บทที่ 430 เพียงพอนเหลืองขวางทาง

เหลาเป้า?!
เมื่อลู่เฟยเห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนหนูของเหลาเป้า ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
นึกว่าเจ้านี่จะหนีเตลิดไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจะไปรวมหัวกับคนอื่น มาดักซุ่มโจมตีลู่เฟยอยู่ที่นี่
เขากำลังคิดจะทำอะไร?
ลู่เฟยนอนแกล้งสลบอยู่บนพื้น ไม่แสดงพิรุธใดๆ
อีกสองคน หนึ่งในนั้นแต่งตัวเป็นนักพรต ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
ส่วนอีกคนดูเหมือนพวกหมอผีเฒ่าจอมลวงโลก
"ท่านเซียนหวง ลำบากแล้ว!"
หมอผีเฒ่าประสานมือคารวะเพียงพอนเหลืองอย่างนอบน้อม ล้วงไข่ไก่ฟองหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้มัน
เพียงพอนเหลืองคว้าไข่ไก่ไป กระโดดขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเขาอย่างคุ้นเคย นั่งอยู่บนนั้น เจาะไข่ไก่เป็นรูเล็กๆ แล้วดูดกลืนไข่ดิบข้างในอย่างเอร็ดอร่อย
เหลาเป้าดึงประตูรถเปิดออก ค้นหากระเป๋าเป้ของหู่จึบนรถ พอเปิดออกดู
ข้างในมีแก้วแหวนเงินทองห่อใหญ่ แสงสะท้อนจนตาของเขาแทบจะพร่ามัว
"ท่านอาจารย์ทั้งสอง ฉันไม่ได้โกหกพวกคุณใช่ไหมล่ะ สมบัติของพวกมันมีอีกเยอะเลยนะ!"
เหลาเป้าหิ้วแก้วแหวนเงินทองลงจากรถด้วยใบหน้าตื่นเต้น
ในดวงตาของอีกสองคนสาดประกายความประหลาดใจระคนดีใจออกมาทันที แต่หมอผีเฒ่าก็สะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้อย่างรวดเร็ว แสร้งทำเป็นวางมาดพูดขึ้นมา
"ก็แค่ของทางโลกธรรมดาๆ แกบอกว่าพวกมันมีดาบเหรียญทองแดงที่ร้ายกาจมากเล่มหนึ่งไม่ใช่หรือไง? อยู่ไหนล่ะ? ทำไมท่านเซียนอย่างข้าถึงไม่เห็นเลย"
"ฉันจำได้ว่านักพรตน้อยคนนั้นเป็นคนใช้นะ... แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเรารูดทรัพย์สองคนนี้ก่อน แล้วค่อยไปหานักพรตน้อยนั่นก็ได้" เหลาเป้ามองดูสองคนที่นอนอยู่บนพื้น เผยสีหน้าได้ใจ "คิดว่าพวกแกมีวิชาอาคมเป็นอยู่พวกเดียวหรือไง? ข้าก็รู้จักยอดคนเหมือนกันเว้ย!"
เครื่องรางคุ้มภัยของเขาก็ขอมาจากหมอผีเฒ่าคนนี้นี่แหละ สามารถคุ้มครองให้เขารอดพ้นจากอาถรรพ์หัวขาดมาได้ ย่อมต้องไม่ด้อยไปกว่าสองคนนี้แน่
"แล้วจะมัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบค้นสิ!" นักพรตขมวดคิ้วเร่งเร้า
"ได้เลย!"
เหลาเป้ายัดแก้วแหวนเงินทองใส่กระเป๋าของตัวเอง แล้วพลิกตัวลู่เฟยทั้งสองคนขึ้นมา เพื่อให้ง่ายต่อการค้นตัว
"เดี๋ยวก่อน!"
ตอนที่นักพรตมองเห็นใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของลู่เฟยชัดเจน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงกะทันหัน
"รีบเอาของกลับไปคืนที่เดิมเร็วเข้า! คนคนนี้พวกเราล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด!"
