บทที่ 429 อารามเบญจธาตุ

ลู่เฟยชี้ไปที่ด้ายแดงซึ่งร้อยแก้วแหวนเงินทองในห่อผ้า รวมถึงขนหนูสีเทาที่สอดไส้อยู่ในนั้น
"แก้วแหวนเงินทองพวกนี้ก็มีความหมายเหมือนกับเงินซื้อชีวิตนั่นแหละ ใครหยิบเงินพวกนี้ไป ก็เท่ากับเป็นการต่ออายุขัยให้หนูเฒ่า!"
"ไอ้แก่ตัณหากลับนี่ ไม่เคยคิดจะกลับตัวกลับใจเลยสักนิด!"
จางโม่หลินใช้ยันต์อัคคีวิญญาณเผาด้ายแดงกับขนหนูทิ้ง ลู่เฟยถึงยอมให้หู่จึเก็บแก้วแหวนเงินทองเหล่านั้นไว้ เพื่อหาเวลาเอาไปบริจาคในภายหลัง

ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น
ในหมู่บ้านร้างจะไปมีคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ไหนกัน มีแต่บ้านชาวนาที่ผุพังและถูกไฟเผาจนดำเป็นตอตะโกสองสามหลังเท่านั้น
รังหนูรังนี้ถูกเผาจนสะอาดเกลี้ยง
ทั้งสามคนเดินทางออกจากหมู่บ้านร้าง
ร่างสีเหลืองร่างหนึ่งกระโดดออกมา กลืนกินซากศพไหม้เกรียมบนพื้นลงท้องไปในคำเดียว สายตาจ้องมองทั้งสามคนที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป

กลับมาถึงบ้านตระกูลซุน
รอยเส้นสีแดงบนคอของเอ้อร์ตั้นหายไปแล้ว แต่สภาพจิตใจของเขากลับดูย่ำแย่ เห็นได้ชัดว่าถูกฉากเลือดสาดที่หัวขาดกระเด็นนั่นทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
"เอ้อร์ตั้น ต่อไปก็ตั้งใจเรียนหนังสือ เป็นคนดีของสังคมนะ อย่าไปคลุกคลีกับพวกไม่เอาถ่านข้างนอกอีกล่ะ!"
"ฉันไม่กล้าแล้ว! ฉันไม่กล้าอีกแล้ว!"
เด็กโง่คนนี้ส่ายหน้าเป็นพัลวันราวกับป๋องแป๋ง แค่ขโมยของยังตายอนาถขนาดนั้น บทเรียนอันน่าสะพรึงกลัวนี้คงจะฝังใจเขาไปตลอดชีวิต
ส่วนเหลาเป้าคนนั้น ไม่รู้ว่าหนีไปไหนแล้ว
ทุกคนก็ไม่ได้ใส่ใจความเป็นตายของเขานัก

"ในที่สุดก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว!" เมื่อช่วยลู่เฟยเก็บของอัปมงคลได้ จางโม่หลินก็อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก "ลู่เฟย ถ้านายไม่ยุ่ง อย่าเพิ่งรีบกลับเลย แวะไปนั่งเล่นที่อารามเบญจธาตุหน่อยดีไหม?"
"ก็ดีเหมือนกัน มาถึงนี่แล้ว ก็ควรจะไปคารวะผู้อาวุโสสักหน่อย"
เวลาที่มีอยู่ก็ถือว่ายังเหลือเฟือ ลู่เฟยย่อมยินดีที่จะไปอยู่แล้ว
จางโม่หลินมีตบะบารมีที่ไม่ธรรมดา อาจารย์ของเขาก็ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่บรรลุธรรมอย่างแน่นอน
อารามเบญจธาตุอยู่ห่างจากหมู่บ้านไม่ไกลนัก ระยะทางแค่ไม่กี่ลี้เท่านั้น
รถยนต์ขับเข้าไปไม่ได้ ทำได้เพียงเดินเท้าเข้าไป

"ลู่เฟย อยู่ข้างหน้านี่เอง"
จางโม่หลินยื่นมือชี้ไปที่อารามทรุดโทรมแห่งหนึ่งบริเวณตีนเขา รีบก้าวฉับๆ เข้าไป เปิดประตูที่สีซีดจางออก
"อาจารย์! อาจารย์!"
"ฉันพาลู่เฟยจากร้านอักษรเสียที่เคยเล่าให้ฟังมาหา..."
เขาแหวกม่านเข้าไปในลานหลังบ้าน แต่กลับพบว่าประตูห้องของอาจารย์ปิดสนิท นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่บนใบหน้าจะเผยให้เห็นถึงความผิดหวังเล็กน้อย
"ลู่เฟย ขอโทษด้วยนะ อาจารย์ของฉันท่านเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอีกแล้ว"