บทที่ 431 สลับชีวิต

หมอกสีเหลืองหนาทึบกลืนกินร่างของลู่เฟยทั้งสองคน
กลิ่นเหม็นโฉ่คละคลุ้งไปทั่วถนน
ตดของเซียนหวงสิบกว่าตัวรวมกัน หวงอู่เหยียไม่เชื่อหรอกว่าลู่เฟยสองคนจะยังรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น
"ต่อให้มันจะเป็นผู้สืบทอดของร้านอักษรเสียอะไรนั่นก็เถอะ แต่ก็เป็นแค่ไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนคนหนึ่ง จะเก่งกาจสักแค่ไหนเชียว? ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะทนรับการโจมตีทางจิตวิญญาณระลอกนี้ได้" หวงอู่เหยียแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน
เริ่มจากใช้ตดเหม็นๆ ทำให้สมองสับสนมึนงง จากนั้นก็ใช้คลื่นเสียงโจมตีสติสัมปชัญญะ
กระบวนท่าต่อเนื่องชุดนี้ ไม่มีใครสามารถต้านทานได้
ในเวลานี้ สิ่งมีชีวิตในรัศมีสิบลี้ต่างก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
เหลาเป้านอนตายอยู่บนพื้นตั้งนานแล้ว ลูกตาแตกกระจาย เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด ตายสนิทจนไม่รู้จะสนิทยังไงแล้ว
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด!" เทียนหยวนกลับไม่คิดในแง่ดีขนาดนั้น
ตอนนั้นในสถานการณ์ที่อันตรายสุดๆ ที่ตึกหงเป่าสือ ลู่เฟยยังสามารถนำพาคนพวกนั้นยืนหยัดมาได้จนถึงท้ายที่สุด ความแข็งแกร่งของไอ้หมอนี่ล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง
"ถ้ายอมให้พวกเราเอาของไปแต่ดีๆ ก็คงยังรักษาชีวิตไว้ได้ นี่มันรนหาที่ตายเอง" หวงอู่เหยียเห็นว่าในหมอกสีเหลืองยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ก็ทำหน้าตาราวกับเป็นผู้ชนะ
การโจมตีทางจิตวิญญาณระลอกนี้ ต่อให้ไอ้เด็กนั่นไม่ตายก็ต้องกลายเป็นคนบ้าใบ้ ถึงตอนนั้นก็ต้องปล่อยให้พวกเขาจัดการตามใจชอบ
ภายในหมอกสีเหลืองหนาทึบ
ลู่เฟยกับหู่จึพาส่วนเสี่ยวเฮยหดตัวอยู่ในเกราะป้องกันที่ถักทอจากเส้นผมสีดำ
ตอนที่หมอกสีเหลืองปรากฏขึ้น เขาก็กางร่มสีดำออกเป็นอันดับแรก ถึงแม้จะสกัดกั้นกลิ่นเหม็นไปได้ส่วนใหญ่ ทำให้พอจะรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้บ้าง แต่ก็ไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีทางจิตวิญญาณได้
เพียงพอนเหลืองสิบกว่าตัวส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ดบาดหูออกมาพร้อมกัน
เสียงร้องเหล่านั้นราวกับเสียงภูตผีปีศาจคร่ำครวญ ราวกับมีวิญญาณร้ายตัวแล้วตัวเล่ากำลังพุ่งชนวิญญาณของคุณอย่างดุเดือด
ลู่เฟยนั่งขัดสมาธิ โคจรพลังเวทอย่างรวดเร็ว พยายามต่อต้านการโจมตีที่ราวกับวิญญาณร้ายนี้อย่างสุดกำลัง เขามีพลังเวทเต็มเปี่ยม จึงสามารถรักษาสติสัมปชัญญะของตัวเองให้มั่นคงได้
แต่หู่จึกับเสี่ยวเฮยกลับไม่ไหว
การโจมตีทางจิตวิญญาณแบบนี้ เอามืออุดหูไปก็เปล่าประโยชน์
หู่จึหน้าซีดเผือด สติสัมปชัญญะเลื่อนลอย เหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั้งตัว ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
ส่วนสุนัขวิเศษอย่างเสี่ยวเฮย ในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งประสาทสัมผัสทั้งห้าไว้ว่องไวมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับบาดเจ็บหนักมากขึ้นเท่านั้น
เจ้าตัวเล็กใช้สองขาหน้าปิดจมูก หูพับลู่ลง ซุกตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของลู่เฟยไม่หยุด
ต้องรีบหาวิธีทำลายโดยเร็วที่สุด
ไม่อย่างนั้นหู่จึกับเสี่ยวเฮยต้องแย่แน่!
ลู่เฟยร้อนใจดั่งไฟลน ในขณะที่โคจรพลังเวทอย่างรวดเร็ว สมองก็กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก
ในมือตอนนี้มีของอะไรที่สามารถช่วยพวกเขาพลิกสถานการณ์ได้บ้าง?
