บทที่ 433 ชายผู้หลงใหลในความเหม็น

"เถ้าแก่ มีคนที่แปลกประหลาดขนาดชอบกลิ่นเหม็นอยู่จริงๆ เหรอ?"
"สวีเป่ยว่างั้นนะ"
"เขายิ่งเหม็นก็ยิ่งชอบจริงๆ เหรอ?"
ตลอดทาง หู่จึเอาแต่ถามไม่หยุด
ลู่เฟยหันไปมอง "นายคิดจะทำอะไร?"
"งั้นฉันก็อยากจะลองใช้เท้าคู่นี้ของฉันดูหน่อย..." หู่จึหัวเราะหึๆ ท่าทางคันไม้คันมือ
"นายไม่อยากหรอก!"
ลู่เฟยถลึงตาใส่เขา
สถานที่นัดพบก็คือบ้านเพื่อนของสวีเป่ย เพราะเพื่อนคนนี้ของเขาไม่ชอบออกจากบ้าน
"เถ้าแก่ลู่ เชิญทางนี้"
สวีเป่ยพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในคฤหาสน์หรู ก่อนเข้าประตู ก็ยื่นหน้ากากอนามัยให้คนละอัน
"กลิ่นที่เขาชอบ คนส่วนใหญ่จะรู้สึกไม่ค่อยชอบเท่าไหร่น่ะ"
"เข้าใจแล้ว"
ลู่เฟยกับหู่จึสวมหน้ากากอนามัย เตรียมใจไว้พร้อม แล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับสวีเป่ย
ทว่า
สิ่งที่ผิดความคาดหมายของลู่เฟยอย่างมากก็คือ ภายในบ้านสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก เรียกได้ว่าสะอาดกว่าบ้านของคนส่วนใหญ่เสียอีก
เพียงแต่ ในอากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นที่ยากจะบรรยาย
"แม่เจ้าโว้ย รวยขนาดนี้เชียว!" หู่จึมองดูคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความตกตะลึง "ฉันยังนึกว่าคนที่ชอบกลิ่นเหม็นจะซกมกซะอีก อย่างน้อยก็น่าจะซกมกกว่าฉัน..."
"ฉันก็แค่ชอบกลิ่นที่ไม่เหมือนกับคนส่วนใหญ่ ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นโรคจิตซะหน่อย" บนโซฟาราคาแพงลิ่ว ชายผอมแห้งอายุราวๆ สี่สิบปีคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ขมวดคิ้วมองหู่จึแวบหนึ่ง
หู่จึสะดุ้งตกใจ นึกไม่ถึงเลยว่าบนโซฟาจะมีคนอยู่ คำบ่นของตัวเองถูกอีกฝ่ายได้ยินเข้าเต็มๆ
"เถ้าแก่ลู่ นี่คือเพื่อนของฉัน จวงหมิงเฉิง"
สวีเป่ยออกมากู้สถานการณ์
"หมิงเฉิง นี่คือเถ้าแก่ลู่ ลู่เฟยแห่งร้านอักษรเสียที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไง"
"เชิญนั่ง"
จวงหมิงเฉิงยกมือขึ้นเบาๆ ท่าทีไม่ได้กระตือรือร้นนัก
ใบหน้าของเขาดูซูบเซียว สีหน้าแฝงไปด้วยความหงุดหงิดและตึงเครียดอย่างลึกซึ้ง ราวกับต้องทนทุกข์ทรมานจากอะไรบางอย่างมาเป็นเวลานาน ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจไปเสียทุกอย่าง
"คุณจวง สวัสดี"
ลู่เฟยนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม หู่จึยืนอยู่ด้านหลังเขา อดไม่ได้ที่จะลอบสังเกตจวงหมิงเฉิงอย่างเงียบๆ
จวงหมิงเฉิงใช้มือปิดจมูก รักษาระยะห่างจากพวกเขาเล็กน้อย
"ขออภัยด้วย ฉันไม่ค่อยชินกับกลิ่นของคนแปลกหน้าน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอก รองประธานสวีเล่าอาการของคุณจวงให้ฉันฟังแล้วล่ะ" ลู่เฟยพยักหน้า พยายามอดทนต่อกลิ่นเหม็นประหลาดในบ้านอย่างสุดความสามารถ
ภายในคฤหาสน์ก็ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบดี แต่อากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็น แสดงว่ากลิ่นนี้จงใจพ่นเอาไว้ เหมือนกับเวลาที่มีคนจุดน้ำมันหอมระเหยหรือฉีดน้ำหอมในบ้านนั่นแหละ
"ถ้าอย่างนั้นคุณก็คิดว่าฉันป่วยเหมือนกันงั้นเหรอ?" จวงหมิงเฉิงมองลู่เฟยด้วยสายตาระแวดระวัง
"ฉันคิดว่าตั้งแต่เล็กจนโตคุณจวงคงผ่านการตรวจมาไม่น้อยแล้ว ถ้าป่วยทางร่างกายจริงๆ ก็คงเริ่มรักษาไปตั้งนานแล้วล่ะ ในเมื่อรองประธานสวีมาหาฉัน ถ้างั้นฉันก็คิดว่ามันน่าจะเกิดจากสาเหตุอื่นมากกว่า" ลู่เฟยยิ้มบางๆ
สีหน้าของจวงหมิงเฉิงผ่อนคลายลง
"ถูกต้อง ฉันไม่ได้ป่วย! ฉันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองป่วย ฉันก็แค่มีประสาทสัมผัสการรับกลิ่นที่ไม่เหมือนคนส่วนใหญ่ก็เท่านั้นเอง"
"กลิ่นที่พวกคุณดมแล้วรู้สึกว่าหอม สำหรับฉันมันคือกลิ่นเหม็น"
"ส่วนกลิ่นที่ฉันคิดว่าหอม พวกคุณกลับรู้สึกว่าเหม็น"
"มันตรงกันข้ามกันพอดี!"
