บทที่ 432 สามตา

"หู่จึ รีบหาที่ซ่อนเร็วเข้า!"
ลู่เฟยร้องเตือนขึ้นมาเป็นคนแรก
แต่ก็สายไปเสียแล้ว
หู่จึที่กำลังนั่งพักอยู่บนพื้น จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง ร่างกายลุกพรวดขึ้นมายืนตรงแหน่วราวกับควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วเดินทื่อๆ ราวกับหุ่นยนต์ไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
"เถ้าแก่ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?"
บนต้นไม้ต้นนั้น มีเชือกแขวนคอเส้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เขามองดูตัวเองจับเชือกเส้นนั้น แล้วเอาหัวของตัวเองสอดเข้าไปข้างในตาปริบๆ
"เถ้าแก่..."
เขาร้องตะโกนด้วยความหวาดผวา แต่ร่างกายกลับราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ถูกมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งควบคุมเอาไว้ เขาไม่สามารถขัดขืนได้เลยแม้แต่น้อย
ลู่เฟยใจหล่นวูบ
ว่าแล้วเชียว
คนที่ถูกเพียงพอนเหลืองเลือกให้สลับชีวิตด้วยก็คือหู่จึ
ตัวเขามีเกล็ดมังกรคุ้มครองร่างกาย หวงอู่เหยียไม่มีทางโง่พอที่จะเลือกเล่นงานเขาหรอก
"ปล่อยฉันไป แล้วฉันจะบอกว่าเซียนหวงอยู่ที่ไหน! ไม่อย่างนั้น แกก็รอชมฉากที่ไอ้น้องชายคนนั้นถลกหนังตัวเองออกมาได้เลย!"
เส้นผมสีดำรัดลึกเข้าไปในลำคอของหวงอู่เหยีย เลือดสดๆ ไหลอาบเต็มตัวเขา แต่เขากลับหัวเราะร่วนอย่างไม่เกรงกลัวอะไรเลย
"ฝันไปเถอะ!"
ลู่เฟยยกเท้าถีบหวงอู่เหยียจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น
ร่มสีดำลอยไปที่ใต้ต้นไม้ เส้นผมยาวสลวยจำนวนมากร่วงหล่นลงมา ม้วนรัดตัวหู่จึเอาไว้ราวกับลิ้น พันธนาการมือทั้งสองข้างของเขาไว้
การสลับชีวิตของเพียงพอนเหลืองนั้นชั่วร้ายและโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อถูกเลือกแล้ว แทบจะไม่มีโอกาสให้ขัดขืนได้เลย ยกเว้นแต่ว่าจะสามารถหาเพียงพอนเหลืองตัวนั้นให้พบก่อนที่มันจะตาย แล้วขัดขวางการกระทำของมัน
"เสี่ยวเฮย เฝ้าหู่จึไว้ให้ดีๆ นะ ฉันจะรีบกลับมา!"
เวลาทำพิธีสลับชีวิต ปกติแล้วเพียงพอนเหลืองมักจะซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล ไม่อย่างนั้นวิชาสลับชีวิตก็จะไม่เป็นผล
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเสี่ยวเฮยถูกตดเหม็นๆ ของเพียงพอนเหลืองทำร้าย ลู่เฟยจึงทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
เขามัดหวงอู่เหยียไว้อย่างแน่นหนา แล้วรีบพุ่งเข้าไปในป่าเพื่อตามหาเพียงพอนเหลือง
เพียงพอนเหลืองตัวนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่มีทางหนีไปได้ไกลแน่
ไม่รู้ว่าร่มสีดำจะช่วยถ่วงเวลาได้นานแค่ไหน ลู่เฟยพยายามระงับความร้อนรนในใจ รักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ แล้วค้นหาไปทั่วป่าอย่างละเอียด
ต้นไม้ใบหญ้าขึ้นรกชัฏ เพียงพอนเหลืองตัวนั้นตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าจะสลับชีวิตให้ได้ ย่อมต้องหาสถานที่ที่ลึกลับมิดชิดเป็นพิเศษแน่นอน
ลู่เฟยขมวดคิ้วแน่น ตอนที่กวาดสายตามองใบไม้ที่ร่วงหล่นเกลื่อนกลาด สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
รอยเลือด!
เขารีบจ้ำอ้าวเข้าไป ใช้นิ้วแตะดู
รอยเลือดสดๆ!
เป็นรอยเลือดที่เพียงพอนเหลืองตัวนั้นทิ้งไว้
ลู่เฟยพิจารณาดูท่ามกลางกองใบไม้ร่วงอย่างละเอียด อาศัยรอยเลือดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ตามไปจนพบป่าแห่งหนึ่งที่มีเถาวัลย์ขึ้นพันกันหนาทึบ
ด้านบนมีเลือดหยดแหมะๆ ลงมา
เขาเงยหน้าขึ้น
ก็ต้องเห็นภาพอันน่าตกใจ บนต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ มีเพียงพอนเหลืองที่ร่างโชกเลือดตัวหนึ่งห้อยอยู่
เพียงพอนเหลืองกรีดหัวตัวเองจนเป็นแผล สองขาหน้าจับผิวหนังไว้แล้วออกแรงฉีกทิ้งลงมาอย่างโหดเหี้ยม เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด เลือดไหลทะลักราวกับสายน้ำ
แต่ในดวงตาทั้งสองข้างกลับไม่มีความเจ็บปวดเลย มีเพียงความอำมหิตและเคียดแค้นเท่านั้น
ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาคนดูถึงกับหนังหัวชาหนึบ
เพื่อที่จะแก้แค้นคนอื่น ถึงกับยอมฆ่าตัวตายด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมขนาดนี้เชียว!