จู่ๆ ลู่เฟยก็ตาลุกวาวขึ้นมา
ตะเกียงบุญกุศล?
ตะเกียงดวงนี้เป็นตะเกียงน้ำมันที่นักพรตเฒ่าจุดไว้ใต้แท่นบูชาเทพซานชิงตอนที่นั่งสมาธิ ได้รับกลิ่นอายมาอย่างยาวนาน บางทีอาจจะมีสรรพคุณช่วยให้จิตใจสงบก็ได้
"หู่จึ รีบจุดตะเกียงน้ำมันที่เพิ่งรับมาเร็วเข้า"
ลู่เฟยรีบส่งเสียงสั่ง
หู่จึสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนมีเพียงพอนเหลืองนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งวนอยู่รอบตัว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านล้วนเป็นภาพซ้อน เสียงของเถ้าแก่ดังก้องมาจากที่ไกลแสนไกล
แต่เขาก็ยังคงทำตามคำสั่งของเถ้าแก่ตามสัญชาตญาณ พยายามรักษาสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายเอาไว้อย่างสุดชีวิต ล้วงมือที่สั่นเทาเข้าไปหยิบตะเกียงออกมาจากกระเป๋าเป้
มือราวกับไม่ยอมฟังคำสั่ง พยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะจุดตะเกียงน้ำมันติดในที่สุด
แสงสีเหลืองสลัวๆ ค่อยๆ สว่างขึ้นในร่มสีดำ
กลิ่นน้ำมันหอมจางๆ ลอยโชยออกมา ช่วยปัดเป่ากลิ่นเหม็นรอบด้านออกไปในพริบตา
ภายใต้แสงสว่างอันริบหรี่นั้น เสียงร้องแหลมบาดหูก็ดูเหมือนจะห่างไกลออกไป ราวกับถูกปิดกั้นไว้อยู่ข้างนอกก็ไม่ปาน
หู่จึราวกับคนที่จมน้ำแล้วโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา หอบหายใจแฮกๆ สติสัมปชัญญะกลับคืนมาไม่น้อย
เสี่ยวเฮยเองก็ผ่อนคลายลงมากเช่นกัน
"เยี่ยมไปเลย ได้ผลจริงๆ ด้วย!"
มุมปากของลู่เฟยยกยิ้มขึ้นด้วยความดีใจอย่างคาดไม่ถึง
ตอนนี้หมดห่วงแล้ว ก็ถึงคราวที่เขาจะต้องตอบโต้บ้างล่ะ
"หู่จึ จุดธูป!"
หู่จึปาดเหงื่อ หยิบธูปออกมาจุดหนึ่งดอก แล้วกราบไหว้หินพลังศรัทธา
ลู่เฟยหลับตาลง โคจรพลังเวทอย่างเต็มกำลัง
ตะเกียงบุญกุศลกับหินพลังศรัทธาช่วยเสริมพลังเป็นทวีคูณ!
เกล็ดสีทองบนไหล่ค่อยๆ สว่างขึ้น ยิ่งมายิ่งสว่างจ้า แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วร่างของลู่เฟยทีละเกล็ดๆ...
ตูม!
มังกรทองตัวหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากร่างของลู่เฟย!
แสงสีทองสาดกระจายออกไปรอบด้านอย่างรุนแรง เสียงมังกรคำรามอันเก่าแก่และทรงพลังดังกึกก้องให้ได้ยินลางๆ
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เพียงพอนเหลืองสิบกว่าตัวกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ก่อนจะล้มลงขาดใจตาย
หวงอู่เหยียถูกแสงสีทองสาดส่องจนลืมตาไม่ขึ้น ต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าวท่ามกลางแรงปะทะนี้ กว่าจะทรงตัวไว้ได้อย่างทุลักทุเล หัวใจเต้นแรงดั่งเสียงฟ้าร้อง
บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ยากจะเชื่อภาพที่ตัวเองเห็น
"เป็นไปได้ยังไง เมื่อกี้มันคืออะไรน่ะ? เทียนหยวน..."
เขาหันขวับไปมอง ก็ต้องชะงักงัน
ข้างกายว่างเปล่าไม่มีใครเลย
ไอ้นักพรตจมูกวัวนั่นแอบชิ่งหนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
ในใจของหวงอู่เหยียพลันมีคำผรุสวาทนับหมื่นคำวิ่งพล่านไปหมด
ต้นไม้ที่สั่นไหวหยุดนิ่งลง ถนนบนภูเขาเงียบสงัดเป็นพิเศษ
ใบไม้ร่วงหล่นลงมาโปรยปราย
ลู่เฟยกางร่มสีดำค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาที่สว่างไสวทว่าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง จ้องมองหวงอู่เหยียเขม็ง
หวงอู่เหยียรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
เพียงพอนเหลืองบนไหล่ของเขา ก็ถูกแสงสีทองเมื่อครู่นี้กระแทกจนกระอักเลือด ร่วงหล่นลงพื้น ร่อแร่เต็มที
"หวงอู่เหยีย"
ลู่เฟยมีสีหน้าเย็นชา เหยียบย่ำไปบนซากศพของเพียงพอนเหลืองที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น ก้าวเข้าหาทีละก้าว
"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? ถ้ายอมให้พวกคุณเอาของไปแต่ดีๆ ก็คงยังรักษาชีวิตไว้ได้งั้นเหรอ?"