"ร่างกายและจิตใจของฉันปกติดีทุกอย่าง... ไม่สิ!" จวงหมิงเฉิงขมวดคิ้วแน่น เผยให้เห็นความขมขื่นและจนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ "ฉันจะถูกทรมานจนบ้าตายอยู่แล้ว! สำหรับฉัน โลกใบนี้ก็คือบ่อขยะที่เหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปหมด!"
"ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นตรงกันข้ามงั้นเหรอ?!"
ลู่เฟยประหลาดใจ
ตั้งแต่โบราณกาลมา คนที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดก็มีไม่น้อย
ตามตำนานเล่าว่ามีชายคนหนึ่งชื่อหลิวหยง ชอบกินสะเก็ดแผลบนร่างกายคน เขาคิดว่ามันคืออาหารรสเลิศที่อร่อยยิ่งกว่าเป๋าฮื้อเสียอีก ขอเพียงแค่เห็นคนมีสะเก็ดแผลแบบนี้ ก็จะอดใจไม่ไหวต้องเข้าไปแกะมากิน
เพื่อที่จะได้กินสะเก็ดแผลแบบนี้ เขาถึงกับจงใจเลี้ยงคนไว้กลุ่มหนึ่ง แล้วเฆี่ยนตีทุกวัน
แต่อาการของจวงหมิงเฉิงเห็นได้ชัดว่าแตกต่างออกไป เขาไม่ได้รู้สึกเพลิดเพลิน การหลงใหลในความเหม็นของเขาดูเหมือนจะถูกบังคับเสียมากกว่า
"ใช่ เถ้าแก่ลู่ มีเพียงกลิ่นที่พวกเราคิดว่าเหม็นเท่านั้นถึงจะทำให้เขารู้สึกสบายตัวได้" สวีเป่ยถอนหายใจ "ฉันลองมาหลายวิธีแล้ว แต่ฉันก็ไม่พบสัญญาณของปัญหาฮวงจุ้ย หรือมีของสกปรกติดตามตัวเขาเลย"
ความจริงแล้วตอนที่ลู่เฟยเดินเข้าประตูมาก็สังเกตดูแล้ว สามารถตัดปัจจัยเหล่านี้ออกไปได้เลย
"คุณจวง อาการแบบนี้ของคุณเริ่มเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?" ลู่เฟยเอ่ยถาม
"เป็นมาตั้งแต่ฉันจำความได้แล้วล่ะ"
จวงหมิงเฉิงหยิบขวดแก้วออกมา สูดดมกลิ่นเข้าไปเบาๆ ถึงได้เล่าต่อ
"ฉันมีประสาทสัมผัสการรับกลิ่นที่ไวมาตั้งแต่เด็ก สามารถแยกแยะกลิ่นที่แตกต่างกันได้เป็นร้อยเป็นพันชนิด"
"ตอนนั้นความฝันของฉันคือการเป็นนักออกแบบน้ำหอม ผสมน้ำหอมที่มีกลิ่นหอมที่สุดในโลก... แต่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ฉันก็พบว่ากลิ่นที่ฉันชอบมันไม่เหมือนกับคนอื่น ไม่มีใครรับได้กับน้ำหอมที่ฉันผสมขึ้นมาเลย"
"เนื่องจากความผิดปกติของตัวเอง ฉันจึงไม่สามารถเข้าสังคมได้ ทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง"
"ก็จริงอยู่ที่ฐานะทางครอบครัวของฉันไม่เลวเลย ต่อให้ไม่ต้องทำอะไรก็มีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต แต่แบบนี้มันจะต่างอะไรกับการติดคุกกันล่ะ?"