"อาศัยจังหวะที่มันยังไม่ตาย รีบลงมือเร็วเข้า!"
ลู่เฟยรีบยกไม้พุทราสายฟ้าฟาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็พบว่าท่ามกลางเถาวัลย์ที่หนาทึบนั้น มีดวงตาสีเขียวเข้มหลายดวงกำลังจ้องมองเพียงพอนเหลืองอยู่เช่นกัน
"นั่นมันตัวอะไรน่ะ?"
ลู่เฟยเริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที
นั่นไม่ใช่ดวงตาของคน มีทั้งหมดสามดวง น่าจะงอกอยู่บนหัวเดียวกัน
นั่นมันภูตผีปีศาจอะไรอีกล่ะเนี่ย?
สถานที่ซอมซ่อแห่งนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีหรือยังไง ทำไมถึงได้มีภูตผีปีศาจเยอะแยะขนาดนี้!
ดวงตาสีเขียวเข้มทั้งสามดวงนั้นก็มองเห็นลู่เฟยเช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรในทันที ราวกับกลัวว่าลู่เฟยจะมาแย่งเหยื่อของมันก็ไม่ปาน
แต่ลู่เฟยไม่มีเวลามามัวสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว
ถ้ายังไม่ยอมลงมืออีก เพียงพอนเหลืองตัวนั้นก็จะต้องตายแน่!
ตูม!
ประกายสายฟ้าพุ่งทะยานออกไป โจมตีเข้าใส่เพียงพอนเหลืองที่ห้อยอยู่บนต้นไม้อย่างจัง
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วป่า
เพียงพอนเหลืองร่วงหล่นลงพื้น หนังบนตัวเพิ่งจะถูกถลกออกไปได้แค่ครึ่งเดียว กรงเล็บกระตุกสั่นน้อยๆ ทั่วทั้งร่างมีควันสีดำพวยพุ่ง ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ที่ชวนคลื่นไส้ออกมา
คราวนี้ตายสนิทของแท้แล้วล่ะ
ดวงตาทั้งสามดวงนั้นราวกับถูกเสียงฟ้าร้องทำให้ตกใจจนสะดุ้งโหยง หดตัวกลับเข้าไปในเถาวัลย์หนาทึบทันที
ลู่เฟยรีบร้อนกลับไปดูอาการของหู่จึ จึงไม่ได้สนใจดวงตาคู่นั้น หิ้วเพียงพอนเหลืองหันหลังวิ่งกลับไปทันที
"หู่จึ!"
ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง เส้นผมสีดำยังคงห่อหุ้มตัวหู่จึเอาไว้อย่างมิดชิด
หู่จึดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ปากก็ถูกเส้นผมสีดำปิดทับไว้ ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกมาเท่านั้น
พอเห็นลู่เฟยกลับมา ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความดีใจ
โฮ่งๆ!
ลูกหมาตัวดำแกว่งหางวิ่งเข้ามาหาลู่เฟย
พอเห็นสายตาของหู่จึ ลู่เฟยก็รู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจในที่สุดก็ถูกยกออกไปเสียที
"พอแล้ว!"
ลู่เฟยกวักมือเรียก
เส้นผมสีดำคลายตัวออกจากหู่จึ หดตัวกลับเข้าไปในร่มปรโลก
"แม่ร่วงเอ๊ย! ทั้งตดเหม็นๆ ทั้งการสลับชีวิต คิดจะทรมานพี่หู่คนนี้ให้ตายหรือไงฟะ!" หู่จึที่ได้พักหายใจจนดีขึ้นแล้ว เดินเข้าไปหาหวงอู่เหยียด้วยท่าทางดุดัน ถอดรองเท้าของตัวเองออก แล้วใช้เท้าเปล่าๆ เหยียบลงบนหน้าของหวงอู่เหยียอย่างแรง
"ฝ่าเท้าทองคำของพี่หู่นี่ เอาไปเทียบกับตดเหม็นๆ ของเพียงพอนเหลืองแล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ? หอมไหม? หอมตายไปเลยล่ะสิแก!"
หวงอู่เหยียแทบจะอ้วกพุ่งออกมา
เพียงพอนเหลืองที่ไหม้เกรียมถูกโยนลงตรงหน้าเขา
"มะ... ไม่เป็นไปไม่ได้!" หวงอู่เหยียหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
เมื่อกี้เขาอุตส่าห์พ่นเลือดหยดสำคัญออกมาหนึ่งคำ เพื่อกระตุ้นพลังเฮือกสุดท้ายของเซียนหวงให้ไปทำพิธีสลับชีวิต
แต่ทว่า การสลับชีวิตกลับล้มเหลว
ถ้าอย่างนั้นเขา...