"คุณฟังผิดแล้วล่ะ ฉันไม่ได้พูด... เป็นเทียนหยวน! เป็นฝีมือเทียนหยวนทั้งหมด!"
สีหน้านั้นทำให้หวงอู่เหยียหวาดผวาอย่างหนัก
ตอนนี้เขาถึงเพิ่งจะเข้าใจว่าตัวเองไปแหย่คนผิดเข้าให้แล้ว
ไอ้เด็กนี่ถึงแม้จะยังอายุน้อย แต่กลับเป็นยอดฝีมือที่ยากจะหยั่งถึง ช่างซวยจริงๆ!
เขาก็เป็นแค่หมอผีเฒ่าจอมลวงโลกที่อาศัยบารมีของเพียงพอนเหลืองมาทำเบ่งก็เท่านั้น พอไม่มีเพียงพอนเหลือง เขาก็ไม่มีน้ำยาอะไรเลย
"ต้องโทษไอ้บ้าเหลาเป้านั่น แล้วก็เทียนหยวน... เป็นพวกมันที่หลอกให้ฉันมาขวางทาง ฉะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเป็นศัตรูกับคุณนะ... ของฉันไม่เอาแล้ว ฉันยอมปล่อยให้พวกคุณไป... คุณไปคิดบัญชีกับเทียนหยวนเถอะ..."
"บัญชีของเทียนหยวนฉันก็ต้องคิดอยู่แล้ว!" สายตาเย็นเยียบของลู่เฟย ไม่ได้ละไปจากใบหน้าของหวงอู่เหยียเลยแม้แต่น้อย "ส่วนแก ก็ยิ่งปล่อยไปไม่ได้"
"ไอ้หนุ่ม ฉันยอมแพ้แล้ว! ฉันขอโทษนาย เซียนของฉันแทบจะตายกันหมดแล้ว เรื่องนี้ถือว่าเจ๊ากันไป เป็นยังไงล่ะ?" หวงอู่เหยียลดท่าทีลงอย่างต่ำต้อย เผื่อจะฟลุกรอดไปได้
"แค่เพียงพอนเหลืองตายไปไม่กี่ตัว ก็คิดจะมาเจ๊ากันง่ายๆ งั้นเหรอ?" ลู่เฟยมีสีหน้าเรียบเฉย
เส้นผมเส้นเล็กๆ ล่องลอยออกมาจากร่มสีดำ ราวกับภูตผี แผ่รังสีอำมหิตฟุ้งกระจาย
"ยกเว้นแต่ว่าจะรวมแกเข้าไปด้วย!"
เส้นผมสีดำพุ่งเข้ามา หวงอู่เหยียสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ดวงตาทั้งสองข้างสาดประกายความอาฆาตแค้นออกมา
"ไอ้หนุ่ม! บีบคั้นกันเกินไปแล้วนะ แกอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!"
เขากัดปลายลิ้นจนแตก พ่นเลือดสดๆ คำโตใส่เพียงพอนเหลืองที่ร่อแร่เต็มที
เพียงพอนเหลืองตัวนั้นก็ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาทันที พุ่งพรวดเข้าไปในป่า พริบตาเดียวก็หายลับไป
เส้นผมสีดำรัดแน่นเข้าไปในผิวหนังของหวงอู่เหยีย เลือดสดๆ ไหลริน แต่เขากลับแผดเสียงหัวเราะอย่างน่าสยดสยอง "กล้าฆ่าฉัน ก็ลองลิ้มรสชาติของการถูกเซียนหวงสลับชีวิตดูซะเถอะ!"
เพียงพอนเหลืองสลับชีวิตงั้นเหรอ?!
หัวคิ้วของลู่เฟยกระตุกวูบ
เพียงพอนเหลืองเป็นสัตว์ที่ดุร้ายและชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด เพื่อที่จะแก้แค้นศัตรู พวกมันถึงขั้นยอมสละชีวิตของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยน
หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต
มันตายยังไง คนที่ถูกมันเลือกให้สลับชีวิตด้วย ก็จะต้องตายด้วยวิธีเดียวกัน!
เพียงพอนเหลืองตัวเมื่อกี้หนีไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันไปทำพิธีสลับชีวิต
แย่แล้ว
หู่จึ!