บทที่ 434 คำสาปสลับขั้ว

"ตอนเด็กงั้นเหรอ?"
จวงหมิงเฉิงปิดจมูก พยายามครุ่นคิดอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าด้วยความมึนงง
"มันนานเกินไป ฉันนึกไม่ออกจริงๆ"
"ตั้งแต่เล็กจนโตครอบครัวก็ดีกับฉันมาตลอด ฉันจำไม่ได้เลยว่าเคยเจอคนแปลกๆ บ้างไหม"
"แล้วครอบครัวคุณล่ะ? บางทีครอบครัวคุณอาจจะไปล่วงเกินใครเข้าก็ได้นะ" ลู่เฟยมองดูเขา
"ครอบครัวฉันเหรอ?" จวงหมิงเฉิงชะงักไป
"โอกาสที่เด็กคนหนึ่งจะไปล่วงเกินคนอื่นมันมีน้อยมาก การจงใจสลับความรู้สึกในการรับกลิ่นของคุณ มันน่าจะมีสาเหตุนะ"
"สาเหตุ..."
จวงหมิงเฉิงตกอยู่ในห้วงความคิด
"ครอบครัวฉันทำธุรกิจผลิตเครื่องหอม หรือว่าจะเกี่ยวกับเรื่องนี้?"
"หลายปีมานี้ ธุรกิจของครอบครัวฉันตกต่ำลงมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน พ่อแม่ก็อายุมากแล้ว ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แค่พยุงธุรกิจให้อยู่รอดไปวันๆ..."
พอได้ยินดังนั้น ลู่เฟยกับสวีเป่ยก็สบตากัน
"ดูจากรูปการณ์นี้แล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นฝีมือของคู่แข่งทางธุรกิจ" สวีเป่ยขยับแว่นตาพลางวิเคราะห์
"สนามการค้าก็เหมือนสนามรบ มีคนที่ทำทุกวิถีทางตั้งมากมาย! ครอบครัวคุณเคยเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านการผลิตเครื่องหอม แถมคุณยังมีพรสวรรค์เรื่องการรับกลิ่นอีก การทำให้ครอบครัวคุณล่มสลาย พวกเขาถึงจะมีโอกาสผงาดขึ้นมาได้"
"เพียงเพราะการแข่งขันทางธุรกิจ ถึงกับต้องลงมือกับเด็กผู้บริสุทธิ์ ถึงขั้นยอมทำลายชีวิตเขาทั้งชีวิตเลยเหรอ?" จวงหมิงเฉิงไม่อยากจะเชื่อ
"คุณจวงน่าจะเคยได้ยินประโยคหนึ่งนะ บนโลกนี้สิ่งที่ไม่อาจจ้องมองได้โดยตรง นอกจากดวงอาทิตย์แล้วก็คือจิตใจคน" สำหรับเรื่องพรรค์นี้ ลู่เฟยเห็นมามากพอแล้ว
จวงหมิงเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูย่ำแย่มาก "แล้วจะแน่ใจได้ยังไง ว่าฉันโดนคำสาปสลับขั้วจริงๆ?"
"ขอแค่หาของทำคำสาปเจอ ก็รู้แล้วล่ะ" ลู่เฟยตอบโดยไม่ต้องคิด "ของทำคำสาปต้องยังอยู่ในบ้านของคุณจวงแน่ๆ บนนั้นน่าจะมีของติดตัวคุณ อย่างเช่นเล็บหรือเส้นผม เผลอๆ อาจจะเขียนวันเดือนปีเกิดของคุณไว้ด้วย ไม่น่าจะหายากหรอก"
"หมิงเฉิง การรับกลิ่นของนายเริ่มสลับขั้วมาตั้งแต่เด็ก ถ้ามีของทำคำสาปอยู่จริง ก็น่าจะอยู่ที่บ้านพ่อแม่นายนะ ขอแค่กลับไปหาดูก็รู้แล้ว" สวีเป่ยมองเขาแล้วถอนหายใจเบาๆ
"คิดหาวิธีมาตั้งเยอะแยะ ฉันว่าการวิเคราะห์ของเถ้าแก่ลู่มีความเป็นไปได้มากที่สุดแล้ว บางทีนี่อาจจะเป็นความหวังสุดท้ายของนายก็ได้นะ"
"ตกลง งั้นฉันจะกลับบ้านสักรอบ!" จวงหมิงเฉิงกัดฟัน รวบรวมกำลังใจลุกขึ้นยืน
ถึงแม้คำสาปสลับขั้วจะฟังดูเหมือนนิทานหลอกเด็ก แต่การที่การรับกลิ่นของเขาตรงกันข้ามกับคนปกติ มันก็ไร้สาระพอกันไม่ใช่หรือไง
อย่างที่สวีเป่ยบอก บางทีนี่อาจจะเป็นความหวังสุดท้ายของเขาแล้วก็ได้
เขาสวมหน้ากากอนามัยสามชั้น ในมือถือขวดน้ำเน่าเหม็นไว้ขวดหนึ่ง พอรู้สึกทนไม่ไหวก็จะฉีดพ่นสักหน่อย