"หู่จึ แก้มัดให้เขา" ลู่เฟยมองหวงอู่เหยียอย่างเรียบเฉย
"เอาจริงดิเถ้าแก่ จะปล่อยไอ้แก่สารเลวนี่ไปงั้นเหรอ?" หู่จึเบิกตากว้าง
"แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว ถ้าไม่แก้มัดให้เขา เขาจะไปตายได้ยังไงล่ะ?" ลู่เฟยแค่นเสียงหัวเราะเย็น
พูดกันตามตรง เขาไม่ชอบฆ่าคนหรอก
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เขาเหมือนจะยังไม่เคยลงมือฆ่าใครด้วยตัวเองเลยสักครั้ง
"ไม่ อย่าปล่อยนะ..." หวงอู่เหยียร้องตะโกนด้วยความหวาดผวา
หู่จึได้ยินดังนั้น ก็รีบใช้มีดตัดเชือกบนตัวของหวงอู่เหยียออกทันที
"ไม่! ไม่——"
เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาดังกึกก้องไปทั่วภูเขา หวงอู่เหยียเอาเชือกแขวนคอมาสวมหัวตัวเอง ถลกหนังของตัวเองออกทั้งเป็น จนเหลือเพียงร่างกายที่มีแต่เลือดเนื้อเละเทะ...
บนภูเขาอีกลูกหนึ่ง
เทียนหยวนที่เฝ้ามองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่แต่ไกล ร่างกายก็หนาวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
ไอ้เด็กจากร้านอักษรเสียนั่นมันยิ่งมายิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ โชคดีที่เขาชิ่งหนีไปได้เร็วพอ หวังว่าชาตินี้เขาจะไม่ได้เจอไอ้เด็กนั่นอีกเลย
คงต้องหาสถานที่ใหม่ซุกหัวนอนแล้วล่ะ ยิ่งไกลจากเมืองเจียงเฉิงเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
ร่างของเทียนหยวนแวบผ่านไป พริบตาเดียวก็หายลับไปบนยอดเขา
"หู่จึ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?"
"ใกล้แล้วๆ!"
ในที่สุดหู่จึก็เปลี่ยนยางอะไหล่รถเสร็จ
รถออฟโรดค่อยๆ แล่นออกไป
ลู่เฟยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าในป่าริมทาง มีดวงตาสีเขียวเข้มสามดวงกำลังจ้องมองเขาอยู่
เขากำไม้พุทราสายฟ้าฟาดไว้แน่น จ้องมองสบตากับดวงตาเหล่านั้นอย่างเย็นเยียบ
ดวงตาทั้งสามดวงนั้นตามพวกเขามานานมาก พอเห็นพวกเขาขึ้นถนนใหญ่แล้วถึงได้หยุดลง มองส่งพวกเขาจากไปอย่างมืดมน
ในที่สุดก็กลับมาถึงถนนวัตถุโบราณอย่างปลอดภัย
ลู่เฟยโยนข้าวของทิ้ง แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้เอนหลัง
การเดินทางครั้งนี้ทำเอาเขาเหนื่อยแทบขาดใจ
ถึงแม้จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ไม่น้อย แต่ก็ดึงดูดความวุ่นวายมาให้บ้างเหมือนกัน
ครั้งหน้าถ้าเจอเทียนหยวนอีกล่ะก็ จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด!
ถ้ามีเวลาว่าง ก็ลองกลับไปสืบดูซะหน่อยว่าดวงตาสามดวงนั่นมันคือตัวอะไรกันแน่...
นอนชดเชย หาของกิน
หลังจากพักผ่อนจนเพียงพอแล้ว ลู่เฟยก็จดบัญชีตามปกติ
แม่กุญแจร่วมใจหยินหยาง
ตะเกียงบุญกุศล
ของอัปมงคล +2 รวมของอัปมงคลที่รับซื้อมาทั้งหมด 30 ชิ้น
ลู่เฟยลองคำนวณเวลาดู
เผลอแป๊บเดียว ก็เปิดร้านมาได้สามเดือนแล้ว
ถ้ายังคงความถี่ระดับนี้ไว้ เขาจะต้องสามารถบรรลุเป้าหมายเล็กๆ หนึ่งร้อยชิ้นได้ภายในหนึ่งปีแน่นอน
ปิดสมุดบัญชีลง
ลู่เฟยทอดสายตามองออกไปไกล
เรื่องต่อไป ก็ควรจะไปพบเพื่อนแปลกประหลาดของสวีเป่ยคนนั้นเสียที
"หู่จึ นายว่าคนแบบไหนถึงจะชอบกลิ่นเหม็นเหรอ?"
"เรื่องนั้นมันก็ง่ายนิดเดียว"
"หืม?"
"ก็พวกคนที่ชอบกินเต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นไงเล่า..."