จวงหมิงเฉิงปิดจมูกไว้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง
"การติดคุกยังสามารถตัดขาดจากโลกภายนอกได้ แต่กลิ่นมันทำไม่ได้ กลิ่นมันลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว"
"คนทั้งโลกต่างก็แผ่กลิ่นและใช้กลิ่นหอมที่พวกเขาชอบ"
"ฉันทำได้เพียงใช้กลิ่นที่เหม็นกว่ามากลบกลิ่นหอมพวกนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นของฉันก็ไวขึ้นทุกวัน... บางทีวันที่มันกลบไม่อยู่อีกต่อไป ก็คงจะเป็นวันที่ฉันต้องจากโลกนี้ไป"
การที่สามารถพูดประโยคเหล่านี้ออกมาได้ แสดงให้เห็นว่าเขาถูกทรมานมาไม่น้อยเลย
ไม่ว่าใครก็ตาม หากต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกลิ่นที่ยากจะทนทานได้ทุกวัน ก็ย่อมต้องคลุ้มคลั่งและหงุดหงิดกันทั้งนั้นแหละ
"เถ้าแก่ลู่ คุณพอจะมีวิธีแก้ไขบ้างไหม? ต่อให้เป็นของอัปมงคล หมิงเฉิงก็สามารถลองดูได้นะ" สวีเป่ยจ้องมองลู่เฟยอย่างจริงจัง
ลู่เฟยก้มหน้าครุ่นคิด ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน
หู่จึเกาหัว โพล่งออกมาว่า "นั่นมันก็ง่ายนิดเดียว ซัดเข้าที่จมูกตัวเองสักหมัด ต่อยให้จมูกพังไปเลย ก็ไม่ได้กลิ่นอะไรแล้ว จะหอมหรือเหม็นก็ไม่สำคัญแล้ว!"
"นายคิดว่าฉันไม่เคยลองหรือไง? ไม่ว่าจะทุบจมูกหรือกินยา แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า... ประสาทสัมผัสการรับกลิ่นของฉันมันเหมือนกับถูกสาปแช่งเอาไว้ ยิ่งต่อต้าน ก็ยิ่งรับกลิ่นได้ไวขึ้น" จวงหมิงเฉิงส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง
"ช่างเถอะ ไม่มีหวังแล้วล่ะ"
"เหล่าสวี นายไม่ต้องมาวุ่นวายเพื่อฉันหรอก การที่ฉันจากไปอาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไปก็ได้..."
ในตอนนั้นเอง ลู่เฟยก็เงยหน้าขึ้นมา "บางทีอาจจะเป็นคำสาปจริงๆ ก็ได้นะ"
"อะไรนะ?!"
สวีเป่ยและจวงหมิงเฉิงต่างก็เบิกตากว้างมองลู่เฟย
"เป็นคำสาปที่แปลกและเก่าแก่มากชนิดหนึ่ง เรียกว่าคำสาปสลับขั้ว"
ลู่เฟยเอ่ยอย่างครุ่นคิด
"คำสาปชนิดนี้ สามารถเปลี่ยนข้อดีของคนให้กลายเป็นข้อเสียได้! อย่างเช่นคนที่มีจิตใจดีงาม ก็จะกลายเป็นคนเลวร้ายมากๆ คนสวยก็จะกลายเป็นคนขี้เหร่ ความโชคดีก็จะกลายเป็นความโชคร้าย... ส่วนคุณจวง ก็มาตกอยู่ที่ประสาทสัมผัสการรับกลิ่น"
พอเขาพูดจบ สวีเป่ยและจวงหมิงเฉิงก็สบตากันด้วยความตกตะลึง
"นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคำสาปแบบนี้อยู่ด้วย?" จวงหมิงเฉิงแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่ในดวงตากลับเกิดประกายแห่งความหวังขึ้นมา
"แต่ฉันเริ่มมีความผิดปกติตั้งแต่เด็กแล้วนะ ใครมันจะมาลงคำสาปที่โหดร้ายขนาดนี้กับเด็กตัวเล็กๆ ได้ล่ะ?"
"เรื่องนี้คงต้องให้คุณลองพยายามนึกทบทวนดูดีๆ แล้วล่ะ" ลู่เฟยมองดูเขา "คุณจวง ตอนเด็กๆ คุณเคยเจอคนหรือเรื่องราวอะไรแปลกๆ บ้างไหม?"