"เถ้าแก่ลู่ คงต้องรบกวนให้คุณไปกับพวกเราด้วย ถ้าหาของทำคำสาปเจอ จะได้ถอนคำสาปได้ทันที" สวีเป่ยทำท่าผายมือเชิญลู่เฟย
"แน่นอนอยู่แล้ว"
ลู่เฟยเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองถูกต้องหรือไม่
ออกจากคฤหาสน์ ลู่เฟยกับหู่จึก็สูดหายใจได้อย่างอิสระเสียที
ลู่เฟยเห็นสวีเป่ยแอบสูดหายใจเข้าลึกเช่นกัน เพื่อเพื่อนคนนี้ เขาก็อดทนมาไม่น้อยเหมือนกัน
พ่อแม่ของจวงหมิงเฉิงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรข้างๆ
ครอบครัวเห็นๆ อยู่ว่าอยู่ใกล้กันมาก แต่กลับไม่สามารถพบหน้ากันได้บ่อยๆ
จวงหมิงเฉิงก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ตลอดทางเอามือปิดจมูกไว้แน่น ฉีดพ่นน้ำเหม็นเน่าเป็นระยะๆ
นานๆ ทีก็จะมีคนเดินผ่านเขาไป ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้วแล้วรีบเดินหนีไป ทำหน้าเหมือนเห็นผี
เขาดูเหมือนจะชินชาเสียแล้ว มุ่งตรงไปยังบ้านพ่อแม่ นั่นคือคฤหาสน์ที่ค่อนข้างเก่าแก่ทรุดโทรมหลังหนึ่ง
"หมิงเฉิง ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาล่ะ?"
ในเวลานี้ มีเพียงผู้เป็นแม่ที่แก่ชราอยู่บ้านคนเดียว ส่วนผู้เป็นพ่ออยู่ที่บริษัทเพื่อจัดการงาน
"แม่ เดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้ฟังนะ" จวงหมิงเฉิงพาลู่เฟยและคณะ ค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมในคฤหาสน์
แต่หาจนทั่วทั้งข้างบนข้างล่างแล้ว ก็ยังไม่พบของที่คล้ายกับของทำคำสาปเลย
"ลูก ร้อนรนแบบนี้ กำลังหาอะไรอยู่เหรอ?" แม่จวงมีใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"แม่ ในบ้านมีของพวกเส้นผมหรือเล็บอะไรไหม? ถ้าให้ดีมีเขียนวันเดือนปีเกิดของผมไว้บนนั้นด้วย" จวงหมิงเฉิงไม่สนที่จะอธิบาย เอ่ยถามอย่างร้อนใจ
"เส้นผม วันเดือนปีเกิดเหรอ? ลูก ตกลงลูกกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?"
"แม่ แม่อย่าเพิ่งถามเลย รีบบอกผมมาเร็วว่าในบ้านมีของพวกนี้ไหม?"
จวงหมิงเฉิงร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก
แม่จวงเห็นดังนั้น ก็รีบครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าตอบว่า "มีน่ะมีอยู่ชิ้นนึงนะ"
คำตอบของหล่อนทำให้ทุกคนต่างก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา
ทุกคนพร้อมใจกันเบิกตากว้าง จ้องมองแม่จวง
"คืออะไรเหรอ? อยู่ไหน?" จวงหมิงเฉิงหัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้น
"วางอยู่ในลิ้นชักโต๊ะหนังสือในห้องลูกไงล่ะ นั่นคือเครื่องรางคุ้มภัยที่แม่ไปขอมาให้ตอนลูกยังเด็ก..."
แม่จวงยังพูดไม่ทันจบ จวงหมิงเฉิงก็พุ่งเข้าไปในห้องของตัวเองแล้ว
เขาดึงลิ้นชักโต๊ะหนังสือออก ข้าวของหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น เขาค้นหาข้างในด้วยความตึงเครียด ในที่สุดก็พบยันต์กระดาษเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมแผ่นหนึ่ง ตรงกลางยันต์มีด้ายแดงร้อยไว้
"ผมนึกออกแล้ว เครื่องรางคุ้มภัยชิ้นนี้ตอนเด็กผมเคยสวมด้วย!"
