให้แต่โดยดีแบบนี้มันผิดวิสัย เกรงว่าคงจะแอบซ่อนแผนร้ายอะไรไว้แน่ๆ
ระหว่างที่ลู่เฟยกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็บังเอิญเหลือบไปเห็นว่าเงาบนพื้นดูแปลกๆ
"หืม?"
เงานั้นมีรูปร่างค่อมงอ ไม่ใช่ของใครในกลุ่มพวกเขาสักคน กำลังขยับเข้าใกล้หนูเฒ่าอย่างลับๆ ล่อๆ
"หรือว่าจะเป็นวิญญาณของยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์? ดูเหมือนว่าที่พวกหนูกัดตายจะเป็นแค่ร่างกายเนื้อของหล่อนสินะ"
ในเมื่อเป็นเช่นนี้
"ตกลง งั้นก็จะให้โอกาสแกสักครั้ง!" ลู่เฟยยิ้มบางๆ แกล้งทำเป็นยื่นมือไปหยิบตะเกียง
"ขอบคุณท่านอาจารย์!" หนูเฒ่าชูตะเกียงขึ้นสูงกว่าเดิม ในดวงตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วสาดประกายความตื่นเต้นออกมา
นิ้วมือของลู่เฟยยังไม่ทันได้สัมผัสโดนตะเกียงดวงเล็กๆ นั่น เงาดำค่อมงอบนพื้นก็พุ่งพรวดเข้ามา คว้าตะเกียงไปแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
แต่เพิ่งจะวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว
ร่างกายที่ดูราวกับเงาก็พลันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่วงหล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น
หนูเฒ่าเงยหน้าขึ้น พอเห็นฉากนี้ก็ถึงกับอึ้งไปเลย
"มีลูกไม้จริงๆ ด้วย!"
ลู่เฟยหัวเราะหึๆ จากนั้นถึงค่อยเดินเข้าไปเก็บตะเกียงขึ้นมา
มือที่ขาดของเงานั้นยังคงกำตะเกียงไว้แน่น พอถูกพลังเวทของลู่เฟยซัดเข้าใส่เบาๆ ก็มลายหายไปราวกับควัน
จะว่าไป ยายเฒ่าเฝิงเอ้อร์คนนี้ก็แซ่เฝิงเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะมีความเกี่ยวข้องกันกับแม่หมอเฝิงแห่งเมืองอวิ๋นเฉิงหรือเปล่านะ
"ไอ้แก่ แกยังไม่ซื่อสัตย์อีกนะ!"
ลู่เฟยถือตะเกียงไว้ในมือ หันกลับมามองหนูเฒ่าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
"ท่านอาจารย์ ท่าน ท่านฟังข้าน้อยอธิบายก่อน..." หนูเฒ่าเหงื่อแตกพลั่กราวกับสายฝน ตัวสั่นงันงกไปทั้งร่าง
"พวกเราอุตส่าห์รับปากให้โอกาสแกแล้ว แต่แกกลับยังคิดจะทำร้ายคนอีก ทำแบบนี้มันคู่ควรกับโอกาสที่นักพรตเฒ่าท่านนั้นมอบให้แกแล้วเหรอ!" จางโม่หลินโกรธจัด เมื่อกี้เขาเกือบจะหลงเชื่อไอ้แก่นี่เข้าให้แล้ว
โชคดีที่ลู่เฟยรอบคอบพอ
ไม่อย่างนั้น คนที่ร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อกี้ก็คงจะเป็นพวกเขานี่แหละ
"ไอ้แก่ คิดจะมาเล่นตุกติกกับเถ้าแก่ฉัน แกมันยังอ่อนหัดเกินไป!" หู่จึแค่นเสียงเย็นอย่างภาคภูมิใจ ดาบหัวผีกดทับหางของหนูเฒ่าไว้แน่น
หนูเฒ่าดิ้นไม่หลุด ในยามคับขันนึกไม่ถึงเลยว่ามันจะกัดหางตัวเองจนขาด แล้วหันหลังวิ่งหนีไป
"จะหนีไปไหน!"
จางโม่หลินสะบัดยันต์อัคคีวิญญาณพุ่งทะยานออกไปหนึ่งแผ่น
ส่วนลู่เฟยก็เตรียมไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้พร้อมอยู่ก่อนแล้ว
ตูม! ตูม!
ประกายสายฟ้าและเปลวไฟพุ่งเข้าใส่ทั่วทั้งร่างของหนูเฒ่าอย่างจัง หลังจากเกิดอาการกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง หนูเฒ่าก็พ่นควันสีดำออกมาจากปากและจมูกเป็นระลอก ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก
"อุตส่าห์ให้โอกาสแกแล้ว แต่แกกลับไม่คว้าไว้เองนะ!"
เมื่อมองดูหนูเฒ่ากลายเป็นซากศพไหม้เกรียม ลู่เฟยก็ส่ายหน้า
"เห็นๆ อยู่ว่าได้รับวาสนาขนาดนี้ ไม่รู้จักตั้งใจบำเพ็ญเพียร กลับมาทำเรื่องชั่วร้ายทำร้ายคน! สันดานดิบแก้ยากจริงๆ!" จางโม่หลินถอนหายใจด้วยความเสียดาย
หู่จึไม่ได้สนใจอะไรมากขนาดนั้น ขอแค่เถ้าแก่ของตัวเองได้ของวิเศษ เขาก็ดีใจแล้ว
เขาชักดาบหัวผีขึ้นมา ชี้ไปที่แก้วแหวนเงินทองที่หลงเหลืออยู่ในห่อผ้าของหนูเฒ่า เอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นว่า "เถ้าแก่ แล้วของพวกนี้ล่ะจะเอายังไงดี?"
"หนูเชี่ยวชาญวิชาเคลื่อนย้ายที่สุด ทรัพย์สมบัติที่ไม่ชอบธรรมพวกนี้ไม่รู้ว่ามันไปขโมยมาจากไหน เอาไปก็สกปรกมือเปล่าๆ!" จางโม่หลินดูแคลนเป็นอย่างมาก
ลู่เฟยเหลือบมองแวบหนึ่ง "แก้วแหวนเงินทองห่อนี้ก็มีปัญหา ปล่อยทิ้งไว้ที่นี่ไม่ได้หรอก"