"แกรู้จักคนคนนี้งั้นเรอะ?" หมอผีเฒ่ามองเขาด้วยความตกใจ
"เคยมีเรื่องกันมาก่อน รับมือยากมาก! ฉันขอเตือนให้พวกแกรีบเอาของไปคืนที่เดิม แล้วรีบหนีไปซะ ถ้าถูกเจ้านี่หมายหัวเข้าล่ะก็ มีหวังได้เจอดีแน่!" นักพรตมีสีหน้าหวาดหวั่นอย่างถึงขีดสุด ถึงขั้นก้าวถอยหลังไปสองก้าว
"ตกลงแล้วเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหนกันแน่ ถึงได้ทำให้แกตกใจกลัวได้ขนาดนี้" หมอผีเฒ่าขมวดคิ้ว
แต่ลาบปากที่ได้มาแล้ว จะมีเหตุผลอะไรให้ต้องปล่อยไปล่ะ
"วางใจเถอะ ดมตดของท่านเซียนหวงเข้าไป ถ้าไม่ผ่านไปสักสองชั่วโมงพวกมันไม่มีทางฟื้นหรอก พวกเราเอาของไปแล้วก็รีบหนี รับรองว่าไม่มีใครรู้ใครเห็นแน่"
"แกมั่นใจเหรอ?" นักพรตหรี่ตาลง
"เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว! แกเพิ่งจะรู้จักฉันวันแรกหรือไง ถึงยังไม่รู้ความร้ายกาจของท่านเซียนหวงน่ะ?" หมอผีเฒ่าแค่นเสียงเย็นอย่างมั่นใจ
"ในเมื่อเป็นแบบนั้น หลังจากได้ของมาแล้ว จะปล่อยให้พวกมันรอดไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเป็นภัยในภายหลัง!" แววตาของนักพรตมืดครึ้มลงทันที เผยให้เห็นความอาฆาตแค้นอันรุนแรง ถลึงตาใส่เหลาเป้าอย่างเย็นชา "ลงมือให้มันเร็วๆ หน่อย!"
"ได้ ได้..."
เหลาเป้ารีบก้มหน้าลง เตรียมจะค้นตัวสองคนที่อยู่บนพื้นอย่างหนัก แต่ก็ต้องปะทะเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบอย่างจัง
"แก แกยังไม่..."
คำพูดที่เหลือไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกมาอีกแล้ว
เส้นผมที่เล็กจนแทบจะมองไม่เห็นเส้นหนึ่ง พันรอบมือทั้งสองข้างของเขา รัดแน่นเข้าไปในเนื้อ
เพียงชั่วพริบตา ก็ตัดมือทั้งสองข้างของเขาจนขาดสะบั้น
"อ๊ากกก!"
เลือดสดๆ สาดกระเซ็น เหลาเป้าแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับสุกรถูกเชือด
"แย่แล้ว! รีบหนีเร็ว!" นักพรตตั้งสติได้ทันที หันหลังเตรียมจะวิ่งหนี
"นักพรตเทียนหยวน ไม่เจอกันนานเลยนะ"
แต่ทว่า กลับมีเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างแรง กัดฟันกรอด แต่สุดท้ายก็หยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมา
ไม่ผิดแน่
เขาคือนักพรตเทียนหยวนนั่นเอง!
ตอนนั้นที่ตึกหงเป่าสือ เขาผลักขู่เติงออกไปนอกประตู ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมสมาคมหลิงอินได้ แถมยังถูกทุกคนไล่ตะเพิดออกมา
ตั้งแต่นั้นมา ลู่เฟยก็ไม่เคยพบเขาอีกเลย
นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะหนีออกมานอกเมืองเจียงเฉิง มาคลุกคลีอยู่กับขยะอย่างเหลาเป้า แล้วตั้งแก๊งดักปล้นชิงทรัพย์แบบนี้
ช่างตกต่ำลงเรื่อยๆ จริงๆ!
ลู่เฟยค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง จ้องมองเทียนหยวน
"เถ้าแก่ลู่"
สีหน้าของเทียนหยวนดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก พยายามลดท่าทีของตัวเองลงให้ต่ำที่สุด ประสานมือขอโทษลู่เฟย
"ไม่รู้ว่าเป็นเถ้าแก่ลู่เดินทางมา ล่วงเกินไปมากแล้ว! ของของคุณพวกเรายังไม่ได้แตะต้องเลย เปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็กดีกว่า เพื่อจะได้ไม่ต้องเกิดความวุ่นวายตามมา"
"พวกแกเจาะยางรถฉันจนพัง ยังจะเรียกว่าไม่ได้แตะต้องของของฉันอีกเหรอ?" ลู่เฟยมองเขาด้วยความขบขัน
เหลาเป้ายังไม่ตาย แต่กลับเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก เลือดสดยังคงไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่ข้อมืออย่างไม่ขาดสาย
"เทียนหยวน ตกลงแล้วมันเป็นใครกันแน่? หวงผีหลิ่งไม่ใช่ถิ่นของพวกคนต่างถิ่นอย่างพวกมันสักหน่อย จะไปกลัวมันทำไม?" หมอผีเฒ่าพิจารณาลู่เฟยด้วยความหวาดระแวง เพียงพอนเหลืองบนไหล่ของเขาออกแรงเคี้ยวเปลือกไข่จนแหลกละเอียด สายตาก็แปรเปลี่ยนเป็นชั่วร้ายขึ้นมาเช่นกัน
"เขาก็คือเถ้าแก่ของร้านอักษรเสียไงล่ะ!" เทียนหยวนถลึงตาใส่เขา "เถ้าแก่ลู่ เจ้านั่นเหลาเป้ายกให้คุณจัดการเลย ถือซะว่าเป็นการขอขมาแทนพวกเราก็แล้วกัน! พวกเราก็ถูกเจ้านี่หลอกมาเหมือนกัน มันบอกพวกเราว่า มีคนแย่งชิงของวิเศษมาจากปีศาจ ก็เลยให้พวกเรามาตามหา"
"นักพรตเทียนหยวน เมื่อก่อนคุณไม่ได้โง่ขนาดนี้นี่นา!" ลู่เฟยหัวเราะหึๆ ใช้เท้าสะกิดหู่จึที่กำลังสลบไสลอยู่
หู่จึไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
เสี่ยวเฮยอ้าปากงับเข้าที่ก้นของเขาทันที
"โอ๊ยยย!"
หู่จึลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที
"แม่ร่วงเอ๊ย! ไอ้สารเลวนี่พาคนมาลอบกัดพวกเรา!"
ลู่เฟยโบกมือปัดอย่างนิ่งสงบ นั่งลงบนยางอะไหล่ มองหมอผีเฒ่าด้วยความสนใจ "ท่านนี้คือ?"
"ข้าน้อยแซ่หวง ผู้คนต่างเรียกขานว่าหวงอู่เหยีย..." หมอผีเฒ่ายืดอกขึ้น
"อ้อ ที่แท้ก็เป็นหมอผีเฒ่าจอมลวงโลก ที่อาศัยบารมีของเพียงพอนเหลืองมาทำเรื่องชั่วร้ายนี่เอง" ลู่เฟยพยักหน้าอย่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง
"แก!" สีหน้าของหมอผีเฒ่ามืดครึ้มลงทันที ถลึงตามองลู่เฟยอย่างเย็นชา "ไอ้หนุ่ม ต่อให้แกจะเป็นเถ้าแก่ร้านอักษรเสียแล้วมันจะทำไม? กล้าลบหลู่ท่านเซียนหวง เดี๋ยวแกจะได้เจอดีแน่!"
สิ้นเสียงนั้น
เพียงพอนเหลืองบนไหล่ของเขา ก็อ้าปากส่งเสียงขู่คำรามออกมา
ตามมาติดๆ ต้นไม้ใบหญ้ารอบด้านก็สั่นไหว
เพียงพอนเหลืองสิบกว่าตัวมุดออกมาจากพงหญ้า ล้อมกรอบลู่เฟยทั้งสองคนเอาไว้
เพียงพอนเหลืองพวกนี้แต่ละตัวล้วนมีสายตาที่ดุร้าย เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
"เถ้าแก่ ของพรรค์นี้อย่างเพียงพอนเหลืองมันเจ้าคิดเจ้าแค้นมากนะ ไปแหย่ตัวนึง ก็เท่ากับไปแหย่มาทั้งรังเลย!" หู่จึมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา ล้วงดาบหัวผีออกมาจากกระเป๋าเป้
"ถ้างั้นก็กวาดล้างมันทั้งรังไปเลยสิ!" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มเย็นชา
"ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ! ท่านเซียนหวง สั่งสอนไอ้เด็กนี่ให้หลาบจำซะ!" หมอผีเฒ่าตวาดลั่น
เพียงพอนเหลืองสิบกว่าตัวรีบหันก้นไปทางลู่เฟยทั้งสองคนทันที
ปู้ดๆๆ!
ตดสีเหลืองที่เหม็นโฉ่ถูกปล่อยออกมาเป็นระลอก ปกคลุมทั้งสองคนเอาไว้ราวกับหมอกควัน
แค่นี้ยังไม่จบ
ตามมาติดๆ เพียงพอนเหลืองสิบกว่าตัวก็อ้าปากกว้างพร้อมกัน ส่งเสียงร้องแหลมเล็กที่บาดหูออกมา
คลื่นเสียงนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทิ่มแทงเยื่อแก้วหูของคน ทะลวงไปจนถึงกลางกระหม่อม
ต้นไม้ใบหญ้ารอบด้านสั่นไหว นกตัวเล็กๆ หลายตัวร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ กระอักเลือดสดๆ ออกมาจากปาก นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกคลื่นเสียงสั่นสะเทือนจนตายคาที่
เทียนหยวนยกมือขึ้นปิดหู สองตาจ้องเขม็งเข้าไปในหมอกควันสีเหลือง
"ท่านห้า ไอ้เด็กแซ่ลู่คนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะ รับมือยากมาก ลำพังแค่นี้เกรงว่าจะไม่พอนะ!"