จวงหมิงเฉิงหน้าซีดเผือด สองมือสั่นเทาคลี่ยันต์กระดาษเหลืองออก ข้างในห่อเส้นผมของเขาไว้จริงๆ ด้วย ด้านหลังยันต์ก็เขียนวันเดือนปีเกิดของเขาเอาไว้
"เถ้าแก่ลู่ ใช่ชิ้นนี้ไหม?"
จวงหมิงเฉิงประคองของเหล่านี้ หันกลับมาอย่างสั่นเทา เพื่อขอคำยืนยันจากลู่เฟย
ลู่เฟยรีบเข้าไปดู อดทนต่อกลิ่นน้ำเน่าเหม็นบนตัวเขา พิจารณาดูอย่างละเอียด ทว่าหัวใจกลับหล่นวูบ
"ไม่ใช่ นี่ก็เป็นแค่เครื่องรางคุ้มภัยธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง"
"ไม่ใช่เหรอ?" จวงหมิงเฉิงสั่นสะท้าน
"ไม่ใช่จริงๆ นั่นแหละ" สวีเป่ยขมวดคิ้ว
เขากับลู่เฟยต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียร จะเป็นของทำคำสาปหรือไม่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว
จวงหมิงเฉิงผิดหวังเป็นอย่างมาก หันไปมองผู้เป็นแม่ด้วยความไม่ยินยอม "แม่ ในบ้านยังมีของที่เขียนวันเดือนปีเกิดผมอยู่อีกไหม?"
"ไม่น่าจะมีแล้วนะ... ลูก ตกลงลูกกำลังหาอะไรอยู่เนี่ย?" แม่จวงมองลูกชายด้วยความตึงเครียด
ประกายแสงในดวงตาของจวงหมิงเฉิง พลันดับวูบลงในทันที ไม่มีกะจิตกะใจจะตอบคำถามของแม่ ร่างกายทั้งร่างพิงโต๊ะหนังสืออย่างอ่อนแรง ผิดหวังอย่างหาที่สุดไม่ได้
"หรือว่าจะไม่ใช่คำสาปสลับขั้วจริงๆ..."
"เถ้าแก่ลู่ ของทำคำสาปยังมีลักษณะพิเศษอย่างอื่นอีกไหม?" สวีเป่ยตั้งสติเอ่ยถาม
ลู่เฟยเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ถึงยังไงเขาก็เคยเห็นแค่บันทึกเกี่ยวกับคำสาปสลับขั้วในสมุดบันทึกของอัปมงคลของตระกูลตัวเองเท่านั้น รู้มาไม่มากนัก
เขาพยายามนึกทบทวน จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ ว่ามีวิธีหนึ่งที่สามารถตรวจสอบได้ว่าคนโดนคำสาปสลับขั้วหรือไม่
แต่วิธีนี้ก็อาจจะไม่สำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์
"ช่างเถอะ เหล่าสวี หมดหวังแล้วล่ะ..."
แต่เห็นได้ชัดว่าจวงหมิงเฉิงไม่มีกะจิตกะใจจะลองทำดูแล้ว เขาโบกมือปัดอย่างอ่อนแรง ในใจเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
"หมิงเฉิง อย่าเพิ่งถอดใจง่ายๆ สิ..." สวีเป่ยยังคงอยากจะเอ่ยปลอบใจ
ในตอนนั้นเอง
ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังขึ้น
"ตาเฒ่า หมิงเฉิงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
ชายชราผมขาวโพลนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ ด้านหลังยังมีผู้ช่วยที่อายุมากพอๆ กันตามมาด้วย
"หมิงเฉิงพอกลับบ้านมาก็ค้นหาของไปทั่ว ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่อง ก็เลยโทรหาคุณน่ะสิ" แม่จวงรีบอธิบาย
ชายชราผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนท่านนี้ ก็คือพ่อของจวงหมิงเฉิงนั่นเอง
"หมิงเฉิง ตกลงลูกกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?" พ่อจวงเห็นคนแปลกหน้าเต็มบ้าน ก็มีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย
"พ่อ..."
จวงหมิงเฉิงเห็นพ่อที่ผมขาวโพลน ก็อดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงก่ำ เขาอยากจะเข้าไปใกล้พ่อ แต่กลับต้องปิดจมูกถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความเจ็บปวด แล้วฉีดพ่นน้ำเหม็นเน่าใส่ตัว
พ่อคลุกคลีอยู่กับเครื่องหอมสารพัดชนิดมาตลอดทั้งปี บนตัวจึงมีกลิ่นหอมติดอยู่ไม่